Hubble bubble for the world

Kalan

2012-01-13T00:31:00.003+02:00

Banyoda, coşkuyla akan suyun altında, milyonlarca su damlacığının arasından kendi gözyaşını ayırt edebilecek kadar şuurlu oluyor insan.
Bunu farkettiginde ise kendine de, başkasına da inancını kaybediyor. Yaşadığını düşündüğü acı, mor bir duman olup yabancılaşıyor.
En çok uyuduğum halimi seviyorum, tabi uyumayı başarabildiğim zamanlarda.
Benim bile müdahale edemediğim bir zihinle yapabildiğim tek eylem.
Basıma gelecekleri bilemediğim icin uyumaya korkuyorum.
O dünyadan çıkıp şuurumla yüzleşmemek içinse uyanmaya...
İnanmak cok tehlikeli. Tum gerçekliğinden koparıp insanı, aynı gerçekliğe sertçe vuruyor.
İnanmamak daha tehlikeli, beş duyuyu da sorgulatıyor.
Bu gitgellerle ben, iki yıl önce yazdığım şiirdeki toz tanesine benziyorum bu aralar.
Ya da birinin yanağında buharlaşmış gözyaşından kalan,
bir tuz tanesi.

22.12.2011

2011-12-25T23:50:00.005+02:00

Bu yazı, annemin vefatı üzerine yazılmıştır. Konu ile ilgili duygusal hassasiyeti olanlar için ön uyarıdır.

Annem,

Seninle yüzyüze tanışmamız 22 Haziran 1983 tarihine denk gelir. Beni topaç mı topaç, sarı kafalı bir kız çocuğu olarak hayatınıza kabul ettiğinizde siz babamla biri tombul ve kıpırtılı, diğeri zayıf ve sakin iki erkek çocuklu minik bir aileydiniz bile çoktan. Sen parasından başka hiçbirşeyi olmayan büyük bir aileyi bırakıp, paradan başka herşeyi olan muhteşem bir aile yaratmıştın. Ben biraz davetsiz misafirdim. Anlattığına göre üçüncü çocuğa cesaret edilecek bir durum yoktu ortada. Hep derdin "Aldırmayı zaten düşünmezdim ama bir de kız olur düşüncesi daha da çok bağladı senin doğman gerektiği fikrine". Kız çocuğun nesi cazip diye sorduğumda cevap hep benzerdi: "Kız çocuk başkadır, annesine yardım eder, destek olur, duygularını anlar." Tahmin eder miydin ortaya benim gibi biraz erkek fatma, asi, deli dolu birşey çıkacağını bilmiyorum. Seni uzun yıllar, hayal ettiğin gibi anlayabildiğime emin değilim. Ta ki büyüyüp, yavaş yavaş kadın olup hayatın sunduğu zorluklara ucundan kıyısından şahit olana dek...

Seninle olan hikayemizi anlatmaya çalışacağım elimden geldiğince sana. Sen benden daha fazlasını hatırlıyorsundur ya, ben de bu yorgun kafayla hatırladığım kadarını aktaracağım sana.

En küçük hallerime ait olanlardan başlayayım. Bir gün mutfakta yemek yaparken, benim alışılmadık bir şekilde sessiz kalmamdan şüphelenip uyuttuğun odaya gelmişsin. Bir yığın yastık üzerimde duruyor. Bana olan ilgini kıskanmış da yastıkla boğmaya çalışmış Bora Abim beni. Benden kurtulacağını sanmış minik aklıyla ama bilememiş benim ne huysuz, ne inatçı olduğumu. Hele senin o bulduğun kısacık sessiz zamanda bir oh çekip işine bakmak yerine, sessizliğimi dinleyeceğini düşünememiş.

Bora Abimin benle zoru uzunca bir süre bitmedi zaten. Bebeklikten çıktım, çocuk oldum, farklı farklı eziyetlerle abilik yapmaya devam etti. Bi dediğini yapmazsam başıma gelecekleri düşünmek bile istemezdim. Uzunca birsüre Buğra Abimi daha çok sevdiğime emin oldum. Çünkü o beni odasına kabul eder, dinlediği onca tuhaf müziği yaşıma bakmadan bana da dinletir, ders çalıştıracağı zaman en basit havuz problemini bile x'li y'li denklemlere dönüştürerek anlatmaya çalışırdı garibim. Zaten kendisine bir dönem aşıktım hatırlarsan. Ne yapayım, hem sessiz sakin, hem saçları uzun, hem yakışıklı, hem değişik müzikler dinliyor hem de benimle ilgileniyordu. Evlenilecek tek adayımdı o dönem. Onu Yeliz, beni Cenk kaptı, elden ne gelir :)

Babamın bitmek bilmeyen böbrek sancıları vardı benim tam çocukluğuma denk gelen İstasyon Caddesi Huzur Apartmanı günlerimizde. Telefon numaramız 316 17 53'tü. Babam raporlu olduğu günlerde, sancılarının nadir de olsa azaldığı anlarda udunu eline alır, bana şarkılar söyletirdi. Sesimizi Grundig pikaplı teybimize kaydederdi. Şarkı aralarına, senin her türlü havayolu şirketine taş çıkartacak uçak indirip kaldırmaların eşliğinde yemek yeme seanslarım karışırdı. Bir de anneannemden kalma maniler... "Yerim az, içerim az, boşboğazla pisboğaz belalardan kurtulmaz."

Sonra ameliyat oldun, iki kez. Biri yumurtalık diğeri rahim. Senin gencecik kadın olarak kaybettiklerini bize çaktırmadığın, benimse tipik kız çocuğu sevimsizliğiyle Yonca Evcimik dansları yaptığım o dönemler. Güldane Teyzem'in köşedeki masada bana ders çalıştırdığı dönemler. Geçenlerde uzun bir aradan sonra tekrar gördüm. Sesi hala aynı, hiç değişmemiş. O günlerde telefonda ağlamalarını hatırlıyorum bir de. Hiç görmediğim dayılarımın seni defalarca ağlattığını, canını acıttığını... Abilerimin artık delikanlı olduğunu. Karşı dairemize Zuhal Teyze ve Polat Amcanın taşındığı, Merve isminde yeni bir kız kardeşi bu sayede edindiğimi.

Dayıma ait o meşhur siyah Mercedes'i geride bıraktığımız günlerde inşaatı bitmiş yeni evimiz vardı gündemde. Ankara'nın yollarında "dimdirek" gidip de aldığımız o mobilyalar yerleşmiş, aynı gün ben genç kız olmuştum. Tarih 25 Haziran 1994. Evimizin terasında ne çok eğlence geçti. Nezihe Teyzeler, Asuman Teyzeler, daha kimler kimler. Ben odamda uyumaya çalışırken, sizin kahkahalarınız hep birşey kaçırıyorum hissi verirdi bana, uyumak istemezdim. Polat Amcam "100'e kadar say" derdi. Sayınca hediye verecek sanırdım, sayıp sayıp yanınıza gelirdim. Meğer uyurum diye dermiş. Merve horlamaya başlardı, ben yine de uyumazdım.

Bak o apartmanın adını unutmuşum anne. Abilerimin beni bırakıp İstanbul'a gittiği evin sefasını ben sürdüm. Ne kadar özlerdim abilerimi hatırlıyor musun? Arada onlar gelirdi, hayat benim olurdu. Biraz büyümüştüm ya, gece dışarı çıktıklarında beni de alsınlar diye gözlerinin içine bakardım. Bora abimle o dönemde barışmıştım sanırım. Büyüdüğüme ikna olmuştu, Serkan Abilerin, Tolga Abilerin yanına beni de götürürdü nadir de olsa. Buğra Abimse iyi bir okul kazanmam için uğraş verir, akıllıca bir çözümle güzel üniversitelerde insanların neler yaptığını, nasıl eğlendiğini anlatıp heveslendirirdi. Gençliğin başımda tam bir duman olduğu günler. İpek'le, Başak'la güya ders çalışıp, şapşal şapşal oğlanların peşinden koştuğumuz günler. Ah bana ne çok kızardın anne! Sanki bu delilikleri bir tek ben yapıyormuşum, ben anormalmişim gibi kızardın. Nedenini biliyorum, kimse bana laf etmesin isterdin. Başarılı olayım, kendimi kurtarayım, hata yapmayayım. Herşeyimi eleştirirdin acımasızca. Konuşmamı, yürümemi hiç beğenmezdin. Leydilik okuluna göndermek gibi bir hayalin vardı. Leydilik okulu da neyse? Çok Türk filmi izlerdin anne kabul et :)

Hata yapmadan öğrenilmiyor işin doğrusu. Üniversiteyi kazandıktan sonra birsürü hata yaptım anne. Daha önceleri de yaptım ama sen vardın, kontrol ederdin, bilmezden gelirdin ama hep bilirdin. Hissettirmeden belirlerdin sınırlarımı. Aslında ne çok şeye müsade etmişsin, ne çok şeyi deneyimlememe izin vermişsin. İlk senemde yanımda sen yokken o görünmez kalkanı kırıp mayın gibi saçılmaya başladım. Bunu farketmen çok zaman almadı, sene sonu paketleyip abilerimin yanına koyuverdin beni. İstanbul'da iki abili bir kız oluverdim. Hiçbirşeyime karışmayan abilerim bir anda eve 5 dakika gecikince canavara dönüşür oldular. Çok kızardım ama şimdi anlıyorum. Aldıkları sorumluluk o kadar büyükmüş ki, beni o kadar seviyorlarmış ki ne yapacaklarını şaşırdılar. Sonra baktın olmayacak, pılını pırtını topladın, babamın itirazlarını dinlemedin, tüm arkadaşlarından ve o güzel evinden vazgeçtin ve İstanbul'a geldin. Sonra doğal olarak ben de dağılan parçalarımı yavaş yavaş topladım. Buğra Abim Yeliz'le evlendi. Yanlış olmasın ama tarih 15 Temmuz 2003. Yeni bir ablam oldu. Hep eksikliğini çektiğim. Komik, sevgi dolu, içten, zeki... Ne ağlamıştık barkovizyondaki eski resimlere bakarken.. Zaman geçti, tam üniversiteyi bitirirken, hatalarımın ve senden öğrendiklerimin süzgecinden geçirip Cenk'i kattım yanıma, mezun oldum. Tarih Ocak 2006.

Evlenmeye karar verdiğimde, herkeste bir endişe... Erkendi bu karar, abilerim istemedi. Onlar benim hep tek başıma tecrübe etmem gereken şeyler olduğuna inandılar. Aslında haklıydılar. Ama Cenk'i tanıdıkça ikna oldular iyi olacağıma. Sen de, babam da, abilerim de biliyorum ki çok sevdiniz Cenk'i. Bu sayede sizin haricinizde anne baba demeye başladığım iki insan girdi hayatımıza. Bir de ikinci ablam. Başka tip insanlar olsalardı kolaylıkla anne baba diyebilir miydim emin değilim ama hiç zorluk çekmedim. Şimdi beni gönül rahatlığıyla Beyhan anneme emanet ettiğini biliyorum. Beyhan annem senin de geç bulduğun arkadaşın oldu. Ne sırlar paylaştınız bilmiyorum, anlatmazsın ama içimden hep daha önce tanışmadığınıza hayıflandım.

Yeni bir hayat kurma mücadelesi vererek üç buçuk yıl geçirdik Cenk'le. Bu süre zarfında çocuk yapmayı düşünmemiz zordu bizim için. Bekledik ki rahat edelim, düzen kuralım. Bir seneye toparlarız, çocuk yaparız diyorduk ki aylardan Nisan oldu.

Hastalığını öğrendiğimde çok korkmamıştım. "Hiçbirşey olmayacak" diyordum sürekli. Sana birşey olmayacak. İzin vermeyeceğiz. Aldığımız haber ne kadar kötü olursa olsun, yenilmeyeceğiz. Emindim. Kendimi iyisine de kötüsüne de hazırlamıştım ama kötü olmayacağına emindim. İnsanlar şaşırarak bakıyordu bu kendime güvenime. Ameliyat olmana karar verildi. Neler olacak, ne yapılacak doktor da dahil kimse tam bilmiyordu. Bir hafta hastane odasında ameliyat olmanı bekledik. Sen basit bir kist zannederken, biz senin yanında olmadığımız her an birbirimize kuvvet vermeye çalıştık bildiğimiz gerçekler yüzünden. Ameliyat öncesindeki gece ben kaldım yanında. Çaktırmasan da ne kadar korktuğunu, endişelendiğini biliyordum. Sabah saat 05:00 suları, hemşire seni almaya geldiğinde çok üşüyordum. Uyumamıştım ve ben de korkuyordum. Yanımda haliyle kimse yoktu, babam, abilerim, herkes dışarıda bekliyordu. Bense yalnızdım. Seni sakinleştirmek için ne yapacağımı bilemeyip "Biraz daha oyalansak" diye geçirirken içimden, koridordan iki gülen yüzün geldiğini gördüm. Nezihe Teyzem ve Asuman Teyzem hala hayal gibi gelen bir şekilde bana doğru yaklaşıyorlardı. O an ne kadar rahatladığımı anlatmam mümkün değil. Sızıvermişler içeri... Seni birlikte uğurladık ameliyathaneye. Kapısında yine ben bekledim seni. Seni ne kadar sevdiğimi söyleyemedim korkarsın diye. Nasıl olsa daha zamanımız var diye düşünmen için daha neler söyleyemedim bir bilsen!

Tam 8 saat sürdü ameliyatın. Başarıyla geçmiş dediler, dünyalar bizim oldu. Doktor ziyarete gelenin gidenin hesabı olmadığından bizi hastaneden kovacaktı az kalsın. Dönüşümlü olarak kaldık geceleri. "Su" diye yalvardığın anlar gözümün önünden gitmeyecek.

Eve döndük sağ salim. Dediler ki ameliyat bu kadar başarılı geçmişken kemoterapiyle kuvvetlendirmemiz lazım bu sonucu. Karnındaki o kocaman yara iyileşmeye başladığında sen de tedaviye başladın. O kadar zayıflamıştın ki, ufacık minicik bir beden ve yıldızlar kadar parlak yeşil mi gri mi mavi mi belli olmayan güzeller güzeli iki adet gözdün sadece.

Hayatımda senin kadar azimli, senin kadar gülmeyi seven, senin kadar güçlü kimseyi görmedim ben. Tedavi sürecin boyunca babam hepimizden çok yanında oldu. Gözlerinin içine baktı. Ben her akşam işten çıkıp yanına geldim, seni gördüm öyle gittim eve. Haftasonlarımız birlikte geçti uzunca bir süre. Abilerim ellerinden ne geliyorsa onu yaptılar. Bora abim kendini aştı, doktor ünvanına yaraşır şekilde ilaçlarına hakim oldu. Ben iğneci görevini üstlendim. Buğra abim lojistik destek verdi. Beyhan annem moral ve motivasyon koçu oldu. Seni mutlu etmek için bildiğimiz ne varsa yaptık. İlkay ablama söylenecek birşey yok. Kendini sana adadı.

Kontrol vakti geldi. Ellerimiz kalbimizde dualar ettik bu çabalar sonuçsuz kalmasın diye. 6 ay boyunca bir kere isyan etmedin, bir kere ağlamadın, bir kere lanet okumadın. Ne acılar çektin kim bilir, yarısını bile yansıtmadın. Bizim sana verdiğimiz destekten çok, sen bize destek verdin. Bizi hiç üzmedin. Sonunda öğrendik ki bu çabalar boşa çıkmadı. Raporlar temizdi. Mucize diyordu duyanlar. Bizse şaşırmadık çünkü hep inandık, hep savaştık.

1 ay dinlendin. Kendini biraz topladın. Hamburger bile yedin daha ne olsun! Sonra radyoterapiye başladın. Umduk ki acıların çok olmayacak. Öyle olmadı. Çok ızdırap çektin yine. Ama yine göstermeyerek o bir ayı da tamamladın. Artık günler geçecek, gücüne kuvvetine kavuşacaktın. Bir arkadaşımızın annesinin cenazesine gittik 2 hafta önce. Kanserdi o da. Gençliği senin gençliğine çok benziyormuş. İsmi senin ismin gibi Hacer'miş.

Sonra seni rüyamda gördüm. Tarih 20 Aralık 2011 sabahı. Bembeyaz bir odada senin karaltını görüyorum ve kayboluyorsun. Yanımda cismini görmediğim, kim olduğunu hatırlamadığım biri var. Elimde de siyah yünlü bir battaniye. Beyaz bir koltuğun üstünü örtmeye çalışıyorum. "Annem öldü" diyorum yanımdaki her kimse, sonra uyanıyorum. İşe gittiğimde Ayşegül abla nasıl olduğumu sordu. İyiyim, iyiyim ama tadım yok, annemi gördüm rüyamda.

Tarih 22 Aralık 2011. Cenk aradı, biraz rahatsız olduğunu söyledi. Babamı aradım, rahatsız olduğunu söyledi ama pazara gidecekmiş, sana taze sebze almaya. Yanında Buğra abim varmış. Çorba yapmışsın bir de, Tarhana çorbası. Ben iş görüşmesi yapıyorum şirkette. İyi geçiyor. Tüm gün sonucunu almak için oyalanıyorum ki haberi alıp sana getireyim. Sonra abimi arıyorum, serum verilsin diye hastaneye götürmüş seni. Çok halsizmişsin. Bekliyorum bekliyorum ama bir türlü haberi tam alamıyorum. Yoğun bakıma kaldırmışlar seni. Artık şirketten çıkıyorum. Hastaneye geldiğimde 8 aydır ilk kez korkuyorum anne. Babam korkuyor, abilerim korkuyor, Yeliz korkuyor. Kimsede ses yok. Kan gerekirse diye yemek yiyorum. Milletin yanına dönüyorum. Bora abim iniyor aşağıya. Ellerini iki yana açmış, beni, Cenk'i, babamı, abimi, Yeliz'i kucaklıyor. Anlamıyoruz ne olduğunu. Sonra abim bana sarılıyor. "Annemiz yukarı çıktı" diyor. Nereye çıktığını soruyorum. "Melek oldu" diyor... Saat 21:15 suları.

Seni ben karşılıyorum yine. Naaşının üzerine soyadını yine yanlış yazmışlar. Hastabakıcıyı inceden azarlıyorum. Bir gece bekleyeceğin yere kadar sana eşlik ediyorum. Saat 23:00 suları.

Tarih 23 Aralık 2011.

Seni yıkamak için o tuhaf odaya girdiğimde, saçlarını okşarken şunu düşündüm anne;

Yaşamak, insanın küçük bir bedene hapsolması... Ölmekse, ruhun yaşama karışması, toprak olması, su olması, hava olması, çimen olması, ağaç olması... Sen şu anda yaşamın her zerresinde varsın. Bizim kedide, babamın saç telinde, büyüttüğün menekşelerde, abimin gözlerinde, bugün içtiğimiz senin ellerinden yapılmış Tarhana çorbasında bile...

Cenazene o kadar çok insan geldi ki anne! Hepsine tek tek minnet borçluyum. Ne kadar çok sevenin varmış. Fırtına koptu, buz kesti ama herkes ordaydı. Dayım gelmiş diyorlar, sen gördün mü?

Biz 3 gündür ağladığımız kadar güldük de. Çünkü sen gülmeyi çok seversin. Biz çok mutlu bir 8 ay geçirdik sayende. Hep bir aradaydık. Hep sahip çıktık ailemize. Neşemizi kolay kolay kaybetmedik. Bu üç günü de 8 ayı nasıl geçirdiysek öyle geçirdik. Bazen ağlayarak, bazen sarılarak, bazen bulaşık yıkayarak, bazen de gülerek. Bu 8 ay için en çok üzüldüğüm şey, sana mikrop taşırım korkusuyla sarılıp öpemeyişim, koklayamayışım oldu. Ha bir de sen şöyle kahve sigara keyfi yapamadın ya, o. Ameliyattan çıkıp baygın yattığın ilk gün, "sen yeter ki iyileş, söz torun yapıcaz" demiştim. Torun sevdirememiş olmak üzüyor beni. Ama az önce anlattığım gibi, yaşamın kendisine karışacağın düşüncesi avutuyor beni. Abimin arkadaşı Ozan'ın dediği gibi ağaç olduğunu düşlüyorum ben de. Ben çocuğumu sevdiğini göremesem de, sen seveceksin diye inanmak istiyorum. Gölgende serinleteceksin. Bir de emin olmanı istiyorum ki abilerim beni hiç bırakmayacak. Biz de babamızı bırakmayacağız anne. Bir de İlkay ablamızı. O da sahipsiz kalmayacak emin ol. Bizimle gurur duy diye çok uğraştık. Uğraşmaya devam edeceğiz. İlkay ablamın istediği gibi, mezarının yanına manolya ağacı dikeceğiz.

Seni çok özleyeceğiz anne...

Sahil

2011-09-19T10:19:00.003+03:00

Zamanı en gerçekçi şekilde ölçen alet kum saati bana kalırsa. Kum gibi akıyor gidiyor parmaklarımızın arasından. Tutamıyoruz. Kum saatine bakarken, ne kadar engel olunamaz bir gidişi olduğunu daha gerçek şekilde görüyoruz. Sürekli zamana bakarsak, saatin çevrilmesi gerektiğini, zamanın geçtiğini kimseden gizleyemiyoruz. Zamana bakmazsan, başka şeylere bakarsan, çevirmek zorunda kalmazsın o saati. Çünkü geçtiğini farketmezsin. Böylelikle belki de zamanı durdurma şansın olur. Ya da yaşadığın "an" uzun olur. Olmaz mı?

Bunu sordum dün akşam. Cevap? Bulamadım, kumlar akıp gidiyor.

Kadın mısın, erkek mi?

2011-08-10T17:32:00.001+03:00

Günlerdir çeşitli sebeplerden ötürü, bol iğneli bir sandalyeye oturuyor tedirginliği yaşıyorum. Haberleri her izlediğimde ya da okuduğumda vücudumdaki yanma hissi giderek daha fazla artıyor. Ama dünden beri beynimin geldiği nokta, neredeyse “başka birşey düşünemez oldum” noktası.

Oldum olası kadın ve erkeğin eşit olamayacağına inandım. Hem fiziksel, hem ruhsal hem de akli yönden birbirimizden oldukça farklı yaratıklarız. Fiziksel anlamda kadın, anlık uygulanan güçlerde erkeğe göre çoğunlukla daha güçsüz ve dirençsiz, uzun süreli efora dayalı durumlarda ise erkeğe göre oldukça dirençli ve kuvvetli. Savaşlar, kıtlık, çeşitli sporlar bunu bize sıklıkla göstermiş. Ruhsal anlamda da aramızda ciddi farklılıklar var. Hislerimiz ve yorumlama biçimimiz, mutluluk biçimimiz, arayışlarımız, doygunluk ve açlıklarımız, yaşadığımız travmaların kaynakları, travmaların süresi ve süreçteki tepkilerimiz birbirinden oldukça farklı. Beden ve ruhun beyne gönderdiği uyarılar da haliyle bambaşka çözümlemelerle ortaya çıkıyor kadın ve erkekte. Özetle, 4 rakamı her iki cins için aynı olsa da, biri 2+2’den, diğeri 2x2’den buluyor sonucu. O nedenle 4=4 demeden 4’ün neden 4 olduğunu anlamak adına gidiş yollarına ayrı ayrı bakmak gerek her iki cins için.

Ancak bu demek değildir ki bir cins diğerinden üstündür. Esas olan “insan”dır benim gözümde. Bu nedenle “kadın”a yapılmakta olan pozitif ayrımcılığı da ne kendi ülkemde ne de başka bir ülkede yerinde bulmuyorum. Zira birinin pozitif ayrımcılığa ihtiyaç duyduğu konular erkek için de olabilir, kadın için de. Doğum yapmış bir kadının 4 + 2 ay (tam süreleri bilmiyorum, hatam varsa affedin) doğum ve süt izni elbette ki verilmek zorundaysa karısına yardım etmekle yükümlü olması gereken (teoride) bir erkeğe de 3 gün yasal izin veriliyor olması saçma bana kalırsa. Şansa bakınız ki bu ülkede bir kadın evlendikten sonra sanki evlenmeden önce bu durumu hiç konuşmamışlar gibi işi bıraktığında, “kocam çalışmama izin vermiyor” sebepli evlilik tazminatı (teşvik desek daha mı doğru olur acaba?) alabilirken, erkeğin elleri nal topluyor. Özellikle bu örnekleri seçtim. Kadının daha fazla hakka sahip olmasını gerektiren milyonlarca durum elbette ki var, bunu zaten biliyoruz. Bilmediklerimiz daha doğrusu işimize gelmeyenler de var, onu anlatmaya çalışıyorum.

Bu uzun girişten sonra, sinirimin dünden beri neden bozuk olduğuna gelirsek... Bu ülkenin, en kozmopolit şehrinde, her kesimden insanın kullandığı ve kullanmaya hakkı olduğu bir toplu taşıma aracında, genç bir insan, şort giydiği gerekçesiyle suratına yumruk yedi. Kurduğum cümle ne kadar da şaşırtıcı! Genç bir insan durup dururken neden otobüste dayak yesin ki? Bu olsa olsa bir kadın olur. En iyisi cümlemi düzelteyim: Genç bir kadın, şort giydiği için bir erkekten yumruk yedi. Hah, tamam şimdi oldu! Buyrun, gazetelerimize layık bir haber size...

Kadın yumruk yiyor, insanlar bakıyor, adam kaçıyor, insanlar bakıyor, kadın polisi aramak istiyor, insanlar engelliyor, kadın kendini savunmak istiyor, insanlar “büyütme” diyor.

Neden?

Çünkü insanlar eve gidecek, çünkü insanlar yemek yiyecek, iftar açacak, vaktinde varacak, çünkü insanlar yorgun, çünkü insanlar bütün gün ekmek peşinde koşmuş, çünkü insanlar bezmiş...

Hayır, çünkü insanlar bencil!
Hayır, çünkü o kadın gerçekten de şort giymiş!

Girişte kadın,erkek, eşitlik, ayrımcılık, vs diye bir sürü laf gevelemiş olmamın sebebi şudur: O otobüste, bir tane mi kadın yoktu hemcinsini koruyacak? Onun halinden anlayıp, empati yapıp, polisi aramaya bir tane bile kadının eli gitmedi mi? Hepsi ellerinde çekirdek, evlilik programı izler gibi bu olayı mı izledi yani? “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın” mı dediler? Yoksa “O da o...u gibi giyinmeseymiş!” mi dediler yan yan bakıp başörtülerinin kenarını işaret parmaklarıyla düzeltirken. “Büyütme” diyen teyzenin kızı hiç mi şort giymedi hayatında? Ya neden ya neden?! Biri bana anlatsın! Bu ülkede kadına yapılan en büyük eziyeti, en büyük şiddeti kadınlar yapıyor! Hergün dayak yedikleri erkeklere, şiddet görmeyen hemcinslerinden intikam alır gibi, çanak tutuyorlar. Nasıl müsade ediyorlar, nasıl izin veriyorlar?

O yumruk atan adamı normal karşılıyorum anlamına gelmesin bu. Elbette ki karşılamıyorum. Ama biliyorum ki o yumruk atan adamı yetiştiren kadınlardan hiçbir farkı yok “büyütme” diyen kadınların. O kadınlar, o anneler işte... Görgüsüz, bağnaz, cahil... Kadın demeye utandığım, zerafetten, incelikten, estetikten, sanattan, kültürden, duygudan, vicdandan haberi olmayan, kadınlıktan çıkmış kadınlar.

Bu ülkede kadınla erkeğin eşit olmasına ihtiyaç yok. İnsanlar eşit olsun yeter. İnsanlar eşit haklara sahip olsun. Birbirinin üzerine basmasın, başkasının ızdırabından beslenmesin, kendine paye çıkartmasın. Bir erkek yumruk atabiliyorsa, bir kadın da atabilsin istiyorum ben. Bir kadın aşağılıyorsa, aşağılansın da isterim.

Zira bu ülkede travestiler, kadın gibi tecavüze uğrayıp, erkek gibi dayak yiyor...

Fenerbahçe

2011-07-06T13:58:00.006+03:00

Fenerbahçe küme düşecekmiş. Evet, ben Galatasaray'lıyım ezelden. Fenerbahçe'nin küme düşürülmesinin nelere yol açacağını çok iyi biliyorum. Sporun her alanında esas rakibimiz Fenerbahçe'dir bizim. Son dönemlerde basketbolda, voleybolda ve bazı diğer amatör branşlarda Fenerbahçe hep önde. Kadın ve erkek basketbolunda final oynadık onlarla. Onlar çok iyi kadrolar kurarak ve Avrupa'da başarı ile Galatasaray'ı çekme görevini üstlendiler son yıllarda. Tıpkı bizim futboldaki başarımızla onları çekip şampiyonlar liginde çeyrek final oynattığımız gibi. Bu benim düşüncem tabi, isteyen katılır, isteyen katılmaz. Ama sonuç olarak söyleyeceğim şudur ki, Fenerbahçe'nin olmadığı ligin benim için hiçbir zevki yoktur.

Ama konu bu değil gözlemlediğim kadarıyla.

İlk huylanmam davayı açan savcının Zekeriya Öz olduğunu öğrenmemle başladı. Arkasından Aziz Yıldırım'ın yollanmasından sonra yerine gelecek başkanın, başbakana danışılarak seçilebileceği ihtimali su yüzüne çıktı. Hemen arkasından da zaten dava açılmadan RTE'ye danışıldığı yazdı Vatan gazetesinde. Yani anlayacağınız "hukuki tetikçi" Zekeriya Öz yine önceden hazırlanmış planları uyguluyor. Ha tabi Aziz Yıldırım kulübünü şikeye bulaştırmış olabilir. Şampiyonluk için masa başı oyunları gerektiğini kendisi söylemişti zaten seneler evvel. Ama verdiği bu açık kendisine pahalıya mal oldu ya da olacak diyelim. Pahalıya mal oldu derken asla kendisinin görevinden olacağını ve Fenerbahçe'nin şampiyonluğunun alınacağını kastetmiyorum. Söylemek istediğim Türk futbolu da artık bağımsız değildir. Belki de Türk futbolunun en önemli kurumlarından birinin altına dinamit yerleştirilmiştir. Artık Fenerbahçe yeni olası başkanıyla istendiği gibi manipüle edilebilecek bir kulüp olacaktır.

Sağa sola salyalar saçarak "Küme düşürülsün fenevbahçe zaaa" diyen ergenleri bir kenara bırakırsak, durumun vehametini önümüzdeki dönemde göreceğiz. Benim burada yazdıklarım bir varsayım. Ancak şu ana kadar bu derece büyük davaların asla ama asla iktidar aleyhine (ya da iktidarın işine gelmeyecek şekilde diyelim) sonuçlanmadığını çünkü yargının referandum ile beraber tüm bağımsızlığını kaybettiğini de belirtelim.

Yine de Fenerbahçe, "Mustafa Kemal'in askerleridir". Onlara bol şans ve sabır. İhtiyaçları olacak.

Kolay gelsin.

Benim annem kanser...

2011-06-30T17:34:00.002+03:00

Tam 2 aydır bildiğimiz bu gerçek, Cenk'in 6 yıldır ilk defa bana "kötü" bişey söylemesiyle hayatıma girdi. Bu zamana kadar konu ile ilgili pek, hatta hiçbişey yazmadım. Yazmamak için kendimi zaman zaman durdurdum. Bazen de içimdekileri kusmayı çok istesem de bilmediğim bişey beni durdurdu. Evet, benim annem kanser. Üstelik "Pankreas kanseri". Üstelik film olmadığını bildiğimiz her sahnede olduğu gibi mucize beklentilerimizi düşürecek kadar ilerlemiş safhada.

Sonuç olarak, kendi kendimi doldurmadan, kendime ve etrafımdakilere acımadan, duygu sömürülerine girmeden yazabileceğim, hislerimi doğrudan, abartısız, sade olarak aktarabileceğim zamanı bekledim. O zaman bu zaman mı bilmiyorum ama vakit çok geçmeden bu zamanların notunu bu sayfaya düşmek lazım.

Bu sürecin aile bireylerinin her birine tek tek öğrettiği birçok şey oldu. Kriz anındaki bir kalbin grafisinden daha inişli çıkışlı anlarımız, kimsenin ağzından tek kelime çıkmadığı anlarımız, bişeyler yapmak isteyip hiçbişey yapamadığımız anlarımız, hiçbişey yapamayacağımızı bilmemize rağmen, herşeyi değiştirebilecek güce sahip olduğumuzu sandığımız anlarımız oldu. Bu dönemle ilgili bazı notlar düşmek istedim, kah öğrendiklerim, kah hissettiklerimle ilgili.

* Annem, yaşamayı, hayatta kalma fikrini zannettiğimizden fazla seviyormuş. Evet, hep prensipli, hep söyleneni uygulayan bir kadındı ama, iradesine bu kadar hakim, o kadar ızdıraba rağmen bu kadar azimli olduğunu görmek, herşeye rağmen her fırsatta gülümsemeye çalışması, öğretilerin başında geliyor. Ha bir de, yaşamını sürdürmek için bazı organların olmasa da oluyormuş. Vedalaşması 8 saat sürdü ama annem salıverdi bazılarını :)

* Ben... Daha adam gibi bir kez bile ağlamadım. Geçtiğimiz çarşamba, hep birlikte yanında doğum günü pastamı kestiğimizin 2 dakika sonrası nefesi kesilip de fenalaşması dahil... Bir yudum su için çaresizce bana baktığını defalarca gördüğüm anlar da dahil... Gücümden, irademden mi? Hayır... Hislerimi kendime bile göstermeye korktuğumdan. Ağlarsam olmuş ve olacakları kabul edecekmişim gibi geldiğinden...

* Buğra abimin attığı bir maili hiç unutmayacağım. Hepimiz adına büyük korku yaşayıp derin sağlık araştırmalarına girdi. Birimizin migreni, birimizin kalbi, birimizin kolesterolü derken, kendimize iyi bakalım diye gönderdiği o talimat maili.
"Tükenmek yok. Daha çocuklarımız kardeş olacak. El ele tutuşup okula filan gidecekler. Anneannelerinin babaannelerinin elini öpecekler." diye bitirdiği o mail. Bunu okuduğumda bile ağlayamadım.

* Umut edebilmek, insanı ayakta tutabilen yegane şey sanırım. Umut edebildiğin sürece direniyorsun. Umut edebildiğin sürece yorgunluğa dayanabiliyorsun. 5 dakika bile umudu kaybedenemizin düştüğü hali görmek, insanın neyle beslendiğinin bir kanıtı oluyor.

* Bazı insanlar "kötü" doğuyor. İçinde kötülük var. Dünyası pis, karanlık, küflü, kokuşmuş. Zamanla olan birşey değil, taaa ruh bedene ilk sığmaya çalıştığında olan birşey.

* Aile dediğin, insanın yaşaması için muhtaç olduğu birşey değil belki ama hayata başka birşeyin katamayacağı tipte bir güzellik katıyor. Tarif edeyim diycem ama mümkün değil. Anneme, babama, abilerimin varlığına binlerce kez şükrettim. Gördüm ki benim birbirinden güzel iki kız kardeşim, gerçek bir eşim, ikinci bir annem var... Babalar hep aynı :) Mesafeli, komik, öğreten, merak eden... Birdi, iki oldu :) Ha bir de aile gibi olan yakınlarımız. İsim listesi uzun olur :)

* Hastalık gibi kötü şeyler için başkalarını aramaya çekinirdim. Ne diyeceğimi bilemezdim. Ama saçmalıktan bahsedecek bile olunsa, insanın bir iki sevdiği insanı görmeye, hatırlanmaya, desteğe ihtiyacı oluyormuş. Çok beklediklerimden bulamadığım, az beklediklerimden bolca gördüğüm şeyler oldu. Yanımda olan, olmaya çalışan herkese nasıl bir minnet duyuyorum anlatamam.

* Başkası adına karar vermek çok zor. Anneniz adına size birşeyler soruyorlar,tedavi, doktor seçimi, vs, vs... Bilemiyorsunuz, aklınız karışıyor. Kendiniz olsa bir kalemde vereceğiniz karar, günlerce uykularınızı kaçırıyor. Böyle sorumluluk alınır mı? Bazen alınıyor.

* Karında boydan boya yer alan iltihaplı ameliyat yarasına pansuman yapacak kadar soğukkanlı bir yaratığa bürünebiliyormuşum. Travmatik bir etkisi olmuş mudur bilemem.

* Etrafımdaki herkese aynı şeyi söyledim günlerce. Plan yapabilmek, insanın hayatta sahip olabileceği en büyük lüksmüş. 3 saat sonranın planını yapamadığım, film izleme hayalini kurmanın bile hayal olduğu zamanlar geçirdim. "Bu durumda aklına bu mu geliyor?" diye düşünmeyin. İnsanın aklına en çok gelen şey, herşeyi inkar edip arkasına bakmadan kaçmak bile olabiliyor böyle bir durumda.

* Annem 3 çocuğunu da çok seviyor. Bu üçlüden en az sevdiğinin ben olduğuma resmen ikna olmuş durumdayım. Yok bu "nazı sana geçiyor" konusu da değil. Ne bileyim, benim de 3 çocuğum olsa, ben de hepsini aynı miktarda sevemem herhalde. Hepsini başka miktarlarda başka şeyler için severim. Annem en az beni seviyor ve bunu normal karşılıyorum. Kız çocuğum ya, ondan belki :)

Aklıma gelen ufak notlar bunlar. Arada bir yine yazarım belki. Uzun bir süreç bizi bekliyor. Dualarımız elbette ki, annemin bu çabalarının sonuç vermesi yönünde. Elimizden geleni yapıyoruz. Yapmaya da devam edeceğiz. Sonuçta, tükenmek yok. Daha çocuklarımız kardeş olacak. El ele tutuşup okula filan gidecekler. Anneannelerinin babaannelerinin elini öpecekler.

Ancak, böyle bir yazının olmazsa olmazı bir kapanışla bitirmek isterim: Birbirinize kenetlenmeniz, birbirinizi hoşgörmeniz, sevmeniz, hayal kurmanız, keşke şunu da yapsak demeniz için, birinizin kanser olmasını beklemenize gerek yok. O zaman çok geç oluyor. Gerçekten bak....

Sonradan gelen edit: Annemin hastalığını araştırmak için, Google'a ilk yazabildiğim şeydi bu yazının başlığı.

Bazen yeşil, bazen mavi, bazen de gri...

2011-05-08T00:25:00.002+03:00

O kadar iyi bir annesin ki, özenip anne olmak istiyorum. O kadar iyi bir annesin ki, senin gibi başarılı olamam diye korkuyorum. Bana öğrettiklerin ve öğretmekte oldukların için minnettarım. Şu ana kadar geçirdiğim en zor anneler günü olacak bu. Umarım daha zorunu geçirmeme kadar çok yıllarımız vardır. Bu aralar iyi olman dışında bir dileğim yok anne. İçim acıyor ama gözlerindeki o parıltıyla güç topluyorum. Seni tahmin edebileceğinden çok daha fazla seviyorum. Anneler günün kutlu olsun, can'ım...

Eğitim bir toz bulutuydu... Patladı, şifre oldu.

2011-04-08T23:02:00.002+03:00

Dünü de geçmiş sayarak şöyle bir gerilere gittim. Çocukluğumun ilk yıllarını saymazsak, hayatımda yaptığım birçok şeyi zorunluluktan, mecburiyetten yaptığımı gördüm.

Okuduğum özel ilkokulun ilk yılını burslu okudum ben. İki abim de daha önce o okulda okumuştu. Ailemin maddi durumu o dönem beni de aynı özel okulda okutacak kadar iyi değildi. İki abimin de Anadolu Lisesi'ni kazanabilmeleri için yeterince masraf yapmıştı zaten ailem. Okul müdürlüğünden rica ettiler, ben de zehir gibiydim, okuma yazmayı, dört işlemi biliyordum okul öncesinde. Burslu okutmayı kabul ettiler. Bir yıldan sonra, bazı velilerin haksızlık oluyor diye şikayet etmesi üzerine bursumu aldılar. Ailem ne yapacağını bilemedi ama bana da birşey belli etmedi. Benim de Anadolu Lisesi'nde okumam, iyi bir eğitim almam şarttı. Okulumu değiştirmemem için binbir zorluğa girdiler. Sınav öncesi kurslara gönderdiler. En nihayetinde kazandım.

Çalışkan bir öğrenci olmadım hiçbir zaman. Çalışkan olmayı geçtim, tembeldim. Hiç ders çalışmadım. Ailem büyük adam olmamı istediği için kurslara gittim, sıkılsam da dersleri dinledim, anladım. Basketbol oynuyordum. Babam derslerden geri kalırım diye gitmemi istemedi ama müdahale de etmedi. Bir gün, coğrafya dersinden 3 aldığımı öğrendiğimde, kendimi mecbur hissedip en iyi oynadığım dönemde basketbolu bıraktım.

Mecbur olduğum için kurslara gitmeye devam ettim. İki abim de mimarlıkta okuyordu. Ailem çok büyük çaba gösteriyordu hepimiz için. Utandırmamalıydım, mecburdum, üniversite sınavına girecektim. Yine ders çalışmadım. Arkadaşlarım tuvalette bile test çözerken, ben her akşam bir yandan radyo dinliyor, bir yandan elimdeki tek bir testi döndüre döndüre soru çözüyordum. Tek yapabildiğim dersleri adam gibi dinlemekti.

Soğukkanlıydım. Deprem oldu, ailenin en küçüğü ben olsam da, herkesi ben derleyip topladım, evdeki kuşu bile... Üniversite sınavına girdim. Soğukkanlılığımı kapıda bırakmışım. 15 dakika boyunca, bildiğim herşeyi unutarak kağıda boş boş baktım. Havuz problemini felsefe sorusu sandım. Sözelden sadece Türkçe'yi yetiştirip coğrafyada sayısal loto oynadım. Sınavdan çıktım, kafamı gömüp susmadan ağladım. Akşam tüm arkadaşlarım konsere gittiler, ben evde oturdum. Mecburdum. Sınavım kötü geçmişti, sevinemezdim.

Puanlar açıklandı. 8 tane tercih yaptım. Sonuç yıl genelindeki durumumun çok altındaydı. Önceden beri planladığım bölümlerin hepsini yazdım. Hepsi de kör tercihlerdi. Hiçbirine yerleşemeyeceğim açıktı. Mecburdum. Bir tane gerçekçi tercih yapmak zorundaydım. Adını ilk defa gördüğüm, ne işe yaradığını bile bilmediğim bir bölümü,çok iyi bir okulda diye yazdım. Bir sene daha bekleyemezdim. Aileme bir sene daha yoktan masraf çıkartamazdım. Kazandım.

Mühendislikle alakalı herşeyden nefret ettiğim bir üniversite hayatı geçirdim. Herkes üniversite yıllarına dönmek ister. Ben hiç istemedim. Ama mecburdum, vazgeçip başka bir bölüme geçemezdim, işsiz kalma lüksüm yoktu, hafif (?) bir bölümü seçemezdim. Uzatsam da okulu bitirdim. Mühendis oldum.

Çalışmaya başladım. Çalışma hayatım boyunca, sevmediğim müdürlerle, onların ayarsız baskılarıyla çalıştım. Mecburdum. Birçok insan aylarca, yıllarca iş ararken, şımarıklık yapamazdım. Sevmediğim konular, işler olsa da mutsuz olsam da, birçok zaman ağlaya ağlaya eve gelsem de çalıştım. Hala da çalışıyorum. Bundan sonra yeniden üniversiteye gidip gazeteci, sosyolog olamam. Olsam da iş bulamam. Bulsam da bu yaş için doğru dürüst para kazanamam. Bir takıma girip basketbol oynayamam, oynasam da 10 dakikadan fazla koşamam, topu elimde tutamam.

Son zamanlarda sıklıkla duyuyorum. Aileler çocukları iyi eğitim alabilsin, kaynakları bol olsun, hocaları düzgün olsun diye özel okul araştırıyorlar. Daha 3 yaşında çocuğu, o kolejin anasınıfına sokmaya çalışıyorlar. Anaokullarına, ilkokuluna da devam edebilsin diye, 40.000 TL'ler vermeyi göze alıyorlar. Çocuk iyi eğitim alsın, önce iyi bir lise, sonra iyi bir üniversite kazansın. Adam olsun. Mecburlar... Ya da haklı olarak öyle hissediyorlar.

Şimdi bana söyler misiniz, arkeoloji okumak isteyip okuyan, adam sayılmak, para kazanmak için banka veznesinde çalışacaksa, şifre olmuş olmamış ne yazar? Hepsi aynı kabusun, aynı mecburiyet batağının içinde boğulmayacaklar mı benim gibi?

Tiyatrocu bir arkadaşımın annesi, arkadaşlarına çocuğunun mesleğini söylediğinde "Olsun üzülme, kısmet." cevabını alıyorsa, sınavda şifre olsa ne olur, olmasa ne olur?

Bambaşka bişey yazacaktım, ne çıktı...

Ses, seda

2011-03-30T13:33:00.002+03:00

Taaa Eylül ayından beri sesimiz soluğumuz çıkmıyor. Hatta en son Cenk'in sesi çıkmış. Benim soluğum daha da öncesinden beri kesilmiş.

Bir sürü sebebi var elbet. Ama ben içlerinden en naif gördüğümü paylaşayım sizinle:

Bundan aylar evvel, Fikriye'min ekranını kırdım! Ekranı yaptırma maliyeti yeni bir Fikriye alma maliyetiyle neredeyse aynı olduğundan, bir köşede mahzun mahzun duruyor Fikriye'm. Üstelik Fikriye'mle öyle bir bağ kurmuşum ki, benim olmayan birşeyle, benim olan bu bloga yazı yazmak içimden gelmedi. Şirket bilgisayarımı da hiçbir zaman sevemediğimden, parmaklarım kendi sözcüklerim için gitmemiş klavyeye.

Ha şu anda Fikriye tamir oldu da mı yazıyosun derseniz, cevabım "hayır". Ama zaman zaman öyle büyük bir özlem duyuyorum ki yazmaya, bari kendi mahçup tarihime minik bir not düşeyim istedim bu uzun aralığın nedenini.

Aklıma yeni yeni fikirler geliyor blog için, ya da olası alternatif bloglarım için. Hepsini kaldırıyorum bilincimin alt raflarına.

Cenk bugün yeni bir laptop aldı kendine. Belki kendisiyle tanışınca (henüz adını bilmiyorum) sever, kelimelerimi ona layık görebilirim.

Bu ara fazla uzun sürmez gibi. Zira dolup dolup taşıyorum.

Hepinizi özledim.

Sevgiler...

Bogdan Tanjevic

2010-09-09T09:40:00.007+03:00

Hastaydın, ama buradasın. Hidayet ile rebound'a çıkacak kadar sağlıklısın. İyi ki varsın, sen bu takımı finale götürürsün büyük hoca. Basketbol'dan fazla anlamayan bu kardeşine ve tüm Türkiye'ye harika bir şov izlettiğin için teşekkür ederim. Şimdi tatile gidiyorum. Döndüğümde eminim ki beraber Sırp'lara da ders vereceğiz.

Saygılarımla.

En büyük hayranın Cenk.

Not: Keşke futbol hocası olsaydın.

Not2: Keşke millet seni eleştirmeden evvel şuraya bir baksaydı.

Oy ver!

2010-09-06T13:09:00.003+03:00

Tatil'e mi gidiyorsunuz bayramda? Rica ediyorum sorumsuzluk yapmayın. Pazar günü dönün, oyunuzu verin. Neye oy vereceğinizi daha iyi anlamak için de şuraya bir bakın:

http://tinyurl.com/kiyastablosu

bir varmışım

2010-08-23T23:18:00.002+03:00

Sertab Erener - Bir VarmÄ±Å?Ä±m Bir YokmuÅ?um |new 2010|
Hochgeladen von xHitx. - Sieh mehr Musikvideos, in HD!

Ben nice depremler gördüm, kolay kolay yıkılmam
Her defasında kaybetsem yine de hiç üzülmem

Aslında bu kadar da kırılgan değildim
Kendi yarattığım düşmanlara yenildim
Bir kayboldum sonra tekrar belirdim

Masallardaki gibi,
Bir varmışım, bir yokmuşum...

Sen bana imkanlar sundun,
Ben bunu kabul edemem
Şimdiye kadar yalnızdım, öyle "pat" diye değiştiremem

Aslında bu kadar da kırılgan değildim
Kendi yarattığım düşmanlara yenildim
Bir kayboldum sonra tekrar belirdim

Masallardaki gibi,
Bir varmışım, bir yokmuşum...

Korkarsam sakince ıslık çalarım.
Ben susmam, sen de susma ki korkmayalım
Malesef az sonra gitmem lazım
Huyum böyle, aynı yerde hiç kalmamışım

Bir varmışım, bir yokmuşum...

PuCCa günlük, oldu kitap

2010-08-15T13:11:00.003+03:00

Bir süredir gidemediğim D&R'a cuma günü sinema öncesi uğrama fırsatım oldu. İçeri girer girmez 23 Nisan veletleri gibi zıplamaya, o bölmeden diğer bölmeye sevinç çığlıklarıyla geçmeye başladım. Yeni yeni kitaplar, bir sürü kitaplar, büyükkitaplar, küçük kitaplar, sıkıcılar, gericiler, klasikler derken kendimi feci satanların önünde bulmuşum.

Bu "çok satanlar" kısımları kitapçılarda en sevmediğim bölümdür. Bir türlü içimde güven uyandırmaz. Sanki oraya elimi atsam kapitalist düzenin bir oyuncağı haline gelicem, sanki ben karaktersizim de başkalarının tercih ettiklerinden nemalanıyorum, üstüne 5 dakka düşünecek kapasitem yokmuş da kendime raflardan bir kitap seçemiyormuşum gibi gelir. Ha bir de "Kayıp Gül" vakası vardır ki nasıl böyle birşeye alet oldum da aldım, zaman harcadım da okudum anlamış değilim. Kitabın heryerinden birşeyler sarkıyor, yok bilmem ne ödülü almış, yok avrupa da yok satmış, yok okuyan herkesin basenleri 3 cm inceliyormuş... İçimden bir ses yapma, gelme bu oyuna dedi ama ellerime engel olamadım. Aldım kitabı okudum. Okuduktan sonra "Ya ben de bi gariplik var, ya da bu kitaba ödül veren de, satın alan diğerlerinde"... Biraz araştırdıktan sonra anladım ki bütün o kurdeleler hikaye, tamamen bir pazarlama ürünü... Ne kadar aptal gibi hissetmiştim ve verdiğim 3 kuruş, nasıl milyon dolarlara dönüşmüştü gözümde!

İşte tam o an, feci satanlar reyonunun önünde olduğumu farketmeksizin birşey ilişti gözüme. PuCCa diyor, küçük aptalın büyük dünyası diyor, marlyn var kapakta falan... "Dizüstü edebiyat" yazısını da görünce "Noooluyor uleeeeyyyynnn?" diyerek arkasını okumaya başladım.

Evet, sonunda biri benim hayalimi gerçekleştirmişti. Kendi köşesinden yazdığı mini mini yazıları, birileri tarafından sevilip, beğenilip kitap yapılmıştı...

Kitabı tutan parmaklarım uçtan uçtan yanıyor, damarlarımda kıskançlık ve haset içerikli hormonlar dolaşıyor, çığlık atmaya hazır bekliyorum.

PuCCa'yı okuyanlarınız vardır belki. Yani birsürü insan okuyor da, siz de içlerinde misiniz bilemiyorum. Ben arada bir aklıma geldiğinde ya da dolanırken karşıma çıktığında bakarım. Okuması zevklidir ama kıçını başını takip etmediğim için oluşan kopukluk, süreklilik sağlayacak bir devam eyleminden beni alıkoyar. Bir daha ne zaman mouse imleciyle, PuCCa linki karşılaşırsa artık diyerek yeni bir güne geçerim.

Kitabı gördüğümde de az tanımanın, eve yeni gelmiş, eşyaları inceleyip ortalıkta toz arayan misafir psikolojimin verdiği bir betlikle, kıskançlığımı da aldım ve kitabı rafa geri bıraktım. Gördüm ki "çok satanlar"ın önündeyim. Hah, dedim. "Herşey para zaten, bunu da ticarete dökün! Yıvrençsiniz siz para gözlü insanlar." Arkamı döndüm birkaç adım attım ama kendim de biliyorum orda benim adım olsun ne kadar isterdim. (Bu blogda yazdığım ıvır zıvırlarla olamayacağımı ben de biliyorum bi yandan :D ) Ama biliyorum ki bir başkası benim kitabı eline aldığında da rafa geri koymasın, kasaya gidip önce D&R kartını, sonra da kedi kartını versin, evine gitsin okusun, doyamasın... İçsesim susmak bilmiyor, "helal olsun kıza, bak ne güzel dikkat çekmiş, beğenilmiş. Demek ki birşeyleri haketmiş. Hem ortalıkta bir sürü yazar müsvettesi ben feci yazarım diyerek ortalıkta arz-ı endam eylerken, bu kızan kendi köşesinden takılıp buralara gelmiş. Al sen bu kitabı pişman olmayacaksın." dedi ve ben kitabı aldım koşarak kasaya gittim.

Sonuç bir cumartesi 300 küsür sayfalık kitabı sömürerek bitirmeme yetti. Çok güldüm okurken, çok eğlendim. İçim buruldu zaman zaman, çünkü defalarca en iğrenç halimle, en olmaması gereken insanlarla karşılaşmanın utancını yaşadım onun gibi, çünkü defalarca çocukluğumdan kalma bet anılar bugünüme karanlık oldu zaman zaman...

Çok beğendim, çok sevindim, çok gururlandım sanki kitap benim de ben vurmuşum voleyi gibi.

Diyeceğim odur ki; canınız bu sıcaklarda üstünüze hafif birşeyler giyip limonata içmek istiyorsa alınız, okuyunuz.

Peşinen uyarı ; vay efendim ben çok namusluyum, küfür falan bilmem, bildiğim tek bir pozisyon vardır diyenlerdenseniz hiç bulaşmayınız.

Sevgiler...

P.S: Sıradaki dizüstü edebiyat eseri de Her Boku Bilen Adam'dan gelecekmiş. Heyecanla bekliyoruz :)

Türk futbolunun durumu

2010-08-05T13:29:00.000+03:00

rot ve balans

2010-07-06T22:11:00.003+03:00

Yazacak hiçbişeyinizin olmadığı zamanlar oldu mu sizin de?

Hani, yazmak istemediğim, isteyip de yazamadığım, yazıp da beğenmediğim, üşendiğim çok oldu da, yazacak bişeyimin olmadığı pek olmamıştı...

Bir süredir yazacak birşeyim yok. Enteresan bi süreç, endişe ve merakla izlediğim, ama bitse iyi olacak diye düşündüğüm, garip, kireçli bir süreç..

Ben de bunu yazayım dedim...

Ronal-doh!?

2010-06-26T16:37:00.003+03:00

Sonisphere, bugün!

2010-06-25T10:52:00.007+03:00

Bu hafta planınız varsa bizi aramayın, biz Tubik ile birazcık meşgulüz de. :)

Ulan, olur mu olur...

Cuma, Haziran 25

Rammstein 21:00 – 23:00
Alice in Chains 19:00 – 20:00
Pentagram 17:30 – 18:30
Stone Sour 16:15 – 17:00
Blacktooth 15:00 – 15:45
Ete Kurttekin 14:00 – 14:30

Cumartesi, Haziran 26

Accept 21:00 – 23:00
Manowar 19:15 – 20:15
Hayko Cepkin 17:45 – 18:45
Volbeat 16:30 – 17:15
Murder King 15:30 – 16:00

Pazar, Haziran 27

Metallica 21:00 – 23:00
Slayer 19:00 – 20:00
Megadeth 17:30 – 18:30
Anthrax 16:15 – 17:00
Foma 15:15 – 15:45
Gren 14:15 – 14:45

Kerry, sana geliyorum!

Git!

2010-06-25T09:20:00.003+03:00

Senin ikiyüzlülüğünden, çıkarcılığından, densizliğinden, popülistliğinden, saygısızlığından artık bana gına geldi. Bizi hiçbiryere götürmüyorsun, geri götürüyorsun. Gözlerimizi kapattın zorla, en olmayacak şeyler bile normal gözüküyor artık. Seni görmeye tahammül edemiyorum, git istiyorum, kaybol. Gemilerini de, altınlarını da, yanındaki adamlarını da al ve git. Senin yerine gelen için de belki benzer şeyler söyleyeceğim bir süre sonra. Ama emin ol, yerine gelenler için hissedeceklerim, sana duyduğum nefretin büyüklüğü ile kıyaslanamayacak.

Sana hiçbir şans vermediğimi söyleyenler oluyor bazen. Sen benim şans vermemi sağlayacak hiçbirşey yapmadın ki. Sen bana hiç yakınlaşmadın ki. Sen beni inkar ettin, halen de inkar ediyorsun. Seni geldiğin yerden götürecek olan da, emin ol, ilk cümlemde saydıklarım değil, bizleri inkar ediyor olman olacaktır. Aramıza "siz - biz" ayrımı sokmuş olman olacaktır.

İşte bu yüzden, git artık.

27 bitti

2010-06-22T21:29:00.003+03:00

Biten yaşları saymak işte doğum günü dediğin...

Bu sene tek bir dileğim var;

İçim rengarenk bir beyaz olsun...

Bana göre Avusturya

2010-06-12T21:43:00.006+03:00

Yurdum sınırlarına döndüm ey ahali!

Aslında döneli bir hafta oluyor ama ben hala ruh halimin değişikliğini ve yorgunluğumu atamadım diyebilirim.

Önce Viyana'ya sonra yarım saat mesafedeki Stockerau denen yere, sonra yine Viyana'ya gitmeli bi bir haftaydı bu. Eğitildim eğitilmesine de bir sürü başka başka tecrübe de edindim eğitilirken. Üniversite'deyken de bi sürü ecnebi (çocukluğumdan beri severim bu kelimeyi) insanla konuşmuşluğum oldu ama ilk defa böyle bir etkinliğe bizzat katılımcı oldum. 5-6 tane Türk ile birlikte, Mısır'lısı, Fas'lısı, İngiliz'i, Rus'u bir sürü milletten yaklaşık 40 kişiyle koca bir hafta geçirdim. Başka başka kültürlerin alışkanlıklarını gözlemlemek çok eğlenceliydi. Irkçı olduğuna kanaat getirdiğim Avusturya halkının gıcıklıklarına rağmen oraları sevdim diyebilirim.

Türk'lere tuhaf bir gözle bakıyorlar. Ben daha portakalda vitamin olduğum zamanlardan gelen, "oha artık şehir efsanesidir" dediğim o "Türk kadınları çarşaf giyer, Arap'lar gibi yaşar" inancı hala hakim tüm dünyada. Hoş haritada yerimizi bile gösteremezler ya, yine de bira sipariş ettiğimizde "Siz alkol almıyorsunuz ki, neden bira içiyorsunuz?" sorularını yöneltiyorlar ısrarla. Boynumuzdaki şala bakarak "Bunu boynunuza değil kafanıza takmanız gerekmiyor mu?" sorusunu 500'üncü duyuşumda bunu soran kişinin kıçında şampanya patlatarak kutlamak istediğim anlar oldu. "Siz bir terörist tarafından yönetiliyorsunuz" dediklerinde Recep Bey'i kızından daha büyük iştahla savunacak duruma gelmiştim artık...Bir de üzerine İsrail'le yaşadığımız o tatsız olayları duyunca iyice bir gurbetçi hassasiyetine bürünüverdik birçoğumuz.

Yine de güzeldi. Çok şey öğrendim. Aldığım eğitim boşa bir seminer değildi. Zaman zaman çok eğlendim. Türkiye'deki bıyık rekortmenimiz amcayı tanıyan bir bıyık rekortmeni ile tanıştım. Çılgıncasına roller coaster'a bindim. Mis gibi biralar içtim. Ormanda bisikletle yolculuk yaptım. Seke seke yeşillere karışan bir Ceylan gördüm. Eğitimler esnasında verilen takım ödevlerini yaparken Türk'lerin pratik zekalarının ne kadar üstün düzeylerde olduğunu farkettim. Viyana'nın her köşesinden bir sanat aktivitesinin fışkırmasını izledim büyük keyifle...

Çok yürüdüm, çok konuştum, susuz kaldım, o kötü yemeklerden aç kaldım, konu şnitzel olunca alkış tuttum, ve çok yoruldum.

Güzeldi, temmuzda yine yeniden gideceğim... Hevesle...

E tabi bir de hoşbuldum ben Cenk'i görünce :)

Günler

2010-05-27T23:52:00.002+03:00

Buralarda görünmeyişimi merak eden oldu mu bilmem ama bir not düşmek isterim kısacık...

Ben bile kendimi göremez oldum..
Aynaya bakmaya bile pek zamanım mecalim yok..
Sabah kalktığımda gördüğüm o bitkin şişik yüz de benim değil,
Makyaj yaptığımda gördüğüm o boyalı yüz de...
Akşam yatarken gördüğüm o savaş alanına dönmüş yüz de benim değil,
Makyajı silip altından çıkan yorgun yüz de...

2 gündür Konya'daydım.
Konyalılar kızmasın, sevemedim oraları...

Cumartesi sabah Avusturya'ya gideceğim.
Avusturya'lı varsa kızmasın, sever miyim bilmem oraları...

Ben bu aralar başarıcam diye hırs yaptığım şeylerin peşinden koşuyorum.
Severim sevmem önemli değil.
Hayatıma daha önce girmemiş hırs güdüsü, geçmiş tecrübelere inat bünyeme katılıverdi. Birgün kovacağım kesin ama ne zaman bilemem.

Herkesi çok özlüyorum. Arkadaşlarımızı, ailemizi, kedimizi bile... Ama ben bu aralar daldım gittim, sonu iyi olur inşallah.. Olmazsa da ne yapalım, ne demiş Cem Yılmaz; koy g.tüne rahvan gitsin :)

Rooney vs. Federer

2010-05-23T09:49:00.002+03:00

Efsane geldi ve gitti

2010-05-18T20:12:00.007+03:00

Ronnie James Dio
1942 - 2010

"My dream would be to be able to give life to a group that played classical heavy metal with ronnie james dio doing the vocals."

Chuck Schuldiner

"Şarap koyayım mı sana?"

2010-05-15T00:18:00.004+03:00

Benim de zoruma giden,

yanımda biri varken

o şarabı tek içmek...

Oh come on!

2010-05-01T21:30:00.006+03:00

Serra Yılmaz'ın Temel İçgüdü diye bir yemek-söyleşi programı var, belki izleme fırsatınız olmuştur. Bugünkü konuğu Geveze idi. Şöyle bir göz atma fırsatı buldum. Serra Yılmaz, Geveze'ye yeni nesil genç kızlar hakkında ne düşündüğünü sordu. Cevap hepimizin tahmin edeceği gibi, çok tektip oldukları, maddi varlıkların manevi varlıklara göre daha fazla değer gördüğü gibi şeyler... Elbette bir de nasıl bir Türkçe konuştukları... Serra Yılmaz çok güzel bir tespit yaptı: "Amerikan aksanı ile Türkçe konuşur oldular. Vurgular, cümle kuruşlar sanki İngilizce'den çeviri gibi..." Tipik Cem Ceminay sendromu diyebiliriz aslında, hatta daha kötüsü... Geveze de bir kelime İngilizce bilmediğine emin olduğu bir kızdan "Toplantı set edelim o zaman" cümlesini duymuş.

Her ne kadar (şunun birleşik mi ayrı mı yazıldığına bir türlü karar veremiyorum) ben de bu şekilde konuşulmasından hoşlanmasam da artık o kadar ortak bir hale geldi ki enteresan tarafı kalmadı benim için.

Ben işin vurgu, aksan kısmından çok gereksiz İngilizce kelime kullanımı ve profesyonel görünmek adına yanlış Türkçe kullanımı kısmına takılıyorum. Bu iki durumu çeşitli örneklerle açıklamaya çalışacağım ama öncelikle şunu söylemeliyim ki iş yerimde bu iki başlık da sıklıkla karşılaştığım durumlar.

Profesyonel görünmek adına yanlış Türkçe kullanımı başlığı altında özellikle bir kalıba takmış durumdayım: "yapıyor olmak". Yapıyor olmak kalıbının uygun olduğu yerler elbette ki var ama oldukça ender. Nedense iş ortamında sıklıkla kullanılan bir kalıp. "Bunları bunları yapabilirsek, bu müşteri ile işi bağlıyor oluruz." Türkçesi, işi bağlarız. "Bu firmanın üzerine gidiyor olabiliriz" Türkçesi, firmanın üzerine gidilebilir. "Şayet sen bu bayiyi oraya yönlendirmezsen bu iş yatıyor olur." Türkçesi, bayiyi yönlendirmezsen bu iş yatar. Tamamen çekim hatasına uğratıyor cümleyi ve bir günde 3'ten fazla duyduğumuzda ki duyuyoruz, bu kalıp kulakları gerçekten tırmalıyor oluyor (!).

Biraz da diğer başlığa, İngilizce kelimelerin gereksiz kullanımına bakalım. Bunun haklı tarafları da var haksız tarafları da. Şu anda çalıştığım yerde, bütün gün okunan neredeyse tüm dökümanlar İngilizce. Herkes günün çeşitli zamanlarında yurtdışından birileriyle İngilizce konuşmak durumunda kalıyor. Bu anlaşılabilir zira eski iş yerimde en son İngilizce konuşalı en az 3 sene olmuş bir grup insan "Ama o başka bir case(!)" diyebiliyordu. Ama yoğun İngilizce'li bir ortamda, hızlı iş hayatı esnasında bazı kelimelerin Türkçe'leri ilk olarak akla gelmeyebiliyor. Mesela bir toplantı için mail ortamında zaman ayarlaması yapılacaksa "Bana da invitation gönderir misin?" cümlesindeki "invitation" kelimesi çok da abes değil çünkü bu eylem gerçekleştiğinde kişi mail kutusunda gelen daveti "invitation" başlığı ile görüyor. Bir noktadan sonra bunun alışkanlığa dönüşmesi anlaşılmaz bir durum değil. Ancak bir müdür yapılması gereken ama yapılmayan ve zaman konusunda geç kalınmış bir iş için bir çalışanını azarladığı esnada "Ne yazık ki It's too late artık" diyorsa, bunu anlayamıyorum. Son duyduğum kalıp ise bunun en uç noktasıydı: "Bu konuda aksiyon almak için aksiyon alalım lütfen." Kastedilen her ne kadar o olmasa da bu cümlenin tam Türkçe karşılığı "Yapmış olmak için yapalım" değil de nedir?

I am Mahir
I kiss you!

İçimizdeki çocuk; yersen...

2010-03-30T23:20:00.003+03:00

"Yaşanmışlık", "yüreğine sağlık", "gönül dostu" neyse "içimizdeki çocuk" da öyle birşey bence. Gerçeküstü romantizmden kurtulamayan, çocukluğuna ve sözde masumluğuna kıyamayan bir grup (büyük bir grup) insanın yarattığı bir kavram işte.

İnsan iyi veya kötü, hafif şapşal, vurdumduymaz, dünyayı en doğal ve basit haliyle gözlemleyen bir çocukluk dönemi geçiriyor evrim sürecinde. Sonra birtakım tecrübelerle, göreceli zeka gelişimiyle çocukluk halinden ergen ve yetişkine dönüşüyor. Bu geçen zamanda çocukluğundan kalma birtakım özellik ya da alışkanlıklarını ısrarla tutarken, bazılarını da bırakıveriyor geçmişinde. Oyuncaklarını toplamak dışında daha büyük, daha kapsamlı sorumluluklar ediniyor. Bazen canı yanıyor, bazen can yakıyor. Yavaş yavaş büyük gibi düşünmeye, hesaplar, planlar yapmaya, riskleri azaltmaya başlıyor. Herkesle arkadaş olmuyor, hemen küsmüyor, hemen barışmıyor. Çocukluk masumluğu giderek nemlenen beton gibi toz toz dökülmeye başlıyor, ortaya yeni bir yüz, yeni bir ruh, yeni bir insan çıkıyor. Ortaya çıkan sonucu kâh beğeniyor, kâh beğenmiyor.

Yetişkin halinin uçarılıklarının, çocukluktan ısrarla taşıdığı bazı huylarının sorumluluğunu da hooop içindeki çocuğa atıveriyor. İşte bu noktada sorasım var "ne içi, ne çocuğu bilader?" diye... Takribi 12-13 yaşında bırakıp gitmiş işte o börtü böcek halin seni. Yerinde kalan boşluğu da ameliyatla aldırdığın bir organın gibi var zannedip yaşıyorsun hala. Sevgiline kendini sempatik mi göstericen, hop "içimdeki çocuk". Patavatsız mısın? Ah o çocuksu ruhun yok mu? Yok... Kabullen artık...

Sonuç olarak, yaz saati uygulamasında, "Aslında saat daha 6:00, 1 saat daha uyuyabilirim!" diyip uyumaya devam edemiyorsan, kalkıp o işe öpe öpe gidiyorsan, anla ki içinde çocuk mocuk yok senin... Bildiğin ezik büzük bir büyüksün sen...

P.S: Ben bugün bunu gördüm...

blogtwitter

2010-03-18T19:25:00.002+02:00

* Uğur Dündar'da tam bir Amerika Başkanı tipi gözlemledim az önce. Ama daha sempatik, daha sevilesi elbet.

* Ben eskiden spora ne kadar yakınsam, şimdi o kadar uzağım. Neden acaba?

* Facebook'a face denmesinden hiç hazetmediğim net bir gerçektir.

* Bütün günüm oturarak geçmesine rağmen akşam nasıl bu kadar yorgun oluyorum ve eve gelir gelmez koltuğa yapışıyorum çok merak ediyorum. Bu blogu hiç mi doktor okumuyor yaw? Psikolog okusa o bile yeter bana.

* Abramoviç'te Anadolu'da bir ilçede rütbeli askerlerin çocuklarını okula götüren askeri servis otobüsünün bahriyeli şoförü tipi yok mu? (anlayan beri gelsin)

* İngilizce kitaplar okumaya çalışıyorum. Kolay anlarım diye de alışverik kolik benzri kitaplar alıyorum. Kardeşim hepsinde aynı şey, 30 yaşına gelen kadına ikinci baharını yaşamak isteyen teyze muamelesi yapılıyor. 30 çok genç bir yaş değil midir? Yoksa ben de yaklaştığımdan bana mı öyle gelmektedir?

* Kimse kusura bakmasın ama Zülfü Livaneli'nin Veda filmi tam bir ilkokul müsameresi gibiydi. Konu bütünlüğü yok, oyunculara yazık edilmiş, darmadağınık birşeydi işte. Ama ben sinema işinden pek anlamıyorum galiba. Benim beğendiklerimi de kimse beğenmiyor..

* Dominos'tan pizza sipariş edince yanında Sufle de hediye ediyolar uyandıriim :)

* Ben tatlı hiç sevmezdim, 3-4 aydır sürekli tatlı yemek istiyorum. Kilo aldıkça insan daha çok tatlı istermiş. Bu da demek oluyor ki artık engellenemez bir oburluğum, küçültülemez bir göbeğim ve obezliğe doğru ferahça bir yolum var.

* Malum bankanın "üreticinin yanındayız" mottolu sessiz reklamları için Cenk'le sürekli tartışıp duruyoruz. O nefret etti ben sevdim. Uzlaşamayacağız.

* Bizi ciciş sevgili olmakla suçlayan izleyicilerimiz için geliyor (Dutchman'e selam ederim): Cenk'in sessiz hafra tafralarına gıcık oluyorum. Sonra bir de masum masum "bişey yok, ben acıktım" demesine daha da gıcık oluyorum.

* Kediye top hediye ederek geleceğiyle oynadık gibi bir his var içimde. Kaybedip kaybedip ağlıyor.

* Bu aralar pek sevgi dolu değilim. ve bundan memnunum... :D

* Bir selam da hergün aradığım ama sürekli meşguliyetlerini bahane ederek telefonu kapatan ve geri aramayan abilerime gelsin. Burada sessiz, çaresiz bir kardeşiniz var şekerim.

Bilgisayarın pili bitmeden ben bu yazıyı bitireyim..

Öperink...

Sonisphere'e gidiyoruz Part I

2010-03-06T12:44:00.003+02:00

Hazır geliyorlar ya, size bu adamların ne kadar iyi müzisyen olduklarına dair bir hatırlatma yapayim dedim. Bu arada biletlerimiz hazır. Hepinizi bekleriz.

Megadeth'ten geliyor, A tout le monde.

Megadeth unplugged - Montreal live part 7/7
Yükleyen -Papa_Ours-.

Serzeniş

2010-02-16T23:10:00.004+02:00

Resim : http://www.toothpastefordinner.com

* Mütevaziliği demodelik, kendini beğenmişliği marifet zannedenlerden

* Başkasının söylemesiyle aklına gelen şeyi, başkalarına kendi fikriymiş gibi satanlardan

* Yapılan iyiliğin ardındaki emeği, özeni, yorgunluğu düşünmeden, sanki yapanın göreviymiş gibi teşekkürü bile çok görenlerden

* Herkesi aptal, kendini akıllı zannedenlerden

* İşine gelince selam verip ertesi gün tanımayanlardan

* Espiri anlayışından yoksun olanlardan

* Sırayı sallamayıp kendini öne atanlardan

* Türkçe'yi uzata, yamulta konuşanlardan

* Şarkı söylerken "d" ve "ş" harflerini garipleştiren Türk rock'çı bozuntularından

* Hayvanların canlı olduğunu unutanlardan

* Karısını dövenlerden

* Erkekleri bankamatik olarak gören kadınlardan

* Marjinal olma ayağına insanlıktan çıkanlardan

* Sahtelikle beslenip kendini doğallığına inandıranlardan

* Saygıya sadece kendine duyulduğunda önem verenlerden

* Sevgiyi romantik bir saçmalık olarak görenlerden

ne kadar tiksindiğimi yazmaya kalksam, burdan Çin'e yol olur be blog...

Oh be, rahatladım :)

Sevgililer günü şarkısı

2010-02-14T13:06:00.001+02:00

Classico - Tenacious D
Yükleyen . -

Saygılar

2010-02-10T00:22:00.001+02:00

Lunapark

2010-02-09T20:34:00.002+02:00

Boş, sessiz,
Benden başka kimsesiz

Üşürken büzüşecek bir uzvu bile olmayan
kocaman bir alan, ne düz, ne yuvarlak
ne kokan, ne solunan

Sadece tek bir toz tanesine yer verebilmişken
nasıl bu kadar dağınık
ve nasıl bu kadar dingin

bir çıt çıksa,
bir toz kalksa

fırtınalar kopar mı bu ovada
karnavallar başlar mı
pamuk şekerci koşup yetişir mi
atlı karıncalar şaha kalkar mı

o tanecik, evvelsiz bir zamanda
o yurtsuzlukta
kendine bir yer gördü

o boyutsuzlukta
kendine bir tepe bulup aşağılara süzüldü
yerine yerleşirken usulca
son meltemi inceden estirdi

şimdi...
sessiz
boş
dingin...

Karıma

2010-01-28T11:35:00.005+02:00

Kulağımda hala bana bilgisayarda söylediğin şarkı var güzel karıcım. Herhalde hayatımın sonuna kadar da "moonlit" diye çınlayacak. :)

4 küsür sene olmuş beraber geçirdiğimiz. Evlendiğimiz günü milat saymıyoruz zaten biz. Yüzüklerden belli. Umarım 44. seneye de böyle mutlu gireriz.

Hayatıma kattığın herşey için teşekkür ederim. Beni kabul ettiğin için sana çok teşekkür ederim. Her gün güzel yüzünle uyanmamı sağladığın için çok teşekkür ederim. Yaşanacak birçok güzel şeyi seninle hayal etme şansını verdiğin için teşekkür ederim.

Seni seviyorum biricik karıcım.

Kocan Cenk.

2 sene ne çabuk geçti?

2010-01-28T00:05:00.003+02:00

Evliliğimizin ikinci yılını kutlarken bir aile resmi çekelim dedik :)

Sonra bir de baktım ki çok uzun zamandır görmediğim, ama her zaman gülümseyerek hatırladığım ve çok değerli zamanlar paylaştığım bir arkadaşım bir resmimizi alıp çok güzel bir hediye yapmış bize... Görünce çok duygulandım.

2 yıl ne çabuk geçti diye düşünüyorum ister istemez. Bir de hep sevgili kalsak diye geçiriyorum içimden...

Bugün kutlama yemeği yedik Cenk'le. Günün anlam ve önemini anlatan bir konuşma yapmasını istedim. O da yaptı... Farkettik ki bu 2 yılda bir sürü küçük zorlukla başa çıkmaya çalışmışız. Artık bu senenin daha bir keyif senesi olmasını istiyoruz...

Her zaman sevgi ve huzurla geçsin ömrümüz...

Karlar düşer...

2010-01-25T17:09:00.004+02:00

Herkesler kar resimleri koyarken biz eksik mi kalıcaktık?

Kar İstanbul'a ilk bizim evden düşüyor gibi bir his var içimde. Zira bu sene gördüğümüz üçüncü kardı bu. Ama etkisi hepsinden uzun sürdü haliyle. "86'da bi kar yapmıştı, arabayı kaybetmiştik." geyiklerine özenmiş 2010 kışı belli ki... Biz de iki akşam önce, karlar iyice üstüne basıp da gırç gırç ses çıkartır hale geldiğinde, attık kendimizi sitemizin yollarına..

Bizim eve misafir olmuş kişiler, evin kapısına ulaşmak için geçtikleri o soğuk koridora sitem ederken bir daha düşünsünler derim ben... Yakında kardan adam yapacak seviyeye gelecek apartmanın içi... Bakıyorum günde 3-4 kez görevliler gelip karları siliyor koridorda.. Nasıl iş anlamadım :)

Madem karda yürümeye çıktık, alttaki bakkala uğramamak olmaz dedik. "Gel kar topu oynuyoruz" dedi Cenk ama bakkal yanaşmadı. Onun yerine içimiz ısınsın diye sıcacık sahlep ikram edip yolladı..

O karda makinayı ne diye yanımda götürdüm ben de bilmiyorum. Eve geldiğimizde lensi buğu ve damlacık içindeydi. Neyse ki düzeldi. Bir de poz veriyorum ki sormayın..

Gördüğünüz gibi daha otantik pozlarım da yok değil :)

Bu da artık kar yağışının çekingenliğini iyice attığı, "yaşasın özgürlük" nidalarıyla etrafa güldür güldür saçıldığı bu sabahtan görüntüler... Balkon kapısı açılmayacak hale geldi şu an itibariyle.. Neredeyse yarım metre kar var.

Park yerini temizlemeye uğraşan güvenlik. Bütün gün bununla uğraştılar biz rahatça park edelim, kaza bela çıkmasın diye. Sağolsunlar...

Ve kedimizin karla ilk tanışması. Daha önce camın arkasından, kar tanelerini yakalamaya çalışmak için zıplamakla yetinmişti. Ama şimdi, kendi ellerimle koydum yavrumu karların içine.

Ne yapacağını bilemedi başta.. Kafasını sokmaya çalıştı, kum gibi eşelemeye çalıştı yine olmadı.

En sonunda "Eeeeh, bu mu lan bu kadar abarttığınız? Soğuk bi toz işte be!" dercesine her tarafı kar olmuş halde içeri girdi...

Bizim kar maceramız da böyle geçti işte blog. Cem Yılmaz'ın (gerçekten kendisi mi bilmiyorum ama) twitter'da dediği gibi Erzurum'da insanlar -30'da yaşıyor, biz burada -2'yi görünce kırmızı alarm veriyoruz. Ama görmemişin oğlu olmuş, çekmiş pipisini koparmış hesabı bizimki de işte.. Uzun zamandır görmedik ya, heyecan bastı işte..

Sevgiler, saygılar, kimsenin keyif dışı üşümediği nice beyaz kışlar...

Vurulduk ey halkım

2010-01-24T16:57:00.002+02:00

Acıları, hataları hatırlanmayacak şekilde diplere itmek gibi kötü bir alışkanlığımız olsa da toplum olarak, unutmadığımız, acısını, haksızlığının verdiği öfkeyi derinlere itmediğimiz, hep taşıdığımız ender insanlardan biri...

17 sene önce bugün, yine soğuk bir günde, etrafına kordon çekilmiş bir arabanın kenarlarından saçılmış aydın parçalarını toplamaya çalışan polislerin görüntüsünü gördük her birimiz ekranlarda...

Adınlığımız karanlık oldu, Madımak'ta çıkartılan, aydınlığı söndüren yangın gibi...

Sevgiyle, saygıyla, yasla, acıyla, rahmetle anıyoruz...

Uyku, biraz uyku

2010-01-19T15:44:00.003+02:00

Böyle bir şarkısı vardı MFÖ'nün hatırlarsınız.

Çalışırken özellikle pazartesi sabahları (özelliklesi yok aslında hemen her gün) küçük Emrah gibi söylediğim.

Bu sayıklamaları özledim blog. O kadar uyudum o kadar uyudum ki bu işsizlik döneminde, benim gibi bünyeyi bıktırdı desem yeridir. Sabah bir sebepten erken uyanmam gerekliyse artık "5 dakka daha" demeden kalkar hale geldim. Beni iyi tanıyanlar bunun bir devrim olduğunu düşüneceklerdir. Haklılar da. Zira "Bence bu hayatta uyumaktan daha güzel bişey yok" diyebilecek kadar çok sever(d)im uyumayı. Ama tehlikeli bir uyuşturucu gibi olduğunu anlamam fazla uzun sürmedi. Erken kalkmam için bir sebep yoksa, 13 saatlik rekor uyumalar bile yapabildiğimi gördüm ve korku içindeyim :) Hayatın geçip gittiğini görmek, uzun uykulardan sonra insanın kendine gelmesi de uzun sürdüğü için, bir bakıyorsun akşam olmuş ve sen hayatında bomboş geçirdiğin bir gün yaşamışsın. Ne korkunç!

Sebebini düşündüğümde, doğduğumdan beri bu kadar oturarak geçirdiğim bir dönem olmadığını, okul döneminde en uzun tatilimin 1 ay sürdüğünü, geri kalan sürede bile bir işle meşgul olduğumu, bir amacımın olduğunu gördüm. Evde işsiz oturmak ne demek bilmediğimden, bu zamanı nası kullanacağımı da bilmiyordum ve bu beni garip bir boşluğa düşürdü. (Bu söylediklerime kendim bile inanamıyorum) İşsiz günler geçirip yapmak istediğim tüm şeyleri yapacak zaman dilediğimde bunu hiç hesaba katmamıştım :) Her sabah kalktığımda "e ben ne yapıcam şimdi?" diye şaşkın şaşkın baktım durdum.

Herneyse, sonuçta bana hayata bakış açımla ilgili bilmediğim birşey gösterdi bu süreç. Zaman çok önemli bir değer. Uyuyarak, boş oturarak geçirilemeyecek kadar değerli. Çalışmak aslında zorunlu şekilde insanın hayatına bir değer katıyor, bir şekle şemale sokuyor, bazı şeylerin değerini daha net gösteriyor ve daha büyük istekler aşılıyor. Zamanın geçtiğini bir disiplin olarak insanın beynine sokuyor.

O sebeple işe başlayacağım günü iple çekmekteyim.

Demin baktım da, bizim kedinin bile hergün bir amacı var.

Bugün de pencere önünde, yere düşen kar tanelerini yakalamak için zıplayıp duruyor...

Hayırlı olur mu acaba?

2010-01-14T23:35:00.005+02:00

Yılbaşı öncesi dileklerimi sıralarken "Benim genelde Hıdırellezlerde kağıda çizdiğim dileklerim gerçek oldu." demiştim.

Bugün de bir örnek vereceğim. Geçen seneki Hıdırellez'de kağıda çizdiklerimi paylaşmıştım sizinle. Bir tanesini gizli tutarak. Bu sayfadaki resmin en altında birşey gizli. Yelkenlinin hemen altında. Başka biryerde çalıştığımdan gizlemiştim yayınlarken. Paint'le beyaza boyamıştım orayı. Yukarıda gördüğünüz resmin aynısını çizmiştim tam o kısma.

1 Şubat'ta işe başlıyorum :))))

P.S : "E hani sen farklı şeyler yapmak istiyodun, kitap falan?" derseniz de geçen seneki resmin sağ alt köşesinde bir dükkan var.. Bir kitap dükkanı.. Bir gün o da olacak...

Endgame

2010-01-09T10:44:00.006+02:00

Bilen bilir. En sevdiğim gruptur Megadeth. Grubun esas adamı Dave'e olan hayranlığımı bir yana bırakırsak Megadeth her zaman benim için bütün diğer gruplardan bir adım önde olmuştur. O karmaşık iç içe geçmiş gitar melodileri çocukluğumdan beri beni kendine bağlamış ve bu yaşıma kadar getirmiştir. Fakat bileceğiniz üzere bu grubun kadrosu da zırt pırt değişiyor Marty Friedman ve Nick Menza'dan beri (onlardan evvel de öyleydi aslında). Hatta o 2002 - 2004 döneminde grubun kurucularından Ellefson bile bıraktı grubu, arkasında bir sürü kavga gürültü bırakarak. Hala Mustaine ile devam eden davaları bile var diye biliyorum.

Ancak anlaşılan şu ki, geçirdiği sakatlık falan pek de sarsmamış Mustaine'i. Yanına da Chris Broderick'i almış (Nevermore'dan). Bu senenin en iyi albümünü çıkardılar benim gözümde. 80'lerde olsak bu albüm kafaya oynardı, Platin falan alırdı muhtemelen, şimdi ise ancak bizim gibi yaşı hafif ilerlemiş, evli, kedili adamları sevindirmeye yarıyor. Bahsettiğim albüm Endgame.

Çok ufak bir istatistik vereyim müzik dünyasından aldığı yorumlara bu albümün.

Metalhammer 9 / 10
Blabbermouth 8.5 / 10
Sputnikmusic 4.5 / 5
About.com 4.5 / 5

Evet ya, bildiğimiz Megadeth. Çatır çatır bir albüm yaptılar ve ben bu blogu, bunun farkında olmayan güzide metal insanları için yazıyorum.

Açın gözünüzü kardeşim yahu. Bakıyorum bir kısmınız kendini jazz'a falan vermiş. Öbürleriniz de karınız ne dinliyorsa onu dinliyor. Hatta konserlerde "Zıleyıııır, zıleyııır" diye yırtınan bazı eski arkadaşlarımın gitarlarını sattığı, gitarın parasıyla da kendine trici bir cep telefonu aldıklarını duyuyorum. Yapmayın etmeyin. Bu albümü alın, direk 44 Minutes (seversiniz siz "van minüts"cular), Endgame ve How the story ends şarkılarını dinleyin. Sonra da gelin bana burdan yorum yazın. "Harbi Megadeth lan bu" demezseniz ben bu işi bilmiyorum.

Gözlerinizden öpüyorum.

Göreceksin kendini

2010-01-09T02:33:00.000+02:00

çocukluk rüyanda
elele okul yolunda
aniden başlayan
ilk gönül macerasında
aşkına inanmayıp
akan gözyaşımda

görecek göreceksin kendini
o kırılan aynada
beni ve ölümsüz sevgimi

mutluluk arayan
her genç kızın hülyasında
sevgiyi inkar eden
bu bencil ve nankör dünyada
köşesine büzülmüş
hayattan korkanlarda

görecek göreceksin kendini
o kırılan aynada
beni ve ölümsüz sevgimi

görecek göreceksin kendini
o aldatan aynada
elveda derken ben sana

görecek göreceksin kendini
o aldatan aynada
elveda derken o kırık aynada

Nilüferin'di... hatırladınız mı?

Saat

2009-12-26T04:53:00.000+02:00

Bu an,
uzun zaman sonra
kendime çaldığım
kısacık bir andır...

Psikocinsiyet

2009-12-21T21:09:00.003+02:00

Her ne kadar karıkoca bir blog sahibi olsak da kadın erkek ilişkileri ile ilgili pek birşey yazmıyoruz buralara. Nedenini bilmiyorum, belki bu konuyu sorgulamaya pek de ihtiyaç duymadığımızdandır. Yine de bu "Erkekler Mars'tan kadınlar Venüs'ten" iddiasını çürütmüyor.

Gerçekten bambaşka yaratıklarız. Akıl sağlığımdan şüphe etmemeniz için insan ırklarının ayrımının çekik gözlü, siyahi, kızılderili, vs gibi olmadığı, bambaşka bir ırk ayrımı olduğuna dair iddialarımı ve bu konudaki kişisel tespitlerimi detaylandırmayacağım ama benzer birşekilde kadın ve erkeklerin de insan cinsi altında iki ayrı cinsiyete indirgenmesinin mantıklı olmadığını düşünüyorum. Bu çerçevede de kadın-erkek eşitliği de bir bakıma saçma görünüyor gözüme. Hatta zamanında biryerlerde bu düşüncemi "Kadın erkek eşitliği, komünizm kadar ütopik bir eşitliktir. Hayal etmesi zevkli, uygulaması imkansızdır. Kadın ve erkeğin ne fizyolojik ne de psikolojik anlamda eşit olması mümkün olmadığından sosyal hayatta da farklı roller üstlenmesi son derece olağandır. Asıl mesele insanların eşit haklara sahip olması ve bu haklardan eşit oranlarda faydalanabilme imkanlarının bulunmasıdır." şeklinde paylaşmışım.

Kadınlar ve erkekler arasındaki ayrımlar başta iletişim yöntemlerinde baş gösteriyor. Aslında bambaşka diller konuşuyoruz, anlaşabilmek için kullandığımız ortak dil beyinlerimizde ayrı ayrı nöronların uyarılmasını sağlıyor. Bu nedenle o "a" derken ben "b" anlıyorum. Anladığım şey hakkında "b" olarak geribildirimde bulunduğumda da haliyle o "a" olarak anladığımı düşünüyor ve biz güya iletişmiş oluyoruz. Ama iş pratiğe dönüşünce algıdaki farklılıklar idrak edilmeye başlanıyor ve gelsin kavgalar, gitsin veryansınlar.

Bence en büyük hatayı birbirimizi anladığımızı zannederek yapıyoruz. Bunu zannedip kendimizi kandırdıkça hayal kırıklıklarına uğruyoruz ve uğradığımız bu hayal kırıklıkları da kalp kırıklıklarının kapısını çalıveriyor zamanla. En baştan kabullenebilsek başka dilleri konuştuğumuzu, böyle bir erdem genlerimize doğarken işlenmiş olsa sorun kalmayacak. Sonuç olarak en iyi yaptığımız şey içgüdüsel olarak vücut dilini kullanmak değil mi? Belki bu tüm iletişim problemlerine deva olacak. Belki tabu bile yaptığımız bu takım şeyler birçok problemin kökünü kurutacak da farkında değiliz.

Yurdum gençlerinin Alanya'da sarışın soğuk memleket kızlarıyla kurduğu iletişimin dayandığı açıklama da buna uygulamalı bir örnek teşkil etmiyor mu aslında?

Kar

2009-12-19T02:01:00.001+02:00

Yılın en güzel anı karın ilk düştüğü andır. İşte o an bu an...

Geçen gün dileklerimi sıralamıştım ya..

Al bi tane daha: Yılbaşında heryer bembeyaz olsun.. Ama kimse üşümesin.

Vatandaş Halk

2009-12-18T13:12:00.002+02:00

Bilmiyorum Show TV anahaber bültenini izliyor musunuz ama bültenin son 5 dakikası "Arka kapak" adında bir bölüme ayrılmış. Bu bölümde gündem olayları ile ilgili Ali Kırca'nın yorumlarını dinliyoruz. Ancak bu yorumlar alıştığımız bülten sonu yorumları gibi değil pek. Alı Kırca'nın yumuşak sesiyle, konulara daha bir duygusal daha bir birlik beraberlik ve iyi niyet çerçevesinde yorumlar getiriliyor. İzlemenizi tavsiye ederim.

Dün akşam da Vatndaş (!) Halk ! başlığı ile bir bölüm hazırlamışlar. Bu hafta sıklıkla haberlerde gördüğümüz manzaraların üzerinden yumuşak görünümlü ama özünde sert bir biçimde geçti. Yanılmıyorsam 40'larda ya da 50'lerde gazetelerde şöyle bir manşet yer almış "Halkın hücumundan vatandaş denize giremedi".

Uzunca süre sorgulanmış bu kavramlar. Vatandaş kim, halk kim? Ali Kırca o dönemde bu kavramların ayrı ayrı kullanılmasının normal olduğunu, vatandaş kelimesinin tanımında daha elitist bir zümreyi barındırdığını belirterek çeşitli yasa ve sosyal hukuk değişimlerinden sonra bu kavramların uzunca süredir aynılaştığını da ekledi. Artık vatandaş da halk da aynı ülkede yaşayan insan topluluğu, yurttaş demekti. TDK'ya baktığımızda vatandaş kelimesinin karşılığı "yurttaş", halk kelimesinin karşılığı da "Aynı ülkede yaşayan, aynı kültür özelliklerine sahip olan, aynı uyruktaki insan topluluğu". Ben arada bir fark göremedim.

Bu çerçevede baktığımızda Ali Kırca'nın değindikleri büyük önem ve ciddiyet taşıyor aslında. Devlet demiryolları'nda yapılan eylem sebebiyle yolundan olan ve buna isyan eden kişiler de halk, bu eylemi yapan işçiler de. Haklarını savunan Tekel işçileri de vatandaş, panzerlerle su sıkan polis memurları da. Herkes evine gittiğinde haberlerde devletin aldığı kararlara, doğalgaz zamlarına kızıyor. Herkes yapılan açılımın götürülerinden şikayetçi. Geçenlerde yine tv de bir alt yazı vardı "Polis itfaiyecilere su sıktı" diye. İronik değil mi sizce de?

Bu karmaşada, bu kadar karamsar olaylar yaşanırken, işçilerin isyanından rahatsız olan diğer halk da başka bir gün başka birşeye tepki göstereceğinin bilinciyle hareket etmeli değil mi?

Aslında bizim aramızda oluşması gereken hoşgörü, destek ve birlik güdüsü vereceğimiz mücadelelerde bizi toplu olarak daha kuvvetli yapmaz mı?

Bu noktada Ali Kırca da konuyu iyi bir şekilde bağladı. "Herkes sokaklara dökülüp eylem yapsın demek değil tüm bu sözler, sadece birleşerek hoşgörü göstererek daha iyi günleri görebileceğimizden" mealinde bir açıkalama ile toparladı..

Güzeldi.. Sevgi kelebeği gibi görünse de haklıydı..

İyi dilekler ülkesi

2009-12-16T22:20:00.009+02:00

Yok yok Hamdi Koç'un kitabıyla alakası yok.. Yeni yıl geldi ya ondan. Dilek zamanları yaklaştı. İnsanın dileklerini umutlarını bir güne bağlaması saçma görünürde ama dilek dileme ve bu dileklere bağlanarak heyecan duymayı unutmuş benim gibi bünyeleri zorlama anlamında önemli bu yılbaşları. Yaşım daha küçükken bir görev bilip günlük dileklerimin haricinde büyük büyük listelerim olurdu Noel Baba'dan istemek için. Ama genelde Hıdrellez'lerde dilediklerimin gerçek olduğunu gözlemliyorum şimdi baktığımda. Olsun, kırmızı ışıklar altında, geldiğimizde bize büyük süpriz olan Tophane'nin rahat koltuklarında, tavla zarı şıkırtıları altında baktım hayat hala güzel. Tıpkı Cenk'le ilk tanıştığımız günlerdeki gibi...

Tophane'nin ( o ilk zamanlarımızda hergün gelmemizin etkisi de olabilir tabi) gizli bir gücü var bende. Koltuğa oturduğum an, beynime aynı tanıdık huzur yayılıyor. Sonsuza kadar kalkmadan burada yaşama isteği, girdiğim ruh halinden hiç çıkmama isteği, yolda çoktandır mırıldanmayı ihmal ettiğim şarkıları dinleme isteği...

Şimdi de bu minik kaçamak sayesinde dilek dileme isteği basmış durumda. O halde fazla gecikmeden, ertelemeden, yeni yılın bana sunmasını istediklerimi sıralıyorum. Noel Baba'nın bacasız evimize balkondan gireceğini, hediyelerini gitarların arkasındaki kırmızı kedi yatağına bırakacağını umarak...

** Huzur. Yengeç burcu oluşumdan mı, genetik mirasım olan bir melankoliklikten midir nedir, zor huzur bulan bir bünyenin yakarışıdır bu. Mutlu ya da mutsuz olmakla alakası yoktur huzurun. İçimdeki farklı seslerin sakinleşmesi, tek olması değil belki ama sırayla konuşmalarıdır huzur adına dileğim. Sonuçta biliyorum ki "Baksana güneş açtı, yüzünü dön de gözlerinden içine kadar girsin" diyen sevgi kelebeği sesim konuşsa da, "Lanet olsun, hiçbirşeyi beceremediğin gibi bu mutsuz, yalnız dünyanda boğularak öleceksin" diyen korku ötesi sesim bastıracak onu. Sonra biryerden "Yeter ulan, amma gürültü yaptınız, al bi kitap oku işte, şımardın iyice" diyen kabadayı halim de susturacak hepsini... Sadece sükunet olsa bazen, ben de hepsinin derdi ile tek tek uğraşsam... Belki plan bile yapar hale gelebilirim kim bilir? Belki sevmeyi bıraktıklarımı severim yine?

** Sağlık. Kalbim bu aralar rahat bırakıyor beni allahtan. Bir ara müziğe merak sarmış, uzunca bir ergenlik dönemi geçirerek isyankar ritimlere dalmıştı. Şimdilerde 4-4'lük ölçülerde dinlemesi kolay, çalması kolay bir hal aldı gitti. Olsun, sağlık önemlidir. Kalbimi tebrik ediyor ve bu yolda ilerlemesini diliyorum.

** Düzen. İlk dileğime bağlı olarak nükseden bir başka dilek. Hangisi hangisini tetikliyor bilmiyorum ama plan yapabilmek bu plana bağlı olarak düzen kavramını sindirmek en büyük dileklerimden. Gerçi bunu dilerken şunu hesaba katmıyorum : Düzenli bi insan olduğumda ben ben olur muydum?

** Sosyallik. En övündüğüm özelliğimdi güya insanlarla kolay iletişim kurabilmem. Şimdi bakıyorum da, nedense biraz kapatmaya başlamışım kendimi. Herkesi en çok arayan benken zamanında şimdilerde vefasızlığım ele almış dizginleri. İletişim kurmayı geçtim köşe bucak kedimin göbeğinin altına gömmüşüm kafamı o uyurken.

** Müzik. Yukarıda da ipin ucunu vermiş olduğum gibi, hayatımın en mühim zamanlarını müzikle doldurmuşken, şimdilerde vefasızlığımı ona da gösteriyorum. Radyoda sevdiğim bir şarkı çıktığında bu sebeple aç kurt gibi atlıyorum üzerine. Onda bile bağıra çağıra eşlik eden ben, ancak acil durumlarda mırıldanma aşamasına geçebiliyorum.

** Aşk. Flash flash! Cenk - Tubik aşkı çatırdıyor mu? Az sonra! Dan dan daaaan! Yok be yok korkmayın hemen! :) Bize kolay kolay bişey olmaz. Sadece şunu görüyorum ki son zamanlarda tipik kadın reaksiyonları göstermekte kalbim. İlk 5 ayımızı çok özlüyorum (Hadi Cenk ne demek istediğimi anladığını söyle!). Hem de çok... Hala Cenk'in saçlarındaki beyazlarda erir giderim ben, o ayrı :)

** İş. Şu aralar aramıyorum bile iş miş. Daha önce yaptığım işlerin hiçbirini yapmak istemiyorum. Benzerlerini de. Bu işsizlik beni acaip düşüncelere sevk etti. Hayaller peşinde koşma hatasına düşüp rezil rüsva olmak da var işin ucunda. Hatta böyle riskli bi durummuş gibi rahat bahsediyorum ama risk falan yok ortada bildiğin kör hayalperestlik var. Biri beni çağırsa mesela, "Gel tamam öğreticem ben sana ne nasıl yazılır, neye çalışman gerekir, şu cahilliğin nasıl giderilir" diyip yanına yamak olarak alsa beni, biraz da maaş alsam, metin yazarı olsam, bişeyler öğrensem, şu beynimdeki seslerin kriptosunu yazarak çözsem. Belki bir gün de gerçekten yazar olsam. Derken uykumdan uyanıp yere çakılsam :) yok be çakılmasam... Gerçek olsa? Ben yine aynı işlere dönmek zorunda kalmasam...

** Eğlence. Her ne yapacaksam, eğlenerek yapayım. Mecbur olduğum şeylerde bile eğleneyim. En azından eğlenebileceğim bişeyler bulmayı becerebileyim. Gamlı baykuş misali ağlanmıyım da ucuz kişisel gelişim kitaplarından fırlamış gibi olayım mesela. Sürekli motive! Come on, come on miiyeeeeeennnnn!

** Güzellik. Ben eskiden güzeldim NOKTA!

** Seyahat. Londra kesmedi beni Noel Baba. Yer de kaplamaz, çuvalın içine zahmet olmazsa iki kişilik Amsterdam, Roma, Los Angeles, Monte Carlo biletleri atsan ? Tamam yeaaa ben Doğu Karadeniz turuna da razıyım :)

** Gitar. Gibson Les Paul istiyorum! Kendim için değil, Cenk için. Kafamın şişeceğini bilsem de, sırf ondaki o mutluluğu görmek için istiyorum. Yeni yılda dilek dilemeyi de unutacak, biliyorum. O yüzden ben istiyorum. Kurdelasını ben takıp ben vereceğim :)))))) Sonra da muhtemelen yarım saat kadar zıplarız zaten...

** Spor. Ufak ufak başladım işsiz olduğum için. Ama geçenlerde yine aç kurt misali sitemizin gerçek ev hanımlarıyla zaman geçirme pahasına ayrobik dersine saldırdım. Sonra ne mi oldu? 4 gün yürüyemedim :D Ama Ebru Şallı'nınkinden bile havalı spor matım var. spor yapsam hergün, yapabilecek kadar zamanım olsa. İş bulursam o işin saatleri ve yeri buna uygun olsa!

** Para. Üzgünüm ama parayla saadet öyle bir olur ki! Şahsen Ford Mustang GT 500'ümle benzin kaygısı olmaksızın gezinmekten büyük saadet, Ford Mustang GT 500'ümle Cenk'i de alıp gezmek olabilir :D Bunun için de para gerekir. Ama birbirinden tutarsız hayaller bunlar, mesela birinin yanına yamak olarak girme hayalim gerçek olursa Mustang'in sağ ön farını ancak alırım bir sene biriktirdiğim parayla :D Ama sen Noel Babasın belki numaralarını önceden gördüğün bir sayısal kuponu bırakırsın? Kim bilebilir ki?

** Bisiklet. Bunu olağanca saflığımla Noel Baba'dan istiyorum. Sadece o getirirse mutlu olacak bir çocuk gibi. Benim hiç bisikletim olmadı biliyor musun blog? Ya kuzenimin amortisörlü, arkası uzun deri koltuklu 4 vites bisikletini aldım mirasçı olarak, ya da abilerimden kalma ince tekerlekli yarış bisikletini. O çok özendiğin kalın gövdeli dağ bisikletlerine hiç sahip olamadım. Babam ilkokulda şunu sorardı bana " İyice düşün, org mu istiyosun, bisiklet mi? İlkokulu bitirdiğinde birinden birini alacağım" Son 3 seneyi bunun kararını vermeye çalışarak geçirdim, ama ikisini de alamadılar. Canları sağolsun :) İşte bu yüzden geleneği sürdürme için utuyorum bu dileği, o bisiklete binmek için değil :)

Farkettim ki bende dilek bitmez blog... Son olarak ailemi diliyorum.. Herzaman benimle olsunlar, herzaman mutlu olsunlar diye. Gözlerindeki en küçük pırıltı beni tüm karışıklıklarımdan sıyırıyor. Sabrina gibi o anı dondurmak istiyorum...

Bir de buraya kadar sabredip bu yazıyı okuyan herkesin temiz kalpli hayali gerçek olsun Noel Blog!

Ben hazırım, balkondan gelmeni bekliyorum :) Kapıyı da hafif aralık bırakıyorum yatarken :)

Tubik Tophane'den diliyor, Noel baba, sendeyiz...

Bitsin

2009-12-12T14:51:00.005+02:00

*** Mehmet Ali Alabora'lı itici banka reklamları bitsin! İnce bacakları ve geniş omzuyla paytak paytak yürümesi ve hızlıca konuşarak izleyeni yormasından rahatsız oluyorum.

*** Vanish Kosla reklamları bitsin. Ama adama üzülürüm bak. Sanki lekeleri çıkartmak ve o pembe tshirtü giymek için doğmuş gibi. Başka karaktere oturtmak çok zor olacak.

*** Açılım! Bitsin! Hem de hemen! Kapanmaya bu kadar merakı olan adamların açılmaya da bu kadar merakı olacağını kim bilebilirdi ki?

*** Yaprak Dökümü şu anda bit! Sürekli ağlayan suratlarla izeyen şu toplumun içini kuruttunuz! Ne menem ne lanetli aileymiş be! Cenk'in geçenlerde ailenin kızlarından kızıl saçlı olanı için yaptığı yorum şu oldu " Aaa kız dizide yaşlanmış resmen. Sürekli ağlamaktan yüzü kırışmış, dudakları aşağı bakmaya başlamış."

*** "Herkese bi halley oluyo" diyen sevimsiz çocuk! Bit ve git..

*** Unutulmak isteneni hatırlatan, kafamı karıştıran, ağlatan, mutsuz eden, yoran, bıktıran, arkası yarın olan rüyalarım. N'olur bitin artık.. N'olur!

*** Köşe yazarlarının büyük kısmı bitsin. Köşesini hangi amaç için kullandığı belli olmayan, medyatik böcekler haline gelme heveslisi tüm köşeciler, sözüm size!

*** Köşe deyince, Hıncal Uluç'un futbol yorumlaması bitsin. Artık abarttı geçenlerde "Antalya maçında Riijkard'ın yerine Gassaray'ı ben yöneteyim, aradaki farkı görün. Bu kadar futboldan anlamayan, teknik direktörlük bilmeyen bir adamın (Riijkard'a diyo) Gassaray'ın başında ne işi var anlamak mümkün değil. Ben yöneteyim de görün" dedi adam! Allah'tan Rıdvan'dan ayar gecikmedi, "Maç banttan olursa çok iyi yönetir" dedi.

*** Kadınlara özel sorunlar bitsin. Menapoz, regl, kıl tüy, selülit, etc. etc. Tıp, bu kadar mı yavaşsın?

Yazacak bişey bulamayıp saçmalamak bitsin.. Ahan da bitti :)

Cenaze

2009-12-09T12:42:00.002+02:00

Reşadiye'deki terörist saldırıda hayatını kaybetmiş şehitlerimizin cenaze namazları kılınıyor.

Türk Bayrağı'na sarılmış naaş omuzlarda taşınıyor.

Binlerce kişi "Şehitler ölmez vatan bölünmez" diye bağırıyor.

Yine üzülüyoruz. Yine ağlıyoruz.

Bakıyorum da bir yandan ağlayan kadınlar önlerinden geçen tabutu cep telefonlarıyla kameraya alıyorlar. Acaba neden? Unutmamak için mi? Yoksa konu komşuya göstermek için mi? Neden? Nasıl?

Camidekiler evlerine dağılacak, bizler kanalı değiştireceğiz, akşama acıkıp yemek yiyeceğiz. Acımızı unutacağız, ta ki bir başka 7 gencecik çocuğu kaybedene kadar.

Kısa sürede unuttuğumuz acı ne kadar gerçektir ki?

Biz anlıyor muyuz acaba gerçekten olanı biteni, durumun ciddiyetini?

Anlamamıza rağmen mi böyle şeylerin başımıza gelmesine müsade ediyoruz?

Birilerinin oğlunun gemiyle gezerken şehit olma ihtimali bile yokken, bizleri anlayıp ona göre yönetmesini nasıl bekliyoruz?

Allah rahmet eylesin diyoruz, başka birşey diyebiliyor muyuz?

Belki bir de "Vatan sağolsun"...

Televizyon

2009-12-08T11:56:00.003+02:00

Evdeyim ya birkaç gündür.. Televizyonla haşır neşir olmaya başladım. Çalıştığım dönemde böyle bir şansım olmuyordu pek. Bir iki tane takip ettiğim program/dizi vardı, onun dışında pek kullanılan bir araç olmadı televizyon benim için. Ama şimdi daha fazla samimiyet kurma gibi bir şansımız (?) oldu kendisiyle.

Birkere şunu söylemeliyim ki gündüz kuşağı benim en son bıraktığım hale göre almış yürümüş. Bambaşka yüzler, bambaşka konular. Bir Seda Sayan yok şu televizyonda. Oysa ben Seda Sayan'ın kameralara bakıp "bacım" diye beni de içeren bir kadın güruhuna seslenişini izleyecektim. Göbek atacaktı, Özcan Deniz'i konuk edip yerlerde yuvarlanacaktı hani! Yok anacım yok, sebebini de bilmiyorum, gitmiş Seda'm Sayan'ım.

Yerine ne idüğü belirsizbir takım mahkeme içerikli cani programlar gelmiş. Hele bir tanesine koptum : Serap İzgü'nün müthiş programı, Suç ve Ceza! İlk başta idrak edemedim. Digitürk'te dolanırkan, kanal değiştirdiğinizde altta mavi bir bant çıkıyor ve program adı yazıyor ya, orada gördüm Suç ve Ceza yazdığını. Ben de şu aralar Dostoyevski'nin büyük eserini okuyorum. Şaşırarak kanala takıldım. Bir de baktım ki Serap Ezgü oturtmuş birilerini, yok o kız niye öldüi görgü tanığının çektiği videoda çiftin tartışmaları açıkça görülüyor muydu falan filan.. Sanırsın CSI ! Cem Yılmaz'ın dediği gibi, Kaynım bana atladı, amcam kaynıma atladı, muhtar olaya karıştı sonra tüm mahalle tren yaptık!

İzdivaç programlarına değinmek bile istemiyorum ama korkarım kısa da olsa değineceğim. Ben çocukken önce Nurseli İdiz'in sonra da Şebnem Dönmez'in sunduğu Saklanbaç diye bir program vardı. Paravanın bir tarafında seçici biri, diğer tarafında karşı cinsten üç aday yer alır. Seçici çeşitli sorular sorar."Ne tür müzik dinlersin?" "Adaya düşsen yanına ne alırsın ?" falan. Sonunda soruların cevabına göre biri seçilir ve çift nezih bir lokantada akşam yemeği yerdi. Eğlenceliydi. İşte bu yeni dönem izdivaç programları bu eski Saklanbaç'ın hardcore horror versiyonu. Çıkacak tiplerin program başında kısa tanıtımları yapılıyor. Sağda resimleri, solda ise minik özgeçmişleri :

ALİ
57 yaşında
Eşi vefat etmiş
2 çocuğu var
40-50 yaş arasıile evlenmek istiyor
6 evi var

Program genelinde en çok önem verilen kısım anladığım kadarıyla son satır. Kısacası mal mülk kısmı. Bunun üzerine ne pazarlıklar, ne kavgalar yareppim!

Bir iki günü bu ve benzeri korku dolu programlarla geçirdim. İşin en korkunç tarafı ise yanlışlıkla televizyonu açtığınız anda gözlerinizin bir spirale dönüşerek dönmesi ve hipnotize olmanız. Kapatamıyorsun arkadaş televizyonu! Nasıl bir uyuşturucudur anlamış değilim. Karar verdim, gün içinde evde zaman geçireceksem kesinlikle açmıyorum! Yoksa tüm gün gidiyor, bir bakmışım ben koltuktan kalkmaya birkez bile fırsat bulamamışken Cenk eve gelmiş bile.

Akşamları ise durum minik bir parça daha farklı. Bir sürü dizi var. Her yaşa her kitleye hitap eden diziler. Acıklısı da var, gençlik dizisi de var, ağır abilisi var falan. Evet bu dizilerin de genelinin kısa zamanda b.ku çıkıyor ama en azından Türk yönetmenler kamera ve çekim teknikleri ile ilgili daha modern bilgiler edinmeye başladılar giderek, bunu görmek güzel.

Bu diziler arasında şimdilik severek takip etmeye çalıştığım iki tane dizi var : Biri Ezel. Diğeri de Bir Bulut Olsam. Bir Bulut Olsam merakımı Meral Okay'ı ve Melisa Sözen'i sevdiğimden çekti. Ancak izledikçe daha çok sevdim. Mardin'deki düğün katliamını işlemişlerdi bir bölümde mesela. İçimde hissetmiştim olayın vehametini. Ezel'i ise neden sevdiğimi hala anlamış değilim ama normalde dizilerde klasik "hikaye anlatmaya bayılan adam" figürüne kıl olsamda bu dizideki Dayı karakteri bana daha samimi geliyor benzerlerine göre. Bir de Cansu Dere gerçekten güzel kız. Beren Saat gibi topuklu ayakkabı üzerinde sincap gibi sekerek yürümüyor en azından. Oyunculuğu da fena değil bence.

Ama televizyon dediğinizde akan suların durduğu an Okan Bayülgen'dir. Sevmeyeni çoktur Okan Bayülgen'in. Ama ben gerçekten çok seviyor, çok takdir ediyorum. Bu kadar akıllı, pratik zekalı, donanımlı birinin show programı yapması beni mutlu ediyor. Şimdi bir de haftada üç güne çıkarttı program sayısını. Yeme de yanında yat. Hakkı Devrim, Erol Günaydın gibi devlerle olan iletişimi, onlara duyduğu saygı ve onların kendisine saygı göstermesi çok çok önemli. Ekibi de ayrı bir konu. Sanıyorum çok özgür hareket etme şansı tanınıyor bu genç ekibe. Yazdıkları metinler, hazırladıkları skeçler gerçekten çok başarılı. Ama Okan Bayülgen'in Serdar Ortaç'la ilgili Yeşim Salkım'a verdiği ayarlar sayesinde kendisine artık hayran olduğumu söylemeliyim. Açın youtube'dan izleyin. Biz milli maç seyreder gibi izledik ve sonunda da şampiyon olduk :))))

Olay yaratan tartışmada fitili yakan olay klip huzurlarınızda :

Senin Kafanı Kırarım Köpek klibi - Disco Kralı
Yükleyen uzgunbursali. - Film ve TV kanalındaki diğer videolara göz atın

Okan Bayülgen'in ekibinden Özgür'dü yanılmıyorsam adı. Türk Pop Müziğinin şu anki dinamiklerini ortaya koymamış mı :)

Son olarak;

OKAN BENİ İŞE AL!

Ferahça yiyin...

2009-12-04T20:41:00.002+02:00

Şu iki haftadır annem baya baya rahatsızdı.

Hayatımda iki kez işsiz kaldım. Birincisinde babam rahatsızlanmıştı, şimdi de annem.
Ne olduğunu da o kadar tahlil, ilaç, film vs denenmesine rağmen bir türlü bulamamıştık. Bugün çok değerli bir nörolog annemi muayene etti.

Şimdilik görünen o ki, sonlara doğru yazmaya başladığımız tuhaf senaryoların hiçbiri yok. Enteresan, tedavi edilebilir ve çok da ciddi olmayan bir hastalığı varmış. Doktorun sakince, tane tane, sebep sonuç ilişkisi kurarak anlattığı herşey içimi bir parça daha serinletti.

Üzerimden büyük bir yük ve sıkıntı kalktı. İş sadece ilaçlarını almada ve bir süre sonucunu beklemede. 3 hafta sonra kontrol var. Umarım herşey daha da iyi olur.

Tavsiyem odur ki; her başınız ağrıdığında bir ağrıkesici hüpletmeyiniz. Migreniniz varsa doktorunuzun verdiği migren ilacını kullanınız. Ne olursa olsun hiçbirşey sağlığınızdan kıymetli olmadığı için kafanızı abuk subuk şeylere takmayınız. Burun açıcı damlalardan mümkün mertebe kaçınız.

Bugün de böyle geçti işte. Biraz yorgun, biraz mutlu.

Yazın annem zorla meyve yedirme seanslarında genelde "ferahça yiyin yavrum işte" der. Onun gibi oldu, içim ferahça :)

Mavi duvar

2009-12-03T10:50:00.005+02:00

Saçlarından süzülen sıcacık su büyük bir iştahla aşağı akarken, kafasını banyo duvarına dayayıp ağlamaya başladı. Hıçıkırıkları suyun ve ısıtıcının gürültüsüne karışıp akıyordu banyo giderine doğru. Fayansların bittiği yerden başlayan ucuz mavi boya, nemden kabarmış, yer yer küflenmişti. Neden burada olduğunu bir türlü anlayamıyordu. Onu buraya ve bu hale ne getirmişti? Başını duvardan ayırmadan, aşağı dönük olan gözlerini açtı. Ayaklarının etrafında dolanan pembeye dönük suya baktı. Parmaklarının arasında hovardaca dolaşan, ama eninde sonunda, oluşan girdaba katılıp yerin dibini boylayacak, belki bir yerde denize karışacak suya. Gözleriyle yavaşça ayaklarından bacağına doğru gezinmeye başladı. Akan su buralarda pembe değil kırmızıydı. İçini kaplayan korkuyu durduramadı. Bunu nasıl yapmıştı ki? Nasıl yapabilmişti?

Başına gelenlerden değil, başının kendisine getirdiklerinden korktu. Korktukça ağladı, ağladıkça hıçkırıkları haykırışa, haykırışları çığlığa döndü. Sanki kendi etini sıkıştırırmış gibi sıkıştırmaya çalıştığı duvara baktı. Islanmaktan iyice yumuşamış boya, tırnaklarının içine kadar girmişti.

Elleriyle yine ıslanacak olan yüzündeki damlaları iki yana sıyırdı. Karnının altındaki acı giderek büyüyor, büyüdükçe hissizleşiyordu. Cahil miydi, deli mi? Korkak mıydı, gururlu mu?

İçinin ürperdiğini, neredeyse kaynar suya rağmen üşüdüğünü ve titrediğini hissetti. Yüzünü tekrar sildi. Derin nefesler alarak sakinleşmeye çalıştı. Birşeyler yapmalıydı. Bu üşüme iyiye işaret değildi. Görmediği ama sadece varlığından haberdar olduğu birşeyin hayatını sonlandırmak sanıldığı kadar zor olmamakla birlikte, yıllardır üzerinde taşıdığı kendi hayatının bitmesine şahit olmak o kadar da kolay değildi.

Banyodan çıktı. Sanki annesi hala evdeymiş, ne yaptığını duymamalıymış gibi sessizce odasına girdi. Önce çamaşırlarını giydi. Kanaması durmazsa çıkacak rezilliği düşünerek çantasını kontrol etti. Hazırlıksızdı. Annesinin çekmecesinden bez alıp çamaşırına yerleştirdi. "Günahtır" derdi. "Analarımız da bunlardan kullandı, yeni gavur icatlarını değil, bunları kullanacak, akşama da kadınlığınla kirlettiğin bezleri kaynar suda yıkayacak, temizleyecek ve temizleneceksin."

Hangi hurafelere inandığını bir türlü anlayamadığı annesini gizliden gizliye küçümserken, çantasının en ücra köşelerine sakladığı tamponlardan kalmadığını, annesinin ucube adetlerine mecbur kaldığını farkettiğinde bu sefer de kendi aşağılık durumunu düşündü.

Karnındaki sızı giderek artıyor, artık dayanılmaz bir hal alıyordu. Acele etmeliydi. Yediği haltı biranönce temizlemeliydi. Çorabını giydi. Üzerine uzun kollu, pastel tonlarında, bol, penye bluzunu geçirdi. Altına da uzun siyah eteğini. Saçını tarayacak, kurulayacak, kafasını yuvarlak gösterecek zamanı da hali de yoktu. Saçlarını topladı, geniş baş örtüsünü mendil gibi katlayıp kafasına örttü, çenesinin altından sıkıca bağlayıp, şakaklarını içeri kıvırdı. Koyu kahve pardesüsünü sıkıca ilikledikten sonra, ayakakbılarını giyip evden çıktı.

Hastanenin aciline adım attığında, bayılmaktan korkup güvenlik görevlisinin koluna tutundu. Şaşıran adam kızı baştan aşağı süzerken gözleri pardesüsünün üzerine takıldı.

"Bacım, ne oldu sana? Yürü, gel şöyle. Hemşiranım! Yetişin!" Görevlilerden birinin koştura koştura getirdiği tekerlekli sandalyeye ne zaman oturdu? Soğuk doğum odasına ne zaman girdi? Hatırlamıyordu.

Gözlerini açtığında tanımadığı insanların, yanında yatan diğer tanımadığı insanların başında beklediğini gördü. Hastanedeydi. Onun başını bekleyen, alnındaki saçları düzelten kimse yoktu. Hemşireye seslendi. Gelen kadın kızgın ama kelimelere dökmeyen bir tavırla, geçen 3 saati anlattı. Daha yeni yeni belli olacak kadar küçük olan bebeği almışlardı karnından. İçini temizlemişlerdi. Az daha gelmeseydi...

Gelmeseydi de ölecek cesareti gösterseydi. Annesi durumu bilse diyeceği bu olurdu. Adı kadar emindi. Ona göre bu büyük utancın affı yoktu. Ona göre aşık olmak da, sevmek de, sevişmek de günahtı. Kimsenin onun canını düşüneceği yoktu. Önemli olan bacak arasının asayişini sağlamaktı ailesine göre. Sağa bakma söz olur, pantolon giyme, spor ayakkabı giyme, kafanı iki kat ört, kimsenin elini sıkma, kaşlarını alma, aynaya bakma... Bu liste uzar giderken, ailesini zorla ikna edip arkadaşı sayesinde bir şirketin mutfağında çalışmaya başlamıştı. Girip çıkarken gördüğü, azıcık fırlama şirket şoförüne tutuluvermişti. Adam da az değildi hani. Günde beş kere mutfağa gelir, çay üstüne çay içer, konuştukça konuşur, laf atmadan durmazdı.

Evli olduğunu bile bile görüşmeye başladı Kadir'le. Ne de olsa hanımıyla ayrı yaşıyordu artık. Hanımı köye ailesinin yanına göndermişti. Söylediğine göre hiç sevmemiş, hiç istememişti evlenmeyi. Güya topraklar bölünmesin diye zorla evlendirmişti ailesi amcasının kızıyla.

Bir süre sonra Kadir kıskançlık yapmaya başlamıştı. Mutfağa girip çıkan işçilere anlamsız yere bağırmaya, kıza abuk subuk işler yaptırmaya başlamıştı. En sonunda işten ayrıldı. Sabahları işe gider gibi çıkıyor, şirkete yakın bir yerde bulunan Kadir'in evine gidiyordu. Şoförlük işlerinden ayırdığı tüm zamanında eve gelmeye başladı Kadir. Evlilikten tek farkı, mesai saatinin bitiminde baba evine dönmesiydi. Durumu hiç farketmedikleri gibi sürekli gelen görücülerden biriyle evlendirmek için çaba içindeydiler. Hepsine birer kulp takmaktan yorulmuş, Kadir'e evlilik için elini çabuk tutması konusunda yalvarmaktan dilinde tüy bitmişti. Hamileliğini de Kadir'in evde olmadığı bir zaman, eczaneden aldığı testi yaparak öğrendi. Adeti geçeli 20 gün olmuştu. Kadir o gün eve gelmedi. Patronu İzmit'e götürmesi gerekmişti. Böyle bir haber telefonda da verilmezdi.

Ertesi gün cumartesi olduğundan evden de çıkamazdı.

Akşam annesine kahvesini yaptıktan sonra karşısına geçip, babasıyla konuşmasını istedi. Yarın işyerinden kızlar Eminönü'ne gidip öteberi bakacaklardı. Her seferinde reddediyordu ama artık ayıp olacaktı. Hem görücüye çıkarken takacak yeni bir eşarp alsa ne olurdu ki? Annesi babasına durumu açmış, bir sefere mahsus izin almıştı.

Sabah erkenden kalktı, giyindi, kafasını yuvarlak gösterecek bezleri bile doldurmuştu. Otobüse atladığı gibi Kadir'in evine gitti. Çantasının fermuarlı yerinden anahtarı çıkarttı, kapıyı açtı. Girişte bir değil iki çift ayakkabı vardı. Vestiyerde ise mavi bir palto. Kadir uyuyor olmalıydı. Yatak odasına doğru yöneldi. Kalbi ağzından çıkacak gibiydi. Kapıyı yavaşça araladı, içeri girdi. Kadir uyumuyordu. Yanındaki yumurta sarısı saçlı kadın da. Yorgan dağınıktı, bacaklarının arasında onlarınkine uygun olarak hareket ediyordu. Çıkartabildiği tek kelime, inleme gibi, bir anda ağzından döküldü. "Bebek!"

Kadir'in küfürleri hala kulağında çınlarken, sakinleştiğini umduğu suratıyla babasının evine girdi. Kimse yoktu. Yapacaklarını düşünecek zamanı bulmuştu yolda. Aceleyle annesinin örgü şişlerinden birini alıp banyoya girdi...

Hemşire elinde hırka, "Çıkabilirsin, gece kalmana gerek yok, bir iki gün evde dinlen, bol su iç, yakının varsa söyle sana şu ilaçları alsın, yemeklerden sonra günde iki kere bir hafta kullan, bir daha da sakın ama sakın böyle birşeye kalkışma diyeceğim ama, ne yazık ki artık buna gerek bile olmayacak, geçmiş olsun" dedi.

O halsizlikle otobüse nasıl bindi, eve nasıl varacaktı, bilemiyordu. Akşam çoktan olmuştu. Muhtemelen eve gittiğinde ailece sofraya oturulmuş olacaktı. Babası muhtemelen bu saate kadar nerede olduğunu saçından tutup kafasını sallaya sallaya soracaktı, tükürükler saçarak. Annesi ise kınama dolu bakışlarıyla itecekti yaptığı kahveyi.

Ne yazık, onun kahve yapacak bir kızı bile olamayacaktı artık...

Bazen :)

2009-11-30T15:29:00.001+02:00

Peren sayesinde karşıma bu çıktı...

ama altına imza atarım :)

Kuş gibi

2009-11-24T22:46:00.004+02:00

Bugün itibariyle, bir sonraki emre kadar ;

"Evimin kadını, kedimin anasıyım"

Bir kuş gibi tedirgin, ama hafifim.

Endişeler bastıkça, "su yolunu bulur" diyorum kendime.

Belki hepsi birer işaret de ben anlamıyorum, ya da anlamaya korkuyorum.

Yeni bir iş bulana kadar, çok ama çok özlediğim herşeye sarılacağım sıkıca.

Bir süre önce bir yerlerde elimi bırakıp kaybolan halimi arayacak, bulunca hasret gidereceğim.

Kendime ait bir zamana da çok ihtiyacım vardı.

Yapmak istediklerimi saptamaya ve şekillendirmeye...

Avutuyorum kendimi.

Gerçekler daha bir sert.

Ama içimde garip bir hüzünlü sevinç...

Su olup bulacağım yolumu belki de..

------

tam da bu noktada daha önce bir yerlere yazdığım Ömer Hayyam dizeleri çıktı karşıma...

Ne de güzel anlatmış :

akılla bir konuşmam oldu dün gece

sana soracaklarım var dedim

sen ki her bilginin temelisin

bana yol göstermelisin

yaşamaktan bezdim, ne yapsam?

birkaç yıl daha katlan dedi

nedir dedim bu yaşamak..

bir düş dedi, birkaç görüntü

evi barkı olmak nedir dedim

biraz keyfetmek için, yıllar yılı dert çekmek dedi

bu zorbalar ne biçim adamlar dedim..

kurt, köpek, çakal makal dedi...

ne dersin bu adamlara dedim...

yüreksizler, kafasızlar, soysuzlar dedi..

benim bu deli gönlüm dedim

ne zaman akıllanacak?

biraz daha kulağı burkulunca dedi..

hayyamın bu sözlerine ne dersin dedim..

dizmiş alt alta sözleri,

hoş beş etmiş derim, dedi...

Tubik ve Cenk

2009-11-13T20:44:00.006+02:00

Bu yazıyı okumak isteyenler öncelikle aşağıdaki "play" tuşuna bassınlar. Ondan sonra videoya takılmadan, şarkıyı dinleyerek aşağıya doğru devam etsinler :) :

Buena Vista Social Club - Chan Chan - For more amazing video clips, click here

Bundan tam 4 sene önce, beni Beşiktaş vapurundan o havalı siyah arabanla alırken, ben o arabaya binmek için ilk adımımı attığımda, arabaya sinmiş Cenk kokusunu aldığımda, Nişantaşı'na çıkarken bana dinlettiğin "ben bilgisayarda yaptım biliyo musun?" şarkılarını dinlediğimde, Mezzaluna'da bana kırmızı şarap söylediğinde, ve gözlerine ilk defa bakabildiğimde, hayatımın bir daha hiç eskisi gibi olmayacağını anlamıştım....

Aşk, bana göre minik bir karın ağrısıdır. Genç kızlığa ilk adım atıldığında duyulan ağrı gibi, heyecanlanırsın, sevinirsin, korkarsın, sonrasında olacak şeyler için endişelenirsin, ama engel olamazsın. İşte o gün karnım ağrıdı...

Sevgi, elde etmesi zor olan, herşeydir... Sen benim sevgilimsin...

Hiç değiştirmeye çalışmadık birbirimizi, hiç saygısızlık etmedik. Hep öğrendik, hep öğrettik. Hep mutlu olduk.

Zaten insanın hayatına sen girince sevgisiz kalmak ne mümkün...

Bugün bu yazıyı yazmayı planlarken aslında birçok şey geçirdim içimden. Kemerburgaz'ın ağaçlı yollarında giderken, içinde sen olan, bahçeli kedili köpekli bir ev hayali kurarken.... Seni aradığımda. Bambaşka şeyler geçirdim... Ama şimdi ellerim titriyor yazarken :)

Umarım birlikte çekildiğimiz tüm resimlerde gözlerimiz taaaaaa içine kadar parlar. Dilerim şarkılar hiç susmaz.

Çok aşkım birtanem yazısı olmasın, bize uymayan, eğreti duran bir kelime seçmeyeyim istiyorum.

Ama ben en çok sana olan sevgimi seviyorum. Kısacası bir insanda bu kadar sevgi uyandırabilmeni...

Sadece "Seni seviyorum" demenin "seni çok seviyorum" demekten çok daha zor olduğunu bana sen öğrettin.

Seni seviyorum :)

Tanıştığımıza memnun oldum Cenk :)

Alıntı

2009-11-10T09:30:00.007+02:00

Madem ki öldü salimen,
bırakın yüceltelim onu,
anıtlar inşa edelim,
görkemine, adına rahmet okuyalım.
Ölmüş adamlardan çıkar böyle münasip kahramanlar;
onlar dirilemezler karşı çıkmak için,
yaşamlarından biçimlendireceğimiz imgelere.
Üstelik daha kolaydır anıtlar yapmak,
daha iyi bir dünya yaratmaktan.

Carl Wendell Hines

(10 Kasım 2009 tarihli ekşi sözlükten alıntıdır)

Ufak bir ikaz

2009-11-04T12:36:00.001+02:00

Ercan Saatçi efendi Galatasaray klübüne küfür etmiş. Okkalı bir tane sallamış yani. Bu da basına sızmış. Kendisi biliyorsunuz aynı zamanda bir gazetemizin spor müdürü. Spor müdürü olmak için gereken vasıfları çok iyi bilmiyorum ama zaten Ercan Bey'in de bu vasıflarına bakılarak müdür yapıldığı konusunda şüphelerim var.

Şimdi olay ile ilgili tahminlerimi paylaşayım sizinle: Ercan Bey spor müdürlüğünden alınacak. Nasıl mı? Galatasaray klübü bastıracak gazeteye, taraftarlar, taraftar grupları falan, sanki çok önemli bir olaymış gibi. Sonra da gazete, spor müdürlüğünden alacak Ercan bey'i. İşte benim ikazım tam da bu noktada.

Ercan Bey gazetenin, hepimizin tanıdığı yazı işleri müdürünün damadı... idi. Ve bu durum 2 hafta önce ortadan kalktı, çünkü Ercan Bey eşinden boşandı. Yani Ercan Bey artık damatlık pozisyonundan, normal gazete çalışanı pozisyonuna düşmüş durumda. Bu yüzden de artık spor müdürü konumundan alınması gerekiyor. E, direkman sadece boşandı diye kendisini almak olmayacağı için, tabi ki bir açığının yakalanması gerekiyordu. Kendisi tedbirsiz davranarak kayıtta olan kameralar önünde Galatasaray'a salladı. Bu kaset de bir şekilde basına sızmış. Artık Ercan Bey kamuoyuna göre spor müdürlüğü yapamaz değil mi? Küfürbaz, terbiyesiz oldu çünkü kendisi? Sevgili güzide klübüm ve taraftarları. Bu bariz bir oyundur ve hepimiz, bütün spor severler bu oyunun içine çekilmek istenecektir. Benden uyarması.

Saygılarımla.

Not: Bu yazı 31.10.2009'da yazılmış ancak bazı sebeplerden yayınlanmamıştır. GG diyeyim siz anlayın.

Ben, kendim, benliğim

2009-11-01T23:07:00.006+02:00

Bir iki aydır sağda solda okuduğum yazılarda gördüğüm ve birkaç arkadaşımdan da duyduğum bir kitap vardı. Aykut Oğut'un "Evrenden torpilim var" adlı kitabı.

Kişisel gelişim kitaplarına güvensizliğim daha çocuk yaşlarımda başlamıştı aslında. Babamın iş yerinde çalışanlara dönem dönem çeşitli kitaplar hediye edilirdi (ne güzelmiş, hala yapan şirket kaldı mı acaba?). Favorilerim bir dönem aynı şirkette çalışmış olan, Muzaffer İzgü'nün eliyle imzaladığı hikaye kitaplarıydı. Arada bir de Doğan Cüceloğlu'nun ağırlıklı olarak gençlerin gelişimlerine yönelik kitapları gelirdi son dönemlerde. İşte tam da bu noktada kitapta yazanları pratiğe dökmede sıkıntı yaşadığımdan bu tip kitaplara karşı hatrı sayılır önyargılar edindim. Zamanla karşıma çıkan farklı kişisel gelişim kitaplarıyla da bu önyargılarımın haklı sebeplerini oluşturdum kendimce. Belki yanlış kitaplarla karşılaştım (kendim araştırıp bulmuyordum, karşıma çıkanlara göz atmak kafiydi), belki uygun olmayan zamanlarda uygun olmayan içeriklere denk gelmiştim... Bilemiyorum. (Satış konusunda denk geldiklerimin zaman ya da içerikle problemi de yoktu aslında ama durum değişmedi)

Mesela bir dönem anlata anlata bitirilemeyen Secret saçmalığı vardı. Her tarafından samimiyetsizlik ve ticaret akan... İlkokulda size de yaptırdılar mı bilmiyorum ama biz resim derslerinde dergilerin çeşitli sayfalarını minik minik kopartır, o minik parçaları renklerine göre ayırır ve hayal ettiğimiz resmi bu kağıt parçalarını uygun renkte yapıştırarak oluştururduk. İşte bu Secret denen kitap da kağıt kalitesinden ötürü sadece bu uygulamaya yarar diye düşünmüştüm okuduğumda. Hiç değilse daha yaratıcı bir amaca hizmet etmiş olurdu.

Yazımın en başında bahsettiğim kitabı da bir anlık galeyana gelerek aldım, okudum. İçerik Secret da dahil olmak üzere, pozitif düşünceye yönelik birçok mecrada ifade edilen şeylerle paralellik taşısa da en azından yazarın üslubu daha içten, daha güne adapte edilebilir gibi geldi bana. Bu kitap hala bu tip kitapların insan hayatına etkisi konusunda inançlarımı baş aşağı etmiş değil ama satır aralarında ufak da olsa motive edici detaylar bulmak mümkün.

Kitapta bana en çok çarpıcı gelen şey şu oldu; "ego" kelimesi Latince kökenli bir kelime ve anlamı Latince'de "ben" anlamına geliyor. Yani ego aslında insanın kendisi, benliği... Zaman zaman kendimizi mutsuz hissediyoruz, egomuz acıkıyor, asabileşiyor, birilerinin hakkımızda güzel şeyler söylemesi ya da kendimize güvenimizin artması da egoyu doyuruyor ve sakinleştiriyor. İnsanın en büyük psikolojik savaşı egosuyla, kısacası insan aslında sürekli kendisiyle mücadele halinde... Ve egonun karakteri çocukluk yıllarında oluşuyor, o dönemde yaşananlar insanın bugününe iç mücadele olarak yansıyor. Ne kadar doğru özetleyebildim ya da ifade edebildim bilmiyorum ama bu başlık altında anladıklarım ilgimi çekti diyebilirim.

Aykut Bey'in kitabın sonunda verdiği birtakım egzersizler var. Amacını tam hatırlamıyorum ama ego ile iletişim kurmanın en güzel yolu çocuk halinize zihinsel bir yolculuk yapıp, kendisini karşınıza alıp konuşmanız.

Az önce bu aklıma geldi ve gözlerimi kapatıp bugünden geriye doğru hızlıca yürümeye başladım. Hatırladığım en eski evimize gittim. Apartmanın kapısından geçtim, duvarların rengine baktım, merdivenlerden çıktım, o kırık beyaz, boyaları çatlamış kapıyı çaldım. Daha genç, daha diri annem açtı kapıyı, beni içeri davet etti. Minicik holden geçip salona girdim. Tam karşımdaki koridor kapısından kahverengi bıyıklı babam kumaş pantolonu, ince gri çizgili beyaz gömleği ve kolormatik camlı gözlükleriyle geldi. "Hoşgeldin" diyerek elimi sıktı, sırtıma yavaşça dokundu ve salondaki büyük, kaplamalarının köşeleri gitmiş olan yemek masasına yönlendirdi. Annemle sağımda duran mutfağa girip kapısını kapattılar. Masada altın sarıları aralara karışmış açık kahve, lüle lüle saçlı çocukluğum, beyaz pamuklu külotlu çorabını ve mavi kot jilesini giymiş, ellerini çenesinin altında kavuşturmuş, cama arkası dönük oturuyordu. Yanına usulca oturdum. "Ben senin büyümüş halinim biliyor musun?" dedim. Kısacık konuşmamız şimdi aramızda kalsın ama masadan kalkarken çocukluğuma sarıldım, başımı kıvırcık saçlarının doldurduğu boynuna gömdüm, öptüm.

Hayal tabi tüm bunlar. Astral seyahat etmiş değilim, ya da dünyadan kopup meditasyon yapmış da değilim. Kitapta tavsiye edilen içerikte bir konuşma da yapmadım. Ama ne kadar özlediğimi, hatırlamanın ne güzel şey olduğunu anlamak çok başka oldu. Sadece hayal ettim ve bugünkü halime enteresan bir yerden bakmış oldum.

Tezim şu; insanlar büyük üzüntü duydukları olayların olduğu zamanlara gittiklerini hayal edip, o zamanki halleriyle o konuda dertleşseler, o zamanki hallerini teskin etseler nasıl olur? Geleceğe dönüş filmindeki gibi zamanda yolculuk yapmış ve o zamanki halinin hislerini değiştirerek bugünlerini etkilemiş olmazlar mı?

Zamanda yolculuk teknolojik anlamda hayal ettiğimiz gibi değil de belki böyle birşey olamaz mı?

Sen kafayı yemişsin diyenler varsa, çekinmesinler, anlarım :)

P.S : Kitap öyle veya böyle çocukluğumla yeniden tanışmama vesile oldu ya, canım o benim canım :)))

Bitirdiniz güzelim futbolu

2009-10-30T13:09:00.008+02:00

Basit bir soru size:

"Futbol denince aklınıza ne geliyor?"

Bu soruyu bir sorun kendinize. Mesela benim aklıma ilk Hagi'nin Monaco'ya attığı gol geliyor. O gol anı, seyircinin çıldırması, spikerin kulakları tırmalayan bağırışları, Hagi'nin tribüne koşarken ki sevinci, taraftar - takım coşkusu, beraber söylenen tezahürat... Futbolun güzel tarafı geliyor benim aklıma, bir tiyatro gibi izlenmesi gereken, bana göre kazandıkları parayı sonuna kadar hakeden futbolcular geliyor. Televizyondaki süper uyduruk dizilerin oyuncularının (yabancı diziler de dahil buna) kazandıkları ultrasonik paraların yanında, benim futbolcularım sonuna kadar hak ediyor o parayı. Çünkü hem para kazanmak, hem de kendilerini sevenlere, ait oldukları takımı sevenlere güzel şeyler izletmek için oynuyorlar futbolu. Onların aslında en çok istedikleri şey sevilmek, oyundan çıkarken alkışlanmak, iyi bir hareket ile stadı coşturmak.

Biz taraftar olarak hangi noktadayız peki? Size söyleyeyim, bokun altında kalmış, kötü kokudan önündeki hiçbirşeyi göremez hale gelmiş ve daha kötüsü bok içinde yaşamaya alışmış bir taraftarız biz artık. Dün televizyonda postmodern kadın yorumculardan biri, Amerika'yı keşfetmiş gibi "ya ama herkez o su şişesinin hangi tribünden geldiğini konuşuyor, kimi Fener tribünü diyor öbürü Galatasaray, ama kimse o su şişesini atanın kim olduğunu araştırmıyor, varsa yoksa hangi takım tribününden gelmiş, o merak ediliyor" dedi. Bunu derken aklı sıra populistlik yapıyor, puan topluyor. Be eksik akıllı, çok mu umrunda senin bu olay, yaptırt o zaman araştırmanı, bul polis kayıtlarını, maça gidenlerle görüş, o tribünde oturanları bul, çok mu önemli senin için, bul bir matematikçi, hesaplat açıları televizyon görüntüsünden, pierolar falan uçuşuyor etrafta. Yok ama o senin umrunda değil, önemli olan o an o açıklamayı yapıp prim toplamak değil mi?

Ulan içine sıçtınız Türk futbolunun. "Türk futbolu mu vardı?" diyenleriniz mi var etrafta? Vardı tabi, nasıl vardı biliyor musunz? Korkuttu sizi Fatih Terim, hakkında atıp tutamadınız, büyük baş abilerle arkadaştı, ağzınızı açamadınız, ağzına sıçamadınız Galatasaray takımının, onlar da iyi kadroyla alıp yürüdüler UEFA şampiyonluğuna kadar. Yazsaydınız ya o zaman da Emre Fatih hocanın kızıyla berabermiş diye? Yazsaydınız ya o zamanlar bu dizilişle Galatasaray'dan birşey olmaz diye? Guiza için diyorsunuz ya, gol makinası değil, traş makinası bu diye, deseydiniz onu Hakan Şükür'e o zaman, sayfalarca yazsaydınız dini inancını bilmemnesini gol kaçırınca? Yazsaydınız hoca yanlış oynatıyor, zaten çok da para alıyor, o parayı alıyorsa her sene şampiyon yapacak takımı diye? Yazamadınız. Noldu? Sizi korkutmak lazım çünkü. Size hak ettiğiniz muameleyi yapmak lazım çünkü.

Bayılıyorsunuz değil mi? Rijkaard Milan ile anlaştı yazmaya, çok satıyor gazeteniz çünkü. Ulan spor muhabiri bozmaları, hani kaynak, nerden duydunuz, kimi gördünüz? Rijkaard'a sordunuz mu? Bu öyle devre arasında "Eto'o Fener'de" yazmaya benzemez, takımın gidişhatını bozar, futbolcunun aklını karıştırır. O da yetmedi, duydunuz bir yerden Liverpool 4 maç üst üste yenilmiş diye (yoksa umrunuzda olmaz sizin İngiliz ligi), bastınız geçen hafta hemen "Rijkaard Liverpool'a yakın" diye. Ulan ne yalancı adamlarsınız be, ne düzenbazsınız, üçkağıtçısınız siz ya. Hiç utanmıyor musunuz bunları uydurup uydurup yazarken? Arda Turan, Saba Tümer'leymiş. Nerde gördün kardeşim, nerde duydun? Yalancı!

Futbolun kendisiyle alakalı tek kelime yok gazetelerde. Arda üzgün mutsuz asabi bilmemne, Daum Rijkaard'a çıkıştı, Keita sinirli. Beşiktaş'a noldu peki? Bir tane haber yok gazetelerinizde. Hadi o büyük takım. Gaziantep'te neler oluyor mesela? Bursa'da? Diğer anadolu takımlarında? Orada oynayan zavallı topçular napsın? Ahmet'ler Mehmet'ler. Onlar İstanbul'da karı kovalayamıyorlar tabi, sizin için haber değil onlar. "Amaan nolcak, iyi oynarlarsa bütün sezon, Fener alıyor diye yalandan bir haber yaparız olur biter." Hani marka yaratacaktınız ligimizden. Ulan böyle marka mı olur. Yalandan Lig tv'de program yapıyorlar, Anadolu ekipleri ile de ilgileniyormuş gözükmek için. Hadi len, hadi. Siz futbolu sevmiyorsunuz. Spor basınında neredeyse kimse, kesinlikle futbolu sevmiyor.

Siz o zavallı futbolcuların, o zavallı teknik direktörlerin kovulmalarını, futbolcuların kavgalarını, taraftarın birbirini dövmesini seviyorsunuz. Siz ondan ekmek yiyorsunuz. Direkten dönen bir şut, frikikten atılan bir gol, son dakikada atılan penalti sizi kesinlikle ilgilendirmiyor. Her türlü kötülüğü istiyorsunuz, bu durumu siz yarattınız, yazılarınızla, röportajlarınızla, yalan haberlerinizle, yalan haber basmak için hususi çıkardığınız gazetelerle. Futbolu zavallı hale getirdiniz. Umarım o zavallı hale birgün siz gelirsiniz. Güzelim oyunumu kirlettiğiniz için sizi hiç ama hiç affetmeyeceğim.

Peyniiiir!

2009-10-27T21:40:00.007+02:00

İngiltere'de herhangi bir futbol maçı esnasında sahaya yakın sırada

oturmanın avantajını anlatan resim 1/2: Malouda pek bir mutlu.

İngiltere'de herhangi bir futbol maçı esnasında sahaya yakın sırada

oturmanın avantajını anlatan resim 2/2: Gülümseyin bakim Cenk abinize.

(soldan sağa, ayaktakiler: Bosingwa, Drogba, Malouda, Frankie, Ballack, Cole)

Bir yangının hikayesi

2009-10-25T15:38:00.008+02:00

Sıradan bir pazar gününde Maltepe İtfaiye birimi günlük işlerle uğraşıyordu.

Rıza çiçekleri suluyor,

Süleyman arabada 50 Cent'in yeni albümünü dinliyor,

Şef Recep Polonyalı kız arkadaşı Natalie'den gelen mesajı okuyor

Yeni gelen çağrıcı Mustafa ise World of Warcraft oynuyordu.

Bilgisayara düşen SOS uyarısını gören Mustafa, koşarak kabininden dışarı çıktı ve arkadaşlarına durumu haber verdi.

Recep genel raporu aldı.

Tüm birliklere telsizle haber verdi :

"Kayışdağı eteklerinde, ormanın içinde küçük bir yangın çıkmış"tı.

Hala yüksek sesle 50 Cent dinleyen Süleyman, olaydan habersiz birşekilde takılmaya devam edince, Şef Recep elinde kürekle Süleyman'ı sarsarak bir takım küfürlerle Süleyman'ı konuya uyandırdı.

Çiçek sulamayı bırakan Rıza garajdan arabasını çıkartmaya gitti.

İstasyonda müthiş bir hareketlilik vardı.

Recep itfaiye aracının malzeme dolabına gerekli şeyleri koydu.

Fırçayı yiyen Süleyman göreve hazırdı.

Recep merdivenlerden araca tırmanıp kaptan köşküne yerleşti.

Maltepe itfaiye birimi görev aşkıyla, iki adet aracı alıp yola koyuldu.

Ekip büyük cesaretle olaya el attı.

Alevler her yanı sarıyordu.

Çağrıcı çocuk Mustafa'nın cesur hamleleriyle yangın söndürüldü, yeşil ağaçlar kurtarıldı.

Bu sırada dumandan bayılan Rıza'yı farkettiler. Bir parça da Rıza'yı suladılar ve ayılmasını sağladılar.

Başarıyla görevini tamamlayan ekip istasyona döndü.

Başarının verdiği zafer sarhoşluğuyla halay çektiler.

Maltepe İtfaiye biriminin şanlı bayrağını gururla dalgalandırdılar...

Hoşgeldin....

2009-10-20T20:42:00.002+03:00

Uzun zamandır heyecanla ve ısrarla beklediğim,

Sakin halinden fırtınalar umduğum,

Sevdiğim, saydığım,

Peren geldi...

Hoş geldi...

Giderken

2009-09-16T23:54:00.004+03:00

İnsan yazmaya yazmaya köreliyor resmen. Dedim ki büyük bir değişiklik gerçekleşti hayatımda ve hala iki satır karalamadım, oturup neler oluyor neler bitiyor anlatayım.. Ama söze nereden girilir onu bile bilemedim. Eski sevgiliyle ansızın karşılaşmak gibi, sayfayı açtığımda önce bir süzüldüm büzüldüm sonra da olduğu kadar diyip başlamış oldum.

İş değiştirmek insan hayatında kısa süreli de olsa ciddi bir şaşkınlık evresi yaratıyor. Özellikle de benim gibi tuhaf bir şekilde değiştiyse. İlk günler büyük bir sinir stres ruh hali içinde gittiğim yeni işimde, takip eden günler bu öfke ve gerginlik yerini yeni işin heyecanına bıraktı. Yepyeni insanlar tanımanın, bu insanlarla anlaşıp anlaşamayacağımın endişesi, benzer olsa da bambaşka bir sektörün karakterini ve araçlarını öğrenmeye çalışmak, konu satış olunca hedefleri tutturma ihtimali, hergün Mecidiyeköy'den Maltepe'nin bizzat tepelerine akşam trafiğinde varmaya çalışmak, sabahın köründe uyanmak, vs derken bir de baktım ki yepyeni bir koşturmanın tam da ortasındayım. Başlangıçtaki negatif yüküm giderek yerini güzel bir heyecana ve azme bıraktı diyebilirim. Önceki işimde başarılı olmak şimdiki gibi bir anlam ifade etmiyordu çünkü orada başarı sayılan şey bana herhangi bir başarı duygusu aşılamıyordu. Durum şu an çok farklı, hırslandım sanırım ki, sürekli oradan oraya koşturuyor, mail trafiklerinin ortasına kendimi atıyor, hiçbirşeyi unutmadan sürekli zihnimi canlı tutmaya çalışıyorum. Bunlar benim için güzel değişiklikler. Beynimi kullanabileceğim ve kullandığım ölçüde başarılı olabileceğim, başarımın küçük veya büyük oranda takdir edildiği bir ortamdayım şimdilik. Şimdilik diyorum çünkü önceki işimin üzerimde bıraktığı travmatik etki nedeniyle hiçbirşeye güven duyamıyor, ileride başıma gelecek olası felaket senaryolarına karşı ruhumu hazırlıklı hale getirmeden edemiyorum.

Tepeden tırnağa yepyeni bir satış kadrosuna dahil olmuş durumdayım. Bu ekip iki takıma ayrılmış durumda. Benim içinde bulunduğum takımdaki diğer birey de bu işe başlamama sebebiyet vermiş zat-ı muhterem! Hiçbirşey yokmuş gibi davranmak ve sadece işime odaklanmak konusunda -içimdeki öfke düşünülürse- bir hayli zor olsa da büyük çaba içerisindeyim ve başarılı olduğumu söyleyebilirim. Akıllıca davranmaya çalışıyorum. Sorumlusu olduğum sektörler potansiyeli olan sektörler ve bu sebeple kendime güvenim yüksek. Diğer ekip arkadaşlarıma baktığımızda da aralarından sıyrılmam ve kendimi ispat etmem mümkün olacak gibi. Çalıştığım şirket de bulunduğu sektörde en başarılı şirketlerden biri diyebilirim.

Başarılı olmayı ve huzurlu bir iş hayatını dilemekten başka birşey yapmıyorum kısacası. Herşeyde bir hayır var derler, inşallah öyle olur.

Bunun dışında, hepimizin bildiği gibi önümüzdeki hafta Ramazan Bayramı'nı kutlayacağız, benim çocukluğumdan beri süregelen söylenişiyle Şeker Bayramı. Bu tatili ilk defa annemlerden uzakta geçireceğim. Bizim istisnasız her bayramın ilk günü sabahın köründe toplanılır, bol çeşitli kahvaltı şen kahkahalar eşliğinde yapılır, bayramlaşılır ve tatlı tatlı sohbet edilir. Bu sefer annemlerin evi bir parça buruk girecek bayrama... Abim askerde, bizse Londra'da olacağız.

Şaşıracaksınız belki ama hayatımda ilk defa memleket sınırları dışına çıkacağım ve elbette ki bu beni heyecanlandırıyor. Ancak o sucuklu, zeytinli kahvaltıyı tercih eder miyim? Ne olursa olsun evet! Daha henüz bavul hazırlamadım, yarın yoğun bir gün olacak, akşamı ise daha yoğun.

Ancak bu seyahat uzun süredir yapmadığım "Bana göre" serilerine yeni bir alt başlık kazandıracak elbet. Cumartesi günü Chelsea- Totanham (nasıl yazılıyor bu?) maçına gidiyoruz, tabii ki Cenk heyecandan tırnaklarını yiyor!

Fırsat bulursam oradan da seslenirim size ancak şimdilik vedalaşmam gerek, zira yarın 7de kalkacağım ve dünden uykusuzum. Şayet bayramda buralarda olmazsam da hepinizin bayramını şimdiden kutlar, büyüklerimin ellerinden öper, harçlık ister, küçüklerimin de gözlerinden öper, şeker veririm! Güzel bir tatil geçirin e mi?!

Mannish Boy

2009-09-12T19:07:00.004+03:00

Muddy Waters - Mannish Boy - 1978

Blues'un 7 büyük adamından biri, Muddy Waters'dan geliyor, "Mannish Boy".

İyi haftasonları.

Özledim

2009-09-10T15:46:00.005+03:00

Blog yazmayı
Boglara bakmayı
Tanya'yı, Tuğba'yı, Şebo'yu, SED'i...

Kahkaha atmayı
Ötesini berisini düşünmemeyi

Tophane'de hergün saatlerce kitap okumayı
Adaçayı içmeyi

Kendi şarkılarımı dinlemeyi
Kendi filmlerimi seyretmeyi

Sessizce ağlamayı
Sevinçten zıplamayı

Burcuyla kahve içmeyi
Selinle abuk subuk şeylere kopmayı

Babamın dizinde tv seyretmeyi
Zorla anneme saçımı okşatmayı

Cenki özledim hergün görsem de
İkimize ait, konuşkan geçen, sadece bizim zamanları...

Tüm aile neşesini özledim.. Herkes mutlu, herkes huzurlu...

Herşeyi özledim.... Hem de çok..

Ama ne olursa olsun, çok çok çok çok şükür halimize... Ben sadece özledim :)

P.S: Bugün birtanecik kendi güzel annemin ve Def Def'in güzel saçlı annesinin doğum günü...

Hergünleri güzel geçsin inşallah...

İstanbullu, Büyük Düşün!

2009-09-09T15:56:00.005+03:00

"Bu tablo İstanbullunun tedbirsizliğinin sonucudur."

Az önce Kadir Topbaş bunu söyledi televizyonda. Şaşılacak birşey yok, tabi ki diyecek. Bu onun en doğal hakkı. Ne diyecekti?

Şöyle mi deseydi mesela?

"Tabi sayın vatandaşlarım. Biliyorsunuz yüzyıllardır yönetimlerimiz yönetme özürlü olduğundan, her araziyi imara açıp, 3-5 kuruş paraya 2 kodoman iş adamına yalakalıktan peşkeş çektiklerinden, olur olmaz her yere köprü yol yaptıklarından, çalışıyor izlenimi vermek için de her sene her yere lale diktiklerinden, ama o laleleri sulayacak alt yapıları yapmayı bile akıl edemediklerinden; her yağmurda güzel şehrimizde sel tehlikesi oluşmaktadır. Ama sizler de buna alışın artık canım. Nedir yani?"

Ben bu blogu yazdığım sıralarda 23 ölü vardı. Elalemin memleketinde kasırga oluyor bir kişi ölmüyor muhabbetine girmeyeceğim. Başka birşey söyleyeceğim.

ÖTV ile toplanan paralar olası(!) deprem için yapılması gereken hazırlıklara aktarıldı mı? Ne hazırlık yapıldı İstanbul'da? Yollar sele dayanamıyor, depreme nasıl dayanacaklar? Hastahaneler ne durumda. Ya metro? Metro depreme dayanacak mı? Köprüler? Karşıya ulaşabilecek misiniz deprem olduğunda? Yapılan hastahaneler belirli bir tüzüğe göre mi yapılıyor mesela? Ulaşımları kolay mı? Yeni yapılan evler mesela? Zorunlu deprem sigortası dışında bir önlem (!) var mı evlerimiz için?

Bu şehirde bir deprem olacak güzel kardeşlerim.

Ve o zaman da "Bu tablo İstanbullunun tedbirsizliğinin sonucudur." diyen bir başkanımız olacak. Bundan emin olabilirsiniz.

Kader

2009-09-06T21:42:00.011+03:00

Ameliyat arası, dinlenme salonunda sohbet ederken eski arkadaşlarımdan biri İslami inancımı kastederek - biraz da muziplikten - benim imanımın “sakat” olduğunu söyledi. “E”, dedim. Amentüyü bilmekle mümin olunmazmış, sorgusuz sualsiz kadere inanmak gerekirmiş. Bir daha “e, yani ? ” dedim. Ne “e” siymiş (!) ben kadere inanmıyormuşum işte, dolayısıyla imanım da tam değilmiş ve Müslümanlığım falan… Affedersiniz ama “Ulan” dedim “madem senin dinin, imanın tam, amentüyü kalpten okuyor ve de kadere dibine kadar inanıyorsun da (?) ne diye Allah’ın inceden inceye hesabedip DNA sarmalını 140 bin yararak (‘kılı kırk yarmak’ gibi ) özene bezene yazdığı kader’e kötü, oyuncu, zalim, cilveli ve hatta kahpe sıfatlarını yakıştırıyorsun? Hadi, utanmazsın biliyoruz da Allahtan korkmuyor musun? Berzahta kıyamet gününü beklerken cehennem kapısındaki Zebani öğretir sana kadere kahpe demenin ne demek olduğunu. Başlarsın salya-sümük ağlamaya şimdi ne b…k yiyeceğiz diye.” Sözün burasında tam da Zebaninin mızrağının üç oklu ucunun ne işe yarayacağını (!) anlatacaktım ki sözümü keserek “Tamam hocam, anladım sevgili abim, anladım! Hem de net bir şekilde. Ama sen de çabuk kızıyorsun be abi !!! ” dedi ve personel Hatice hanıma seslenerek “ Haççanım, şu sandalyeyi değiştir; bi şey batıyo gibi, rahatsız oldum” dedi. O sırada beni ameliyathaneden çağırdılar ve koltuğumu, oradakilerin bana her zaman hissettirdikleri sevgi ve saygıya bırakıp birazdan dönmek üzere ayrıldım.

Kader filozofik ve teolojik olarak zaten 2600 yıldan beri yorumlanıyor ve tartışılıyor; Tevrat’ın vahiy gününü dikkate alırsanız belli ki evveliyatı da var. Aslında “Kader” Arapçada “ölçmek, ölçerek takdir etmek” demektir. Teolojik anlamı ise, Tanrının evrendeki tüm olayları ve hayatı en ince ayrıntısına kadar önceden bilmesi, belirlemesidir. Bir başka deyişle kader “takdir-i ilahidir”, yani Tanrısal yazgıdır.

Dediğim gibi kaderle ilgili çok farklı düşünce ve yorumlar var. Örneğin, Bodrum’lu Herodot kaderin değişmeyeceğine o kadar inanmış ki “Bir Tanrı bile mukadderata karşı gelemez” diyor. Arthur Schopenhauer insan iradesinin kaderle ilişkisini “Kader kartları karar, biz de oynarız” veciz deyişiyle kuruyor. Ömer Hayyam,

“Şu dünyada bir soru, her gün aklı süsledi
Kader, cennet, cehennem; nerde, bilmek istedi
Söyledi öğretmenim sonunda doğrusunu:
Kader, cennet, cehennem; hepsi sendedir, dedi!”

dörtlüğüyle kaderi ne de güzel insana mal ediyor. Yahya Kemal ise “Hiç şaşmayan saat gibi işler durur kader” diyerek kader karşısındaki güçsüzlüğümüze vurgu yapıyor.

Yani kısacası aklı, bilgisi, bilim adamlığı ve dehası tartışılmaz insanlar bile kaderi birbirinden farklı yorumluyorlar. Ben, genlerimize yazılmış genetik kaderi irademizle değiştirebileceğimizi (iradi kader), yaşam boyu rastlayabileceğimiz kötü olasılıklardan kısmen de olsa aklımız ile korunabileceğimizi, korunamadığımız kötü rastlantıları da iyi rastlantılar kadar olgunlukla karşılayabileceğimizi düşünüyorum. İnanıyorum ki Allah kâinattaki bütün kuralları ve dengeleri en ince ayrıntısına kadar doğanın hafızasına yani Levh-i Mahfuza değişmemecesine yazmıştır ve bu bağlamda ne mucizeye müsaade eder ne de inayet gösterir.

Kader, gerçekten üzerinde uzun uzun konuşulup tartışılacak bir konudur. Zaman lazım, yer lazım, okuyacak sabır ve ilgi lazım. Bu nedenle yazıyı kısa bir şiirle bitirmek ve tartışılacak pek çok hususu yorum ve sorulara bırakmak isterim.

Çektiğim büyük bir acıyı takiben varlığıyla bana hayat veren bir minik bebek, ona her akşam gitar çalmam koşuluyla bana kaderimle mücadele etmeyi öğretti. Ben çaldım, o söyletti.

Hani çektirirken yüklediği acıyı
yüzüne yeni kırışıklar çizer ya kader;
katlanırken kederine
utanmadan cilveli de sırıtır ya!
Çökerken göğsüne
“ben felek” deyip
ciğerini de söker ya hani, nefesini keserken!
Atarsan kendini ölümün soğuk kucağına
bıkıp da hayattan erken
eğilip de Kahpe, fısıltıyla kulağına:
“kaderin buymuş senin” der
ve işte o zaman!
ölürsün esastan.

Şimdi artık o çalıyor ben yazıyorum! Yaşlandım tabii ama çok mutlu ve de sağlıklıyım. İlahi bir kontrol altındaki kurallar dizgesinin işaretlerine bakarak kendi kaderimi yazmaya devam ediyorum, ölümsüz bir yaşamın çirkinliğini de bilerek elbet.
Hadi bakalım!
2 hafta sonra gene buluşalım.

Fırtına

2009-09-01T21:59:00.003+03:00

Epeydir doğru dürüst blog yazmadığımın, yazdıklarımın da öylesine şeyler olduğunun herkes farkında zannedersem. Yaklaşık bir aydır, sanki olacak tatsızlıkları hissetmişim gibi bir sükunet çöktü üzerime, canım hiçbirşey yapmak istemedi. Yaklaşık 3 senedir hergün günde 20 kez kontrol ettiğim bu sayfa ve komutan emri gibi okuduğum diğer sayfalar bu zaman diliminde bana uzaklaştı. Buna yapmaktan hoşlandığım diğer günlük aktiviteler (gülmek, konuşmak, uyumak, yemek yemek, kedi, vs...) de dahil aslında. Dedim ya hissetmişim...

Geçen hafta perşembe ve cuma günleri, hayatımın en sinir bozucu 2 gününü geçirdim sanırım.

Durumu şöyle özetlemeye çalışayım :

2 sene boyunca gerçek bir özen, saygı ve ahlak göstererek X şirketinde çalıştım. Her nekadar yöneticilerimin sürekli full makyajlı ve en kral kıyafetlerle gezmem, kendilerine kendimi iyi pazarlamam (ay ben çok motiveyim, herşey süper, ben de en süpersonik çalışanım, vb yaklaşımlar) gibi konularda beklentilerini karşılayamamış olsam da kimseye bir saygısızlığım olmadı, görevim neyse yaptım.

Bu süre zarfında hoşlanmadığım, aklıma, zekama uymayan birçok şey yaşadım. Yine de bu kadınyoğun iş ortamına uyum sağlamaya çalıştım. Memnuniyetsizliğim hat safhalara ulaşmıştı ki geçenlerde bir İK Danışmanlık firması bana ulaştı (ben başvurmadım) ve Y firmasında açık bir pozisyon için benimle görüşmek istedi. Mazeret izni alarak kendileriyle görüştüm. Olumlu geçmiş olacak ki Y firmasının yetkilileri ile yeni bir görüşme ayarlandı. 3 günlük sağlık raporum varken bu süre içinde Y firması ile iş görüşmesi yaptım. Bu görüşmede daha önce X firmasında çalışmış biri ile karşılaştım.

Raporum sona erdikten sonra işe döndüm. Yöneticim beni çağırarak raporlu olduğum süre içinde iş görüşmesine gittiğimi "tespit ettiklerini" belirtti ve beni alenen istifa etmeye davet etti. Şirket kriterlerine göre etik dışı bir hareket yapmışım. "Saygı duyarım, o zaman işten çıkartın" dedim. Zor bir süreç olduğunu söyledi. Ardından bir üst yöneticim çağırdı. Beni istifa etmeye davet etti. Etmeyeceğimi yineledim. İstifa etmezsem bir referansımı kaybedeceğimi, çok yanlış birşey yaptığımı, benim yerimde olsa herkesin istifa edeceğini söyledi. Dayanamayıp "tazminat vermek istemiyorsunuz, istifaya zorluyorsunuz" dedim. Alenen "evet" dedi. Sonra da büyük bir keyifle "sen de ne fena pişti olmuşsun" diyip güldü. Bu bir yöneticinin tarzı olmalı mıdır? Tartışılır. Bu muydu yani 2 senelik emeğin, defalarca sinirimin bozukluğundan döktüğüm gözyaşının, stresin, sinirin, fedakarlığın değeri?

Aradaki İK Danışmanlık firmasını arayıp iş görüşmesinin sonucunun olumsuz olduğunu öğrendikten sonra yaşadıklarımı, görüşmelerin gizli kalması gerektiğini ancak başıma birsürü iş açıldığını ilettim. Konuyu Y firmasına aktarmışlar, teselli armağanı olarak iş teklif edildi. X firmasında inat edip kalıp, hakkımı almak için uğraşırken yaşayacağım stresi göze alamayıp firmanın teklifini kabul ettim. Şimdi yeni bir şirkette çalışıyorum. İş görüşmemin bilgisini paylaşan kişiyle aynı ekipte..

Sözde ahlaksızlığımı da aldım gittim kısacası :)

Böyle laylaylom anlattığıma bakmayın, perşembe akşam bir yol çizmeye ve karar vermeye çalışırken beynim patlayacak gibiydi...

Şaka gibi, siz ne dersiniz?

30 Ağustos

2009-08-30T19:27:00.002+03:00

Çok hassas bir dönemdeyiz. Birileri açılmak açılırken kapanmak istiyor.

Maksat nedir, olası sonuçlar nedir meçhul.

Dilerim, büyük önder Atatürk'ün ideali olan, modern, çağdaş, çalışkan, azimli, zeki bir toplum olma yolunda ilerleriz. Dilerim, uğruna binlercesini şehit verdiğimiz bu vatan birlik, beraberlik, barış, kardeşlik duyguları ile sağlamlığını kat be kat arttırır.

Bundan üç sene önce Cenk'i bekledim altı ay. Vatani görevini yerine getirsin diye, sabrettim, ağladım, gurur duydum, sonunda ne görevi varsa yerine getirdi ve döndü.

Bu gece, sevgili abimin askerliği belli olacak. Gönül diyor ki rahat edeceği, sağ kalacağı bir yere gitsin. Ama onca masum Türk askerini şehit verdiğimizi düşününce vicdanı sızlıyor insanın dilek dilerken. Ne de olsa bayrağın dalgalandığı heryer vatan. Bölmeden, ayırmadan...

Zafer Bayramı'nız kutlu olsun...

Bayrak

İnmez

Vatan

Bölünmez

Bir sabah hikayesi

2009-08-23T11:43:00.007+03:00

O sabah da erken kalkmıştım hemen her sabah olduğu gibi. İçimdeki saat anlayamadığım bir dakiklikle ezan sesinden biraz önce uyandırır beni, sanki ezan her gün aynı dakiklikle okunuyormuş gibi. Henüz tan yeri ağarmamışken sabahın o vaktindeki ezan sesi çok etkiler beni, huzur ile hüznü aynı anda hissettiğim garip bir duygu yaşatır bana; huzurda bir hüzün ya da hüzünde bir huzur bulurum. Birbiriyle bağdaşamaz bu iki duyguyu birlikte hissetmemin sırrı nedir? Müezzinin hançeresi mi? Saba makamının ruhaniliği ya da başında okunan “sala”nın semavi etkisi mi? Bilemem, belki de sır ezan sesinin sabahın erken vaktinde henüz uyanmamış boş şehrin semasındaki aksisedasındadır. Hangi nedenden olursa olsun sabah ezanı her zaman semavi, her zaman ulvi ve her zaman dokunaklı gelir bana.
Saba sözcüğü klasik Türk müziğinde bir makamdır, “sabah rüzgârı” anlamına da gelir. Saba esintisi saba makamında okunan sabah ezanını minare şerefelerinden alıp henüz insan gürültüsüyle bilfiil işgal olmamış, uyuyan şehrin sokaklarından semaya taşır. İnsandan ezan sesi gök kubbenin göremediğimiz, bilemediğimiz bir yerinde belki de sidretül müntehada yani vücutsuzluk âlemi denen yerde ilahi bir süzgeçten geçerek detonesi, sürtonesi düzeltilmiş, mekanik artıklardan ayıklanmış, içine huzur ve hüzün katılmış ve artık okunduğu insanın sesi olmaktan çıkıp ilahi bir sese dönüşmüş olarak şehrin sokaklarına geri döner. İşte, sabah ezanındaki hüzünlü huzurun “esbab-ı mûcibesi” budur bence.
Belki de bu nedenle sabah ezanı hangi sesle ve nasıl okunursa okunsun hep güzel ve hep etkileyicidir; belki de bu nedenle farklı inançlar ya da inançsızlıklar bile bu “etkileyiciliği” etkileyemez ve belki de bu nedenle ezan sesi gönlümüzü huzur ve huşu ile doldururken gözyaşı pınarlarımızda yaş ve de gözlerimizde nem olur. Ben, yüce duygularım üzerinde hiçbir ayinin ya da tefekkürün sabah ezanı kadar etkili olabileceğini sanmıyorum. Sabah ezanını dinlerken, saba esintisinin sanki beni de alıp ruhumun saflaştığı, incelip şekillendiği ama bir o kadar da güçlendiği sidretül müntehaya götürdüğünü ve Allaha yaklaştığımı hissederim. Bitmesin dediğim bu esinti biter ve huzur ile hüzünlenerek insanlığıma geri dönerim, sanki tam da tanrılaşacakken.
Tabii sabah ezanı her zaman aynı duyguyla etkilemez beni, bazen de sevdiklerimi düşünürüm; en sevdiklerimi, en sevdiklerimden kaybettiklerimi, en sevdiklerimden en erken kaybettiklerimi düşünür, hüzünlenirim. Hatta bazen sadece hüzünlenmek yetmez, ağlarım da. Ağlamak deyince, öylesine değil! Hüngür hüngür ağlarım, yani bardaktan boşanırcasına, yani buram buram hüzünle ağlarım. Bazen de ağlamam, sadece yaş gelir gözlerimden. Bu kadar gözyaşı nereden gelir anlayamam. Beynimizin alt tarafıyla göz çukurlarımız arasındaki meçhul bir yerde gözyaşı sarnıcı olması lazım; yoksa nereden gelecek bu kadar gözyaşı hem de 1–2 saniye içinde. Bazen de kızarım kendime, ağlamak için bahane mi arıyorum diye. Kızgınlığıma hak verdiğim zaman açarım televizyonu, eski maçlardan birini seyrederim ya da bıkkınlık veren açık oturumlardan birinin tekrarını. Öylesine seyrederim, sanki vaktimi boşa geçiriyor ve zamanı boşa harcıyormuşum gibi, ama öyle değildir aslında; üzgün, mutsuz ve salya-sümük ağlayacağım zamandan kazanmış olurum. Üzülmem o nedenle “varsın zamanım biraz da boşa geçsim” derim. Böyle durumlarda kural olarak, katiyen eski bir Türk filmi seyretmem, çok tehlikelidir. Fondaki ezan sesine aniden esas kızın ya da esas oğlanın tanıdık, titrek ve acıklı sesleri karışır, bir de bakmışınız ki “nayır, nolamaz ve reca” sözcükleri arasında hüngür hüngür ağlayıvermişsiniz hem de bu sefer aptalca ve hiçbir şey düşünmeden.
Bu girişi yapmamın nedeni, geçen sabah da erkenden uyanmamdır. Ama bu seferki uyanmam içimdeki saatin ezan sesini sezen ayarından değil, benim ayarımı bozan tacizden! Uykumda ayan beyan, taciz edildim. Önceki akşam altmışlı yıllardan eski ama güya solcu arkadaşlarımla (68 kuşağı lafından nedense hiç hoşlanmam) buluşmuş, içki içmiş, sohbet etmiştik. İçkiyi de tadında bırakıp, gecikmeden eve dönmüş ve hemen de uykuya dalmıştım. Tiz ve keskin bir imami sesden ürktüm ve aniden uyandım. Hani silahı olan aniden elini beline atar ya, öyle bir ses. Ben de aniden elimi silahıma attım (bu kısmın devamı yazının sonunda).
İmami ses ince ve yumuşak olur; dili damağa yaklaştırarak gırtlaktan gelen sesin önemli bir kısmını “nazo-farinks” dediğimiz burun boşluğuna doğru maharetle iterek çıkartılır. Herkes çıkaramaz bu sesi, hem kabiliyet hem de ciddi eğitim gerekir. Ama kabiliyetli ve de eğitimliyseniz asıl sesiniz ne olursa olsun, farz-ı misal bas bariton bir sesiniz de olsa imami sesi çıkarabilirsiniz. Zaten bu sesi çıkaramazsanız ilim ve irfanınız ne olursa olsun imam olamazsınız. Olmaz yani, yapmazlar! Yapmazlar derken “devlet” le alakası yoktur yani! Kamuya ait cemaat alanlarında olmaz yani! Yoksa yani, git kendi evinde kime imamlık yaparsan yap yani!
İşte bu “yani” li konuşan tanıdık ses tarafından taciz edildim. Sonra başka sesler de karıştı, külhani tavırlar, tehditler falan! Benim de çok ipimeydi ya! Ama uyumama imkân yok, kendi akıllarınca suçluyorlar beni, biri bırakıp diğeri alıyor. Çaresi yok, mecburen dinledim.

Yok, biz küçük adammışız da
Büyük düşünemezmişiz.
Elimize ne fırsatlar geçmiş de değerlendirememişiz
Verseler iki koyunu güdemezmişiz

— Ne demek bu!

Eski solcuymuşuz ya, vizyonumuz yokmuş.
Fukaralıkta eşitlikmiş, dediğimiz.
Fikirlerimiz solmuş, beynimiz donmuş.
Yenidünya düzeniymiş akıl erdiremediğimiz.

— Hikâye bunlar be kardeşim, geç, uyuyacağız!

Laiklik dermişiz de tarifini bilmezmişiz
Tevhidi tedrisatı devrim sanırmışız
Demokrasiden anlamazmışız, Jakobenmişiz
Maymundan Darvin’i de evrim sanırmışız

— Hadi canım sende!

“Ayinesi iş”miş ya kişinin Ziya’dan beri
Bizde olmayan, rütbe-i aklımızın eseri
Boş lafmış, laklakıyatmış dediklerimiz
“Kıl-ü kal” imiş Fuzuli’ye göre ilmimiz

— Ne diyorsun be sen, çeyrek entelektüel!

Dolamışız dilimize bir misakı milli
Kafamıza da takmışız bir üniter devlet
Zaten hıyanetimiz Ergenekon tescilli
Devlet dediğimiz de derin musibet

— Uzattın be arkadaşım, kessen acaba!

Zaten hep böyleymişiz biz, sıkışınca
Aba altındaki sopamızla
Seçimle olmayacağını anlayınca
Konuşmaya başlarmışız Ergenekonca

—El cevap:

—Anlıyorsan mesele yok a pezevenk
—Sana en uygun cevap Neyzenden pelesenk
— Sui niyetinizle bok ettiniz işi
—Ağzına sıçıldı halkın hem skldi geçmişi

—Dünya serbest pazarında puşt oldunuz hepiniz
—Açmışız bağrımızı feryat ederiz
—Bir tutsa da bedduamız yansa cümleniz
—Söndüren itfaiyenin hortumunu skrz

… bir hışımla ben de aniden elimi silahıma attım, karanlıkta imami sesi arıyorum. Yengenizin sesiyle irkilip uyandım. “ Napıyorsun gecenin bu saatinde ve de bu halde? Ayıp değil mi?” Utandım, hem de çok utandım, bi de üstelik utandım da. İnsan, 40 yıllık karısı da olsa utanıyor. “ Yarın olsa da gene ezan sesinden evvel uyansam, ezanı dinlesem de huzur ile hüzünlensem, gene hüngür hüngür ağlasam, hatta Türk filmi izlesem de ağlasam ve de kendimi aptal hissetsem bundan iyidir” diye düşündüm utancımdan.
Hadi bakalım!

Süs ve Tubik

2009-08-20T23:11:00.006+03:00

Evet, daha önceki yazılarda yer alan fotoğraflarda (hatta gelen bazı yorumlardan da) farketmişsinizdir ki ben pek süsle püsle alakadar değilimdir.

Aslında eskiden öyleydim. Üniversite zamanlarımda makyaj yapmadan dışarı çıkmaz, hangi kıyafeti hangi başka birşeyle uydururum kafa yorar, mağazalarda dolanıp durur, alışveriş severdim.

Ne oldu bilmiyorum ama birkaç senedir bu meselelerden uzağım. Değil kıyafet düşünmek, alışveriş yapmak bile zulüm gelir oldu. Üstüne birsürü kilo aldım. Makyaj yapmaz oldum. Birçok arkadaşım bana sürekli bu konuda baskılar yaptı ama yılmadan devam ettim kendi halimle dolanmaya.

Düşündüğümde şu anki durumumu normal görmüyorum. Süslenmek, kendine bakmak, kıyafet hayalleri kurup ayakkabılar içinde yüzmek istemek bir kadın için olağan şeyler olmalı. Benim durumum ise anormal.

Nedenini sorguluyorum. Bazen sebepler buluyorum, bazen bulamıyorum. Depresyon desem, bu kadar uzun depresyon mu olur? Ayrıca depresyonluk durumda da değilim çok şükür. Kılık kıyafet ve süse para harcamak istemiyorum mesela. Saçma geliyor. Ama bu, mesela işe zırt pırt aynı çarkı çevirerek giyinip gitmem anlamına gelmemeli, onu da biliyorum. İçimde bir isteksizlik var ki ilerisi için beni korkutmaya başladı. Bakıyorum sokaklarda, caddelerde herkes bir stil ikonu. Ne yaparım, nasıl kurtulurum bu halden bilmem...

Yine de ordan burdan tıklaya tıklaya denk geldiğim bir nesne beni benden aldı diyebilirim. Ne yazık ki çok pahalı.. Ama görür görmez bayıldım...

Tubik'ten moda gibi birtakım konularda yazı görmemeye alışmış bünyeler için şaşırtıcı bir resim. Bolllca paranız varsa alınız efendim... Tasarlayanı gözlerinden öper, bu yazıyı burada sonlandırırım....

İşte tam şuradan ulaşabilirsiniz :

http://www.etsy.com/view_listing.php?listing_id=28486068&ref=sr_gallery_5&&ga_search_query=necklace&ga_search_type=handmade&ga_page=4&order=date_desc&includes[]=tags&includes[]=title

Kayıp eşyalar

2009-08-14T15:26:00.002+03:00

Genel olarak derli toplu, düzenli bir insan olduğum söylenemez. Hatta "dağınık" kelimesi bir insan için neyi betimliyorsa o benim işte. Ancak bu özelliğimin bana katkısı büyüktür. Görsel hafızam ve pratik düşünme yeteneğim gelişmiştir. Ailemle yaşadığım dönemde odam genelde savaş alanını andırırdı ancak MP3 player'ımı hangi kıyafet birikintisinin hangi köşesinde bıraktığımı, çorabımın tekinin nerelere köşe bucak saklandığını iyi bilirdim. Kolay kolay eşya kaybetmem bu nedenle. Muhakkak biryerlerden çıkar.

Ancak... Eğer konu manevi değeri olan şeylerse, son zamanlarda garip bir şekilde işlerim çok ama çok ters gidiyor.. Müzik öğretmenimin 15 sene önce öylesine bana verdiği sol anahtarlı anahtarlığım hala dururken, gözüm gibi sakladığım şeyler kayboldu.

-sevgili canım abicim okursa buradan öğrenecek- Abimin ilk iş hediyesi olarak aldığı dolma kalem kayıp. Üstelik yeri belliyken. Her zaman durduğu yerde dururken ve hiç yerinden oynatılmamışken. Taşınırken, kutusunda bir hafiflik vardı, açtığımda kalem yoktu. Ağladım, heryeri aradım, gene ağladım ama bulamadım...

Dün de benim için çok çok çok önemli bir başka şeyi kaybettiğimi farkettim. Babamın anneme nişanlanırken hediye ettiği kolye ucu. Harika birşeydi, arkasında isimlerinin baş harfleri kazılıydı. Her zaman durduğu bir mücevher kutusu vardı. Birbuçuk ay önce bir arkadaşımızın düğününde takmak için elime aldım. Uygun bir zincir aradım, bulamadım. Sonra da takmadım. Normalde hemen kutusuna koyar kaldırırdım. Sanırım aceleden bu sefer öyle yapmadım ve nereye koyduysam artık yok... MEvcut bir deli kedi olduğundan, bunun bilinciyle evin bakmadığımız köşesi kalmadı. Heryere ama heryere baktık. Ya süpürüldü ve gitti (ki o kadar küçük de değildi boyutu) ya da bilmiyorum işte. Kaybettiğimi farkettiğimden beri midem buruluyor. Tıpkı abimin kalemini kaybettiğimi hatırladıkça olduğu gibi. Bir buçuk ay önceye dönüp onu okşayıp kutusuna koymak ve bugüne içim rahat dönmek istiyorum. Olmayacağını bildikçe tepinerek ağlayasım geliyor.

Bir de siyah babetlerim var bulamadığım ama inanın kolyeyle kıyaslarsak, UMRUMDA BİLE DEĞİL!!!!

Çok üzgünüm okur... Çok... ve çok kızgınım kendime...

Chickenfoot

2009-08-09T11:18:00.006+03:00

Chickenfoot!

Chickenfoot:

Sammy Hagar - Vokal
Joe Satriani - Elektro Gitar
Chad Smith - Bateri
Michael Anthony - Bas Gitar

Aynen devam

2009-08-05T22:11:00.007+03:00

Biri bana 2.9 büyüklüğündeki depremin haber olabilmesini anlatsın. Merak ediyorum, dünyanın herhangi bir yerinde, 2.9 büyüklüğünde bir deprem haber olur mu? 3.9 bile olmaz da. Neyse. Ama Sabah bu. Yazarları köşe yazılarında fıkra anlatan, sanki mutluluk ve huzur içerisinde yaşıyormuşuz gibi yazılar yazan, başlıklar atan bir gazeteden bahsediyoruz zaten. İçi bir sürü meşhur yazar/çizer dolu koca bir kağıt yığını. İçerisinde tek bir eleştri, tek bir dişe dokunur tartışma, tek bir kuvvetli serzeniş yok. Ama adı gazete işte.

Nefret

2009-07-28T23:16:00.006+03:00

"Bazen, insanlar canımı acıttığında - ki genelde asla tahmin edemeyecekleri zamanlarda, akla gelmeyecek şeylerden ötürü, akla gelmeyecek miktarda canım acıyor- suratlarına tükürmek, en aşağılık küfürleri özenle seçip ağzıma doldurmak, sonra kusmak, saçlarından tutup suratlarını duvara sürtmek, karakterlerinin en zayıf özelliklerini yüzlerine acımasızca vurup aşağılamalarımdan büzülmelerini seyretmek, bacak bacak üstüne atıp ağladıklarını izlemek istiyorum. Hatta zaman zaman ayaklarıma eğilip yalvardıklarını hayal ediyorum."

"Senin gibiler buraya geldiklerinde, emin ol tüm bunları ben de onlara yapmak istiyorum" diye geçirdi içinden doktor. Ancak o sıkıcı okulda aldığı tüm o eğitimler boşa gitmemiş, düşüncelerini herhangi bir mimik değişimi bile olmaksızın içinde tutmayı öğrenmişti. Öğrendiği bir diğer şeyi uygulamaya geçti.

"Ne yazık ki zamanımız doldu, önümüzdeki hafta aşağılık kompleksi ile ilgili detaylı incelemelerde bulunacak, narsizm ile arasındaki farkları ve benzerlikleri irdeleyecek, senin hangi gruba dahil olduğunu analiz etmeye çalışacağız. Haftaya kadar olan süre zarfında, canının nelere acıdığını, miktarını ve zamanını gözlemlemeni, içinden mantıklı birşeyler bulursan, not etmeni istiyorum."

Kız, yaklaşık üç saniye düşündü. Fazlasında canı sıkılıyordu zaten. Terapistin ne demek istediğini anlamadığına kanaat getirerek odadan çıktı. Terapist de sesini kıstığı bilgisayarının ekranının altında yanıp sönen turuncu kısma baktı. æ# super girl #æ 'den mesaj geldiğini gördü ve bir sonraki hastasını 15 dakika sonra içeri alması için asistanını aradı...

Pazar gününde çeşitli şeyler

2009-07-26T19:38:00.002+03:00

* Sabah bizim evin altındaki restoranda kahvaltı etmeye gittik. Oldukça kalabalık olduğundan ortalıkta birtek "Sabah" gazetesi kalmıştı. Bakkala gitmeye üşendiğimden aldım onu okudum kahvaltı boyunca. Nazlı Ilıcak'ın köşesine denk geldim. İlk etapta buğday yetiştiren çiftçi ile ilgili bir hikaye koymuş. Çiftçi iyi tohumları arkadaşlarına da dağıtıyormuş, rüzgardan kendi bahçesine gelirse kendi buğdaylarının kalitesi bozulmasın diye. Bunun haricinde iki adet ilkokuldan beri bildiğim mühendis fıkrası vardı.. Birinde balonda işletmeci ve mühendis, diğerinde trende işletmeci ve mühendis. Bu fıkraların yanısıra egzost deliğinden araba tamir eden jinekolog fıkrası da bulunmaktaydı. Son olarak da baş kahramanın Hidayet Türkoğlu olduğu ve her tarafından saçmalık akan, yerine herhangi bir zengini de koyabileceğiniz "bu seyyar araba eskiden benimdi" temalı simitçi hikayesi... Yani koskoca (!) gazetenin köşeyazarının kendisine ait olan tek bir cümle yoktu anlayacağınız. Hoş, Mehmet Barlas'ın köşesi de sanıyorum tamamen kendi cümlelerine aitti ama ondan da ben bişey anlamadım. Şunu merak ediyorum bu gazetenin yazı işleri müdürü ya da hernesiyse artık bir gününü nasıl geçiriyor?

* Bizim tenis kortu şaşırtıcı düzeyde çok kullanılıyor. Site insanlarında bir azim, kortlar sürekli dolu. Biz de onları izleyip dedikodu yapıyoruz Cenk'le. Yok şu bilmiyor yok bu biliyor diye. Bugün bir aileye denk geldim, karıkoca çocuklarını getirmişler, çocuklar oynuyor, babaları kenardan taktik veriyor. Bir ara baba "Salak gibi atma şu topu!" diye bağırdı küçücük erkek çocuğuna. Normal midir? Çünkü benim de "Sen de salak gibi çocuk yetiştirme!" diye hönküresim geldi de.

* Şeytan Rıdvan'ın NTV Spor kanalındaki talk show tadında futbol programına denk geldik az önce. Konukları Kurtlar Vadisi'nde ülke genelinde meşhur olan Memati (dizideki kod adı) idi. Haldun Dormen'den mezun olup, 7 sene komedi tiyatrosu yapmış. "E güzel kardeşim ne işin var vadilerde ovalarda ? " demezler mi adama?

Kırmızı Kurdele

2009-07-22T22:02:00.006+03:00

İri ve yayvan, mor-kahve arası renkteki dudaklarını o ve a harflerini arka arkaya seslendirir gibi oynatıyordu ağzındaki cikletle savaşırken. Bir yandan da sol dizinin üzerine koyduğu sağ bacağını ayaklarından dizine kadar yukarı aşağı sallıyordu. Hemen yanında, hafif ter kokmuş, sarı dişli, sürekli giymekten kumaşı parlamış pantolonuyla oturan, kendi cüssesine kıyasla birhayli sıskaca kalan adamı, terliğini topuğuna çarparken çıkarttığı sesle ve ağzının şapırtısıyla delirtiyordu Aysel.

"Bak bana.. Gidelim diyorum. Yarın getirecek eniştem arabayı."

"Asıl sen bana bak Rıza Efendi. Gönlüm kaydı, kafam iyiydi, oynaştık, koklaştık, bitti. Ben sana dedim. Bu böyle sürmez dedim. İşim var gücüm var dedim. Benim seninle işim olmaz, boş yere rüya görmenin alemi yok, ne ben koparım, ne senin gücün koparmaya yetmez. Benim işim beni bulduğun sokaktır. Bugüne hala yaşıyorsam o sokağın bana verdikleri, benim ona verdiklerim sayesindedir. Ne ağlanacak halim var ne ağlayacak. Ben böyle iyiyim, ama biz böyle iyi değiliz Rıza Efendi. Boş yere rüya görme. "

"Aysel... Benim yüreğime koru düşürdün. Ben seni sevdim.. Uzatma da gidelim. Hem kendin diyosun, gönlün kaymış işte bana.. Vedalaş bu gece. Bak diyorum. Ne bok yersen ye, ama vedalaş. Yarın benimsin. Tamamen benim, sadece benim. Eniştem getirecek arabayı. Kız gibi alıcam seni kapından."

Aysel durdu.. Ne terliklerini şaplattı, ne ağzını. 5 dakika sessizce bekledi. Rıza'nın gözleri yerde, felaketi malum olmuş. Aysel kalktı, koca poposu sallanırken üstüne birikmiş elbisesinin kumaşı kendi kendine aşağı indi herbir adımında. Koridordan şaklayan terlik seslerini dinleyen Rıza, bir çekmecenin açılıp kapandığını duydu. Terlik şakırtısı yaklaştı, iri baldırlarıyla Aysel elinde zarf gibi ince bir bohçayla göründü.

Sakızını Rıza'nın çay tabağının kenarına koyup eski koltuğunun ucuna misafir gibi oturdu. Cikletine baktı ama tekrar çiğnemekten vazgeçip derin bir nefes aldı.

"Rıza Efendi.. Bak bu benim rahmetli anamdan kalma çeyizimdir. Al bunu sakla. Bu benden alabileceğin son şeydir. Bu saatten sonra dara gelemem ben. Hayal peşinde koşamam. Bırak ben sana verebileceğim en güzel şeyi vereyim, sen de beni sal, tek bildiğim hayata döneyim. Haydi Allah yolunu açık etsin..."

Döndü, sağ bacağını sol dizinin üstüne koydu. Sehpanın üzerindeki sigaraya baktı. Sonra çay tabağının kenarındaki cikletini ağzına atıp gürültüyle çiğneyerek camdan dışarıyı seyretmeye koyuldu.

Rıza bir süre bekledi. Aysel'in dönüp de birşey söylemesini bekledi ama olmadı. Çoktan kendi işine dönmüştü bile Aysel. Gelene geçene balon şişirip gülücük saçıyordu. Dizine koyduğu buruşuk kepini kafasına öylece yerleştirip ayağa kalktı. Aysel'e birşeyler söyleyecek gibi araladı dudaklarını ama gözleri buluşmayınca kapıya doğru yürümeye başladı.

Öfke miydi içindeki, aldatılmışlık duygusu mu? Umutlarının ucundan yakılmış kağıt gibi yavaş yavaş küllendiğini hissetti. Oturduğu kahvede, gelen çayından bir yudum alıp elindeki bohçaya davrandı. Senelerdir açılmamıştı belli. Katlanmış köşelerinden ipler çıkmış bohça, çiğ yeşil renkli bir çamaşır ipiyle tutturulmuştu. İpi çözdü, Katları açtı. Dantelden yapılmış uzun bir yastık kılıfıyla, arasına saklanmış tel kadar ince bir altın bilezik çıktı bohçadan. Bir de ince uzun kırmızı bir kurdele..

Demek Aysel'in çeyizi buydu. Bir yastıkta binlercesiyle kocadığı hayatında bir kez olsun kullanamadığı çeyizi ve beline bağlayamadığı kurdelesi... Hesabı istemek için arkasına dönerken, Rıza soğuttuğu tavşan kanı çayı devirdi, yıllardan sararmış yastık kılıfına döktü.

O an farketti 40 yaşında "ateşli" Aysel'in bekaretini kendisinin bozduğunu. Cebindeki bozukları masaya koydu. Bohçayı toplayıp, ağır ağır kahveden çıktı. Bir daha da o sokağa uğramadı...

Dumansız hava sahası

2009-07-20T21:38:00.004+03:00

Büyük yasak dün itibariyle yürürlüğe girdi. Her nekadar bu yasağın arkasında, 3-4 sene sonra farkedeceğimize inandığım art niyetler arıyorsam da, vatana millete sokaktaki bebeye son derece hayırlı oldu.. Eskiden otobüste bile sigara içilirken şimdi bunun aksini düşünemiyorsa insanlar, bir süre sonra dışarıda yenen bir yemekten sonra da "bir cigara yakayım, arkama yaslanayım" demeyi akıllarına getiremeyecek.. Ya paşalar gibi kapının önüne çıkacak, ya da efendi gibi sandalyesinde oturacak... Keşke bir taraflarımız yese de satışını da yasaklasak ama mazallah dünyayı yöneten dev Amerikan şirketleri bozuk atar da bitiveririz oracıkta... Bahane hazır, "sigara içmek kişinin kendi iradesine kalmıştır". Esrar da satılsın o zaman, o da irade işi değil mi? Bi anlamadığım konu budur.. Toptan yasaklasınlar, kimse içemesin... Oh ne güzel...

P.S : Bitkisel tütün diye saçma bir zamazingo çıkartmışlar, tütün ürünü sınıfına girmeyen. Sağlık bakanlığından onay da almışlar.. Nargilecilerde o içilecekmiş... Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu?

Perfect Strangers (!)

2009-07-20T00:29:00.003+03:00

Nefret ettiğiniz kurumdan bir haber

2009-07-18T14:29:00.004+03:00

Çok güldüm ya. Çok hoşuma gitti. Telekom'dan bahsedeceğim bugün biraz. Öncelikle size ufak bir Hız / Fiyat diyagramı vereceğim ve üstüne başka bir konudan bahsedeceğim.

Altta göreceğiniz grafik ülkelerin 2007 yılındaki verilere göre internet bağlantılarında MBit başına ödedikleri parayı dolar cinsinden sıralıyor. Şöyle bir inceleyin bakalım.

Evet, şimdi bakınız, bir kere örnek verilen ülkeler arasında en pahalı interneti biz kullanıyoruz, bundan zaten şüphemiz yoktu değil mi? Ama ne kadar pahalı? Bulgaristanın 36 katı pahalı mesela. Dünyanın en pahalı şehri Londra'da internet bize göre 5 defa daha ucuz. Alamancı akrabalarımız bizden 20 kat ucuz internet kullanıyorlar mesela. Bu grafikte olmayan 3. dünya ülkesi Brezilya'da da internet bizden yarı yarıya ucuz. Allahın unuttuğu Sri Lanka'da da durum aynı.

Beni bu grafikte en çok gıcık eden olay Bulgaristan. Biz adamlarla komşuyuz ya. Yani diyecem ki, tamam, Sri Lanka efendim okyanusun tam da internet ana hatlarının geçtiği yerde konumlanmıştır, bizden ucuza kullanıyorlardır falan filan, yani tam olarak da bilmiyorum bağlantı fiyatını etkileyen parametreler neler. Ama Bulgaristan be abi. Aramızda 36 kat fiyat farkı var.

Burdan hangi sonuca varmanız gerektiğini ben siz fazla düşünmeden söyleyeyim. Turk Telekom beceriksizliğinin, kifayetsizliğinin, bir boku becerememesinin acısını çatır çatır kullanıcılardan çıkartıyor. E tabi hazır bu kadar geçirmişken muhtemelen kar marjını da biraz yüksek tutuyordur. Sonuçta dünyanın en pahalı benzini gibi en pahalı interneti de bizim ülkemizde. Şaşıracak birşey yok.

Şimdi olayın başka bir yüzünü anlatayım. Yeni bir eve taşındınız, internet bağlantısı istiyorsunuz. Ne yapmanız lazım?

Telefon bağlatmanız lazım. Bak bak bak...Telefonun sabit ücreti ne kadar? 11 TL. E tamam, hiç kullanmayacağınız, sadece internet için bağlatmaya zorunlu olduğunuz telefona da aylık sabit ücret ödemek zorundasınız. İnternet bağlantınız yukarıdaki sıralamada zaten en alttaydı. Şimdi bu üçkağıt sayesinde yerini iyice sağlamlaştırdı, çünkü ayda 6-7 dolar da telefonun sabit ücreti tuttu, haliyle aylık ödediğiniz miktar iyice arttı. Çok akıllısın Telekom ya, bayılıyorum sana.

İnternet bağlantısının telefon hattıyla herhangi bir alakası var mı? İnternet sizin telefon numaranızla veya hattın ucuna bağladığınız telefonun markasıyla ilgilenir mi? Hayır? Sadece hattın kendisiyle ilgilenir.

Peki ben telefon istemiyorum, sadece internet istiyorum deme hakkınız var mı?

Yok.

Yoktu.

Ama ne oldu. Abimin teki kafayı yedi, verdi mahkemeye. Kazandı. İşte ben bu noktada çok güldüm, çok hoşuma gitti. Buyrun, milliyet.com.tr den aynen kopya:

...Konya Tüketici Mahkemesi, sabit telefon hizmeti olmadan, ADSL hizmetinin sunulabileceği yönünde karar aldı. Konya’da bir ADSL kullanıcısı 3 Ağustos 2007 tarihinde sabit telefon olmadan, ADSL hizmetinden faydalanmak için Selçuklu Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyetine (TSHH) başvuruda bulundu. TSHH, 24 Ekim 2007 tarihinde aldığı 2007/612 nolu kararla talebi yerinde bularak, telefon hattının iptaline, ADSL hizmetinin yerine getirilmesine karar verdi.

İki hizmeti birlikte veren Türk Telekomun TSHH kararının iptali için Konya Tüketici Mahkemesine açtığı davada talebi Konya Tüketici Mahkemesinin 14 Mayıs 2009 tarihinde aldığı 2009/76 nolu kararla reddedildi. Mahkeme tarafından açıklanan gerekçeli kararda, bilirkişi raporlarına istinaden sabit telefon hizmeti olmadan, ADSL hizmeti sunulmasının önünde teknik bir engel bulunmadığı, Türk Telekomun sabit telefon aboneliği içermeyen ADSL internet erişimine ilişkin kurumca onaylanmış bir tarifesinin bulunmadığı, mevcut uygulamanın kurum düzenlemelerine aykırılık teşkil etmediği, ancak dünyanın değişik ülkelerinde sabit telefon ve ADSL hizmetinin ayrı ayrı verilebildiği, Telekomun da altyapısının buna müsait olduğu belirtildi.Kararda, şunlar kaydedildi:

“Tüketicinin dilediği hizmeti alma özgürlüğünün bulunduğu, yani sabit telefon hizmetinden faydalanmadan internet hizmetinden faydalanılabileceği, yine telefon ve internet hizmetlerinin ayrı ayrı verilmesinin maliyeti yükselteceği iddia edilmiş ise de kurum tarafından sabit telefon ve internet seçeneklerinin ayrı ayrı ve birlikte tarifeleri belirlenerek tüketiciye sunulması ve tüketicinin istediği paketi seçme özgürlüğünün sağlanması gerektiği ve Telekomünikasyon kurumunca da ayrı ayrı hizmet verilmesi paketlerinin reddedilmeyeceği gelen yazı cevaplarından anlaşıldığından, sonuç ve içerik olarak doğru olan TSHH kararının iptali talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.”

...Konya Tüketici Mahkemesi, konuyu derinlemesine ele almış ve bilirkişi raporlarına istinaden, 14 Mayıs 2009 tarih ve 2009/76 nolu kararında, ADSL’de sabit hat ve telefon aboneliği gerekmediğine karar verip, Telekomun açtığı itiraz davasını reddederek, hakem heyetinin tüketici lehine vermiş olduğu kararı onamıştır. Ayrıca Rekabet Kurulu da Şubat ayında almış olduğu bir kararla Türk Telekomun sabit hatsız ADSL hizmetini üç ay içinde başlatması kararı vermiştir...

Allahım, Allah o davayı açan güzel kadeşimden razı olsun. Türk Telekom da yakında bunun acısını çıkartmak için telefon ve ADSL fiyatlarına zam yapabilir, haberiniz olsun. Ama güzel para kaybedecekler bu davadan, orası kesin.

Hadi kalın sağlıcakla

Bir gün bir haftalık tatile bedel bazen... Bazen de daha fazlasına..

2009-07-13T23:15:00.007+03:00

Anlatacak çok şey, koyulacak çok resim olan bir gündü dün.. Huzur dolu bir evin bahçesinde, keyif dolu insanların arasında.. Sadece gülümsenecek düşünürken.. Yine bitmesi istenmeyen.. "Ne çok eğlendik" dedirten...

Biz gittiğimizde bu şekilde uyuklamaktaydı minik kuş...

Babasına aşık...

Rengi her yere saçılmış...

Rengi veren güzel annesiyle...

Mutluluk veren minik papileriyle...

Mis kokulu bir minik kuş...

Tıpkı bunun gibi, kanatları eksik, renkleri fazla...

Yeni bir arkadaşlık başlangıcı ile..

Mideye inecek olan yemekler ve işini severek yapan bir mangal ustası ile...

Taze taze sebzeleriyle...

Masaya herkesten önce oturan sabırsızlarıyla...

Etrafı aydınlatan minik minik toplarıyla...

(Top demişken, sevmiyoruz tamam :D)

Dünyanın en rahat şezlongunda sevdiklerimiz..

Ve birbirinden güzel yol şarkılarımız ile...

Güzelden de güzel bir Pazar geçirdik yine biz.. Bol sohbet, bol gülme.. Ne şanslıyız dedik.. Deliler ordusu buldu birbirini...

Çok fazla fotoğraf var.. Hangisini koyacağımı şaşırdım... Defdef'i çay içerken çektiklerimi kendime sakladım...

Güzel saçlı anne, esmer hatun Tanya, Ersin Abimiz, Barbekü üstadı Mr.K, Defdef, Cenk.... Kısa da olsa büyük anne ve baba...

Hepimiz oradaydık dün... İleride bir gün zengin olursam, sırf bu buluşmalar için gizli kameraman tutacağım... Resimlerle olmuyor...

İyi ki varlar, iyi ki varız, iyi ki...

P.S : "Ben küçüğüm ya ondan :)"

Sobe Vol.6

2009-07-06T23:43:00.003+03:00

Uzun zamandır mimdir, sobedir, bir hareket yoktu... Şimdi sevgili ZSA beni sobelemiş.

Görev insanı olduğumdan kellay bi çırpıda yapiim dedim.. Dedim demesine ama konu da zor be.. Bir takım kişisel itiraflarda bulunmak gerekiyor konu icabı ama bir anda sorunca da hemen cevap verilmiyormuş, bunu anladım...

** Anormal bir sulugözlülük mevcut bende. Önceki cümlede geçen "anormal" kelime anlamıyla kullanılmış olup, nicelik değil nitelik belirtmektedir. Şöyle ki; biriyle tartışıp, birine kırılıp kolay kolay ağlamam ben. Mesela aşırı miktarda sinirlenirsem ve sinirimi atacak birşey yapamıyorsam ortam koşul gözetmeksizin ağlarım. Örnek; öğretmenim benim damarıma basacak birşeyi sınıf içinde söylediyse ve ben ona ağzıma geleni saydıramadıysam, ya da babamla konuşurken ısrarla anlatmak istediğim şeyi anlamıyorsa/anlatamıyorsam falan.. İhtiyar birilerini gördüğümde dayanamıyorum direk ağlıyorum... Acıma duygusu değil, ne bilmiyorum. Zaten düşünmeme fırsat kalmıyor, hemen sulanıyor gözlerim. Bazı filmlerin en komik sahnelerinde ağlayabilirim.. 50 First Dates buna en güzel örneklerden biridir. Böyle bir ağlama yok.. Neşeli Günler de öyle..

** Sakarlık konusunda bir hayli başarılı olduğum söylenebilir.. Ergenlik döneminde genelde tüm ergenler sakar olur ya hani, ya ben ergenlikten çıkamadım, ya da bende kronikleşti... Ya kapıdan geçerken bir kapıyı ortalayamaz mı insan? Sürekli omzumu çarpıp, kapıya "pardon" derken buluyorum kendimi! Ya da yemek yerken çatalı çat diye dişlerime çarpıyorum. Serçe parmaklarım (ayak) sürekli koltuk kenarına çarpmaktan hissisleşti. Bardağa su koyarken yerler daha fazla nasipleniyor..

** Eskiden gerçekten çok güzel şarkı söylerdim. Şimdi ise Banu Alkan'dan halliceyim. Nasıl böyle oldu, bu noktaya geldim ben de anlamadım..

** Her nekadar dışadönük, girişken biri gibi görünsem de utangaç ve çekingenimdir. Kalabalık ve tanımadığım insanların yanında genelde rahat edemem.. Allahtan rahat ediyormuş gibi davranma konusunda yetenek sahibiyim de susup kalmıyorum genellikle.. Ama sandalyenin altında sünger varsa, parça parça olma ihtimali yüksektir :)

** Yakın bir zamana kadar çok akıllı olduğumu zannederdim. Bloglar da dahil olmak üzere birçok farklı platformdan sonra "çok" akıllı olmadığımı, sadece akıllı olduğumu anladım. İyi oldu.. :)

** Çocukken büyük abime aşıktım. Bildiğiniz "aşk"tan bahsediyorum. Defalarca evlenme teklif ettim, defalarca tehdit ettim kendimce "seni kimseye yar etmem, benim olacaksın" diye.. Tepesine çıkıp öpücüklere boğardım.. Yazık çocuğa..

** Yakınlarımı kaybetme konusunda çok çok uzun zamandır ciddi bir korku yaşıyorum. Psikolojik olarak ele alınması gereken bir konu bile olabilir çünkü gece yatmadan önce aklıma gelip de sabaha kadar nefes dinlediğimi biliyorum çok kereler. Hatta sırf bu düşünceden anlamsız şekilde ağladığımı da..

** İnsanların birden fazla kez aşık olabileceğine inanıyorum.. Arkadaşlarımla sıklıkla tartıştığım bir konu bu, onlar olmaz diyor, ben olur diyorum. Denk gelmeyle alakalı bir durum bu..

** Kafamda 8 adet dikiş var, 5'i bi yerde, 3'ü bi yerde... İki vukuatımın da hamamda gerçekleşmesi nasıl bir durumdur bilemiyorum.. Üstelik 5 yaşından küçüktüm ikisinde de.

** Küçükken Burak Kut'un "Bebeğim" şarkısında da ağlardım ben be! Yaş 8 falan..

** Ha bir de "Hadi yine iyisin" Tayfun konserine gidip masaların üzerinde dans etmişliğim vardır.

** Ortaokulda botumun tabanı ikiye ayrılmıştı burundan topuğa kadar. Yürürken lap lap ses çıkartırdı, herkes dalga geçerdi 100 metreden anlaşılıyor senin geldiğin diye. Babamlara külfet olmasın nasılsa yürüyebiliyorum diye onlara söylememiştim. Sonra kim keşfetti hatırlamıyorum ama iyi bir azar işitmiştim.. Ahhh ahh şimdiki aklım olsa :D

** Hep çocuk sahibi olmak istemişimdir. Hatta evleneyim hemen çocuk yapıcam derdim hep. Kız çocuk isterdim.. Hayatın gerçekleriyle şak diye karşılaşınca insan bi dur diyor.. Şimdi baya uzun vadede ve mümkünse erkek istiyorum :D

Tam itiraf gibi de olmadı şimdi bunlar, itiraf & anı karışık oldu.. Olsun ne yapalım..

Eğer ki yapmak isterlerse ;

Defdef'in annesi ve SED'e yönlendiriyorum bu yazması eğlenceli konuyu...

Umut Ocakabaşı, 3 Resim

2009-07-02T21:58:00.003+03:00

Resim 1: Bu resimden önce bir resim çektim, fakat Tubik'i çekmemişim. Sonra da bunu çektim. Resimde gördüğünüz kişiler Flying Dutchman, yani uçan Hollanda'lı ve ekibi esasında. Sol başta okuyuculardan Ahmet var. Alnına birşey (Flying Dutchman ID Card for Premium bloggers) yapıştırmış olan sağdan 3. şahıs Varol Döken. Tam onun yanında da Tunchay var. Barad-dur ve Gorky de masanın en sonunda yerlerini almış durumdalar. Arka masa da tanıdıktı epeyce, fakat ben onlarla tam tanışamadım. :)

Resim 2: FD ve Cthulhu. Resmi gördüm direkman özledim. Tekrar gelsin, tekrar görüşelim. Eşi de gelsin, bu sefer arabayla götürecem Tophane'ye, yürümicez. :)

Resim 3: Ömrümde yaptığım en sağlıklı, en kaliteli futbol muhabbetini yaptım o gece. O ekipten de bunu beklerdim. Varol muhtemelen bu resimde sülalesindeki Fenerlileri anlatıyor. Gözlerinden öpüyorum.

Bu vakte kadar birçok blog buluşması yaptık biz. Hep bir grubumuz var, buluşuyoruz, biliyorsunuz. Bu ikinci bir grup oldu bize. Çok güzel bir akşamdı, gelen herkeze teşekkürler.

La Minör Blues

2009-07-01T23:45:00.009+03:00

Tubik ben çalarken birkaç resmimi çekti. Ben de buraya koyayim dedim. Yeni amfi aldım güzel kardeşlerim. Resimde göreceksiniz. Roland Cube 20 X. Birçok model var üzerinde, ancak bu resimlerde ben Tube Drive modelini kullanıyorum. Ayarlar kısaca şöyle:

Bass : 15
Middle : 14
Treble : 16
EFX : x
Delay : 11
Drive : Tube Drive
Gain : 14
Volume : 9 (komşular için :) )

İşte resimler:

İşte karşınızda Roland Cube 20 X. Nasıl ama?

Tubik'in marifeti ile resim pek bi havalı çıkmış.

Eski dost arkada dinleniyor. Senelerin yorgunluğu tabi. :)

Havaya giren gitarist.

Bu amplifikatörü almak isteyenlere bir iki uyarım olacak bu arada. Amfinin overdrive modeli çok başarısız, ancak ona genelde pek ihtiyacınız olmuyor, Tube Drive modeli oldukça yeterli. Ayrıca belirtmek isterim ki, gitarınızın iyi alıcıları yoksa, metal tonlarını çok iyi alamıyorsunuz. Ben şanslıyım, çünkü bu tip müzik için çok kaliteli ses veren bir BC Rich'im var. Sağda solda okuduğum kadarı ile amfi pedallar ile de çok uyumlu, özellikle Ibanez Tube Screamer ile tavsiye ediliyor. Ama kendisini 2. el 250 dolardan aşşağıya bulamazsınız, saygılarımla. :D

Gemicik, Mehmet'cik

2009-06-30T11:12:00.000+03:00

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın Washington'da Dünya Bankası'nda çalışan küçük oğlu Bilal Erdoğan, vatani görevini Burdur'daki 58'inci Piyade Er Eğitim Alayı'nda bedelli olarak yapacak.
Bilal Erdoğan'ın 115'inci dönem yurtdışı döviz bedelli askerliğini yapmak üzere Burdur 58'inci Piyade Er Eğitim Alayı'na teslim olacağı haberleri üzerine, dün bu durumu görüntülemek isteyen gazeteciler kışlanın nizamiye kapısında bir süre bekledi. Ancak hiçbir hareketlilik yaşanmadı.

Yetkililer bu konuda açıklama yapmazken, kısa dönem bedelli askerlik yapacak erlerin 1- 3 Temmuz arasında teslim olması gerekiyor.

kaynak: www.hurriyet.com.tr

Anket, tatil, ülke gerçekleri

2009-06-29T17:54:00.003+03:00

İşte yenibiris.com'un yapmış olduğu ve Hürriyet IK'nın bu haftaki baskısında yer alan anket.. Şaka gibi geldi bana...

Bir Pazar daha geçer, bir tatil daha biter...

2009-06-28T23:00:00.004+03:00

Cenk uyukladı...

Ben cin gibiydim...

Kedi uyuyup uyumayacağına karar veremedi...

Fikriye'yi de aldık...

Tophane'ye gittik..

Cenk maç seyretti..

Ben okudum...

Uzaklarda bir dostun kelimelerine tesadüf ettim..

Yeni ayakkabılarımla ben, birbirimizi seyrettik...

Finali eski dostta yaptığımız bir haftasonu da öylece geçiverdi...

Göksel

2009-06-27T19:26:00.005+03:00

Bu aralar müzikle ilgili konulardan çok bahsettiğimin ben de farkındayım. Ama engel olamıyoruz Houston, giderek daha çok dinliyor!!!

Bugünün konusu başlıktan da tahmin edebileceğiniz gibi Göksel.

1971 doğumlu olan Göksel'i çoğumuz ilk olarak 97 senesinde yaptığı "Yollar" albümünün çıkış şarkısı olan, köpükler içinde çektiği klibi "Sabır" ile tanıdık. Kimileri sinir oldu, kimileri bayıldı hafif yayvanca şarkılar söyleyen bu kıza. Ben hep seven taraf oldum. Türkan Şoray'a ne kadar benzediği konuşuldu uzunca bir süre, ben zaten Türkan Şoray'ı da çok severim.

Göksel narindir, sessiz sakindir, aşırı değildir, olduğu gibidir, diye düşünmüşümdür hep. Toplamda 6 tane albümü vardır ve hepsi keyifle dinlenir. "Arka Bahçemde" şarkısı ise ayrı bir yer taşır bende.

Birtek sondan bir önceki albümü olan Ay'da yürüdüm albümünü çok fazla beğendiğimi söyleyemem ki onda da "Yarabbi Şükür" şarkısı pek bir güzeldi..

30 Nisan'da piyasaya çıkan son albümü "Mektubumu buldun mu?" ise başka bir güzellik taşıyor bana göre.. Genellikle 70'lerin popüler şarkılarından derlemelerin yer aldığı albümün en büyük özelliği, tüm şarkıların düzenlemelerinin orjinal hallerine sadık kalınarak yapılmış olması. Göksel zaten birçok albümünde nostaljik şarkılara tek tük yer vermişti, bu sefer albümünün tamamını bu şekilde oluşturmuş ve fikrime göre çok da iyi yapmış.

Şarkılar, eski yorumcularıyla yer verirsek şu şekilde :

1. İnanmam (Ajda Pekkan _ 1972)

2. Çaresizim (Funda _ 1976)

3. Dudaklarımda Arzu (Ayla Büyükataman _ 1971)

4. Gülmek İçin Yaratılmış (Ferdi Özbeğen _ 1982)

5. Mektubumu buldun mu? (Gönül Yazar _ 1970)

6. Baksana talihe (Ajda Pekkan _ 1977)

7. Ağlamak güzeldir (Sezen Aksu _ 1987)

8. Bilemedim (Gönül Akkor _ 1972)

9. Senden Başka (Füsun Önal _ 1973)

10. Güle Güle Sana (Selçuk Ural _ 1974)

11. Şimdi Sen Varsın (Seyyal Taner _ 1974)

12. Sen Bensiz Ben Sensiz (Coşkun Demir _ 1982)

Dudaklarımda arzu Emel Sayın tarafından yapılmış yorumuyla biliniyor ama google'da araştırırken ilk yorumcusunu Ayla Büyükataman olarak gördüm. Hata varsa düzeltiniz..

Albüm gerçekten büyük keyifle dinleniyor. Türk filmlerinin ortamına giriyorsunuz sanki dinlerken. Benim favori şarkım "Baksana talihe". Dinledikçe mutlu olduğum ve dağlarda bayırlarda çiçek toplama isteği uyandıran bir etkisi var bende nedense..

Tek bir eleştirim var bu albümle ilgili. Kayıt yapılırken sanki Göksel'in o güzel sesiyle sanki biraz fazla oynanmış gibi geldi bana. Bazı şarkılarda başkası söylüyor deseler inanacağım kadar. Halbuki Göksel'in böyle birşeye ihtiyacı olmadığı gibi, sesinin kendine has bir tonu var ki dokunmak bütün özelliğini yitirtiyor sanki..

Günlerdir arabanın CD çalarında bu albüm var. Yazıcam yazıcam diyorum, bugüne kısmet oldu. Eski şarkılardan hoşlanıyorsanız, almanızı şiddetle tavsiye ederim.

Bir örnek çalışma için buyrun buradan yakın :

Goksel Baksana Talihe 2009 Zamanla.Net Zmuzik.Net
Yükleyen Zamanlanet. - Explore more music videos.

Rest in peace!

2009-06-26T10:58:00.004+03:00

King of Pop: Michael Jackson!

Mickael Jackson - Beat It
Yükleyen Edenmeus. - Music videos, artist interviews, concerts and more.

En sevdiğim şarkısıdır bu.. Klibi de öyle. Bir kamyon adam düello için bir araya gelirler. Michael temiz evinden, parlak kırmızı deri ceketini giyer, dans ede ede olay yerine gider.. Gençlerin arasına girip, kavganın dövüşün bir faydası olmadığına bir anda ikna ediverir.. Herkes bir arada dans etmeye başlar...

Dünya müziğine bambaşka bir yol göstermiş, koccaman bir efsanedir...

Charlie's Angel : Farah Fawcett

Dünyanın en çok satılan posterlerinden biri.. Annelerimizin kuaförlerine "Saçımı Farah gibi yap Ferdi Bey" dediği güzeller güzeli kadın.. Evlenmeye karar verip yetişemeden yenik düştü kansere... Kendi kulvarında bir başka efsane olarak..

Benzerlik demişken..

2009-06-25T23:30:00.006+03:00

Ateşteyim Çelik de Elvis Presley'in genlerini çalmış olabilir mi okur ???

Şaka be şaka, o kadar da değil :D

Sadece, bugün de Elvis'in bir konserini izledik.. Ben Elvis'i izlerken bir anda Ateşteyim Çelik'e benzettim.. Resimlere bakarken Çelik'in saçlarını kısaltın, Elvis'in ağzını kapatın.. Benzemiyolar mı yani? Ama aradaki farkları sayabilirim elbette... (Bkz. Yakışıklılık, seksapelite, karizma, müzikal yetenek, ses, dans, etc..) Bunların hangisinde olup hangisinde olmadığı da sizin zevkinize kalmış artık.. Yazarın bu noktadan sonra yorum yapması doğru olmaz... :)

P.S : Yazarın benzetme kabiliyetine itirazınız varsa, hormonlu çürük domates atma hakkına sahipsiniz..

P.S 2 : "Yazarın konser izlemesi ülkemizin refahı açısından sakıncalıdır" diyenleri de anlarım.. Yaparım bunu!

Yok artık -2

2009-06-24T20:43:00.004+03:00

Dün attığım maile bu sabah Pinhani grubunun vokalisti sayın Sinan Kaynakçı'dan cevap geldi. Teşekkür etmek gerek önemseyip cevap verdiği için. Copy paste yapmak suretiyle, bana attığı maili ve altında benim kendisine yaptığım açıklamayı sizinle paylaşıyorum... Sizden ricam, okuduktan sonra sayfanın en altındaki linke tıklayıp şarkıları (en azından 30-40 saniye) dinlemenizdir...

------------------------

Merhaba Tuba Hanım ,

sizin söylediğiniz şeyi ilk defa duymadığımızı tahmin edersiniz. Bu konudaki açıklamamızı daha önce birçok yerde yaptık, uzun zamandır da bu konuda mail almıyorduk. Bir cevap beklemeden bizi idam edip bizle vedalaşmışsınız . Zaten konuyu herkese tek tek açıklama lüksümüz yok . Sizin de bize inanasınız yok. Bir konuda yeterli bilgi sahibi değilken nasıl böyle bir mail attığınızı anlamaya da imkan yok . Aslında böyle bir maili atmaya ne kadar hızlı karar verdiğiniz ismimi yazışınızdan bile belli , ne faydası oldu şimdi, şevkimizi mi kırmak istediniz. Kırsanız bunun kime faydası var , bizim varlığımızın size ne zararı var . Nasıl emin oldunuz da bunları yazdınız , kimin malını kimden çalmışız , ne biliyorsunuz ki bu konuda , iki parçayı dinlemenin dışında ... benim dinleyip dinlemediğimi biliyor musunuz mesela . mükemmel bir grup değiliz , siz de bizi dinlemek zorunda değilsiniz . ancak yazdıklarınız maksadını aşıyor. bizim dinleyicimize saygımız var , ama biraz saygıyı biz de hakediyoruz. Eleştiride bulunmak için hakaret etmenize gerek yoktu gerçekten.

Sinan Kaynakcı

------------------

Sinan Bey merhaba,

Öncelikle, çok sayıda dinleyiciniz olduğunu düşünürsek, elbette ki herkese birşeyleri tek tek açıklamak bir lüks. Buna rağmen gösterdiğim tepkiyi önemseyip bana birebir cevap verdiğiniz için çok teşekkür ederim. Üzüntü, sinir ve uykusuzlukla soyadınızı sizin de dediğiniz gibi aceleyle yanlış yazdığım için de ayrıca özür dilerim.

Aslına bakarsanız cevap beklemeden idam etmek amacında değildim, bunu yapmak istesem mail atmaya çaba göstermez, içimde duyduğum öfkeyi, bana ulaşacağınız bir kanal olan mail yolu ile dile getirmezdim. Bu anlamda size cevap verebileceğiniz bir ortam hazırladığımı düşünüyorum, her ne kadar böyle bir beklentim olmasa da. Birşeyi yapmadan bir gün düşün derler. Şimdi baktığımda yazdıklarımın sert bir üslupla yazılmış olduğunu görebiliyorum, ancak bu üslubun sebebini, çok sevdiğiniz birinin hata yapmasına tahammül edemeyip fazlasıyla kızmak ve tepki göstermek gibi düşünebilirsiniz. Zira insan sevdiklerinin her zaman en iyisini, en laf söylenemezini yapmasını ister. (hoşgörmek de bir alternatiftir elbette bazı durumlarda ama o an inanın yapamadım)

Bu zamana kadar bu şarkı ile ilgili çıkan söylentiler ve yaptığınız açılamalar konusunda bilgisiz olduğum çok doğru. Çünkü dün tesadüfen bu durumu farkedene kadar, müziğinizi mutlulukla dinlemek dışında hiçbirşeyle ilgilenmedim sizinle alakalı. Bu tesadüf gerçekleşti ve o an defalarca dinleyip defalarca üzüldüm.

Müzikle uğraşan bir ailede büyümüş biri olarak, müzik bilgim ve kulağım birçok insandan daha gelişmiştir. Benzer gamlarda, benzer arpejlerde çalınan şarkıların belli noktalarda birbirini hatırlattığı çoktur. İnsanları yanılgıya düşürebilecek bir durumdur bu. Ancak dün şarkıları üst üste dinlediğimde ikna olamadım. İkna olamadıkça sinirlendim. Müzik adına birşeyler bildiğim için iki parçayı dinleyip, karar verebilecek nitelikte olduğum için sinirlendim. Şarkıyı dinlediğinizi ve buna rağmen böyle bir benzerlik olmasını düşünmek de çok hoş birşey değil takdir ederseniz.

Amacım kesinlikle şevkinizi kırmak değil, öyle olsa bile benim gücüm buna yetmez. İçimi dökmekten başka amacım yok zaten. Varlığınızdan rahatsız olmadığım gibi bilakis mailimde de anlatmaya çalıştığım gibi Serdar Ortaç'ların, Demet Akalın'ların yıldız olduğu bir ülkede, bu kadar rezil müziklerin yapıldığı ve rağbet gördüğü bir ortamda, sizin varlığınız beni mutlu etmekten başka birşeye sebep olmadı. İşte bu yüzden, size o kadar güzel sıfatlar yüklemişken, böyle bir hatanız, ihmalkarlığınız ya da şanssızlığınız, herneyse, sizin adınıza utanmama sebep oldu.

Hakaret ettiğimi düşünmüyorum. Kastettiğiniz "masumluk, hoşgörülemeyecek şekilde orospulaşıyor" tabiri ise, burada masumluk kavramının giderek laçkalaştığını, ve bu laçkalıktan sizin de pay aldığınız konusundaki endişelerimi dile getirmeye çalıştım. Hakaretim laçkalaşmış masumluğa.. Kelimeleri yanlış seçip farkında olmayarak haddimi aştıysam bağışlayın..

Buraya kadar okuduysanız çok zamanınızı almışım demektir. Özetlersem, ben dün kendimi bir an için aldatılmış hissettim. Sizi ve şarkılarınızı çok sevdiğimden, bunu size konduramadıkça sinirlendim. Çünkü sizin de dediğiniz gibi mükemmel bir grup olmasanız da hep çok başarılı olduğunuzu düşündüm ve daha da fazlası olmanızı diledim. Bu nedenle, kendi kendime size bu kadar değer verince, bir açığınız beni cidden fazlasıyla üzdü. Hayatımda ilk defa takip ettiğim, dinlediğim bir "ünlü" oluşumuna da mail atmış oldum bu sayede. Daha güzel şeyler için bu maili atmış olmayı isterdim elbet.

Dediğim gibi, başka şeylerle de ilgilenmiş olsaydım, bu olay hakkında yapmış olduğunuz mantıklı bir açıklama olduğunu görebilirdim, böyle bir açıklamanız varsa. Ancak buna fırsatım olamadan böyle bir mail atmış oldum. Veda etmişim kendimce ama, akşam yatağıma yattığımda, bu akşam iş dönüşü yine dayanamayıp sizin albümünüzü dinleyeceğimi de biliyordum ve biliyorum içten içe. Bugün olmaz bir gün olur, ben kendi kendime küsüp barışmış olurum, çok önemli değil..

Sürekli konserlerinize gelen, posterlerinizi asan, herşeyinizi takip eden birçok gerçek fanınız vardır. Benim kendimce grubunuza olan sevgim ve buna bağlı olarak da kızgınlığım da onlarınki kadar değer taşımaz bu nedenle. Yine de saygı gösterip cevap verdiğiniz için çok teşekkür ediyorum.

Çalışmalarınızda ve kariyerinizde başarılar dilerim..

Sevgi ve saygılarımla,

Tuba xxx

---------------

Pinhani - Bir Anda Hamyum.com
Yükleyen Hamyum1. - Explore more music videos.

Angus And Julia Stone - Just A Boy
Yükleyen cezium. - Watch more music videos, in HD!

http://fevkalade.org/pinhani-sarkilar.html

Yok artık...

2009-06-24T02:12:00.003+03:00

Bir DVD aldık evde izleyelim diye.. Konser DVD'si. Ozzy Osbourne-Live at Budokan.

Sonrasında bir de baktık ki bir şarkıyı fena halde tanıyoruz..

Ozzy Osbourne - Mama, I'm Comming Home
Yükleyen symphony_666. - Music videos, artist interviews, concerts and more.

Pinhani - Seni Bana Anlatırlar
Yükleyen Seqerrr. - Explore more music videos.

İki şarkı arasındaki 7 farkı bulana Serdar Ortaç konser bileti hediye...

Yazıklar olsun dedim ve internet sitelerinde "sadece grup üyelerinin bakabildiği" mail adreslerine aşağıda gördüğünüz maili attım...

------------------

Selamlar,

Madem bu mail adresini sadece grup üyeleri okuyor, madem beste ve sözleri bu grup üyeleri yazıyor, madem ben bu grubun bütün albümlerini aldım, madem ben düğünümde bu grubun "beni al" şarkısında ilk dansımı yaptım, bu grubun söyleyeceklerimi dinlemesi gerekir.

Az önce eşimle birlikte aldığımız "Ozzy Osbourne-Live at Budokan" DVD'sini izledik. Black Sabbath ve Ozzy Osbourne şarkılarıyla oldukça geç tanışmış biri olarak, bu DVD'yi izlerken, bir şarkı nedense fazlasıyla tanıdık geldi. Başından sonuna kadar, gitarın çalmakta olduğu ana melodi, (ki genel olarak bu tip şarkılarda, şarkının ruhunu, karakterini oluşturan, şarkıyı şarkı yapan şeydir) size ait olan "Seni bana anlatırlar"ın tamamen ama tamamen aynısıydı.. 60 yaşındaki Ozzy Osbourne'e o kadar ama o kadar sinirlendim ki sizin şarkınızı çaldığı için!!!! Sanki "Mama, I'm coming home!" derken Ozzy, Sinan Kayıkçı da "o her zaman gülen yüzün, bazen hüzünlü bir şarkıdır" diyordu...

Diyecek söz bulamıyorum.. Sizin adınıza çok utanıyorum. Yaşadığım derin hayal kırıklığına, bu iğrenç Türk müzik çeşitleri içinde size umut bağlamış olmama çok fazla üzülüyorum...

Belki hitap ettiğiniz kişilerin geneli bu tip şeyleri ayırt edemiyor ve güzelce oltaya geliyor olabilir, ama ne yazık ki birgün biryerlerde birileri hatırlıyor, farkediyor ve o insanların sizi sevmesindeki en büyük neden olan masumluk, hoşgörülemeyecek şekilde orospulaşıyor...

Diyeceğim budur, üzgünüm.. En çok sizin gibi çok fazla şey beklediğim kişiler adına..

Veda maili sayabiliriz bunu.. Ne de olsa bir daha yollarımız hiçbir şekilde kesişmeyecek..

----------------------------

Diyecek lafım yok...

Mona Lisa

2009-06-23T01:14:00.007+03:00

Doğum günü falan derken kısa bir süreliğine çocukluk yıllarıma yolculuk yaptım bugün. Ne alaka bilmiyorum ama aklıma çocukluğuma damgasını vuran Mona Lisa tablosu geldi. Sizi bilmem ama ilkokul yıllarından başlamak suretiyle uzunca bir süre derin bir travmaya sürüklemiştir beni bu tablo.

Şöyle bir şey duymuştum, "Bu tablo çok orjinal bir tablodur, çünkü tablodaki kadının nereye baktığı belli değildir ve nereye gidersen git sana bakıyor gibi gelir". Bunu duyduğum an benim bittiğim an oldu.

O günden itibaren nerede bu resmi görsem, karşısına geçip değişik açılardan bakıyor, bana bakıp bakmadığını kontrol ediyorum. Şapşal Hollywood dedektifleri gibi sırtım dönük yürüyüp aniden tabloya dönerek kontrol etmeler olsun, tablonun asılı olduğu duvara kendimi sıfırlayıp, kafamı azıcık öne iterek yan yan kesmeler olsun, çömelip zıplamalar olsun... Bir türlü anlayamadım, gerçekten bana bakıyor muydu, gözleriyle beni takip ediyormuş gibi oluyor muydu, bir türlü çözemedim..

Şimdi düşünüp anlayamadığım bir diğer şey de şu; bunu o kadar çok yaptığımı hatırlıyorum ki, bunu o kadar çok yapabileceğim kadar resmi nasıl buluyordum? Bir dönem moda mıydı acaba kopyalarını bir yerlere asmak?

Yıllarımı yedi Mona Lisa. Şimdilerde değişik versiyonları mevcut, bıyıklı, esrar içerken, jartiyerli falan. İşin espirisine kesinlikle konsantre olamıyorum. Direk gözlerine bakıp, hala çaktırmadan ekran önünde kafamı sağa sola hareket ettirip kontrol ediyorum.. Yazık bana be..

P.S : Bu yazıyı okuduktan sonra kafasını sağa sola oynatanları gıdıdan öperim.. :)

İyi ki doğdum!

2009-06-22T09:15:00.003+03:00

Siz üstünde yazan 50'ye bakmayın, 26 bitti, 27'den gün aldım.. (gün almalar falan, yakında yaşımı da küçültürüm ben :D )

Seneler önce gözlerimi ilk kez bu dünyayı görmek için açmadan hemen önce, şu zamana kadar yaşadıklarımı tek tek gösterip, "Hiçbirşeyi değiştirmesek yine de doğmak ister miydin? " diye sorsalardı bana, o zaman biraz düşünürdüm belki ama şimdi sorsalar, herşeyiyle yeniden gelmeyi kabul ederim seve seve.. Kötü olan şeyleri unutmayı bilirsen unutulduğunu, iyi olan herşeye kocaman kocaman yer açmanın nasıl bir mutluluk olduğunu öğrendim çünkü artık. Bana göre olabilecek en güzel aileye sahibim. Dünya komiği kedim var. Nasıl olacağını sipariş etsem bu kadarını tasarlayamayacağım, şahane bir sevgilim var.. Bu kadar sevilir mi dedirten "kaynımgiller" var :) Canavar gibi arkadaşlarım var..

E daha ne olsun adamım ha ?!?

İyi ki doğmadım mı ben şimdi ? :)

Baba

2009-06-21T12:28:00.002+03:00

"kocaman ellerin vardı senin ben küçükken.. ellerim kaybolurdu içinde... o kadar özel ve büyüksün ki baba, o eller hala kocaman bana.. bir tek o eller ihanet etmedi.. bir tek o eller karşılıksız sevdi beni... attığım her adımda nefesin var sanki... hiç bir zaman kaybolmayacağına emin olduğum nefesin... hayatıma en uzak duran sensin.. ama tam ortasında senin suretin... benim ömrüm senin elinden çıktı... notalarım senin kemanından... kelimelerim şiirlerinden... gücüm inancından... sevgim yüreğinden... hataların vardı hep kendini suçladığın, tıpkı benimkiler gibi, senin hiç bilemediğin... hissetmene rağmen beni hep sevdiğin... beni hiç bırakma baba... benim bembeyaz pamuk saçlı babam... koca kız olsam da hiç bırakma ellerimi... kolların hep bana kanat, uçmam kolay olsun... seni çok seviyorum babacım..." diyebilmeyi çok istediğim, ama her seferinde tıkandığım insan... hayatımın en değerli erkeği...

----

Yazmışım itusozluk'te 05.08.2006 tarihinde...

Gazete Müsvetteleri

2009-06-19T21:14:00.009+03:00

Biraz sinirliyim. Allahım, gazete okuyamıyorum. Gazetelerin ne kadar taraflı, ne kadar patrona yalakalıkla ve ne kadar bilgi ve araştırmadan yoksun yazıldığını gördükçe hakikaten nefret ediyorum bütün gazetecilerden. Evet bütün gazetecilerden. Okuduğum hiçbirşeyin gerçekliğine inanmıyorum. Bazı istisnalar hariç. Şöyle açıklayayim:

Konu eğer birebir herhangi bir vatandaş ile ilgili ise veya bahsi geçen olay kesinlikle kendini patron veya politikacı zanneden birtakım zavallılarla alakalı değilse, işte o zaman okuduğunuz o haber muhtemelen doğrudur. Örnek vererek biraz açayim bu konuyu; Münevver Karabulut cinayeti ve ayrıntıları, Hidayetin NBA başarısı, buzulların erimesi, İsviçreli bilim adamlarının sıçmayı tamamen kaldıran hap üretmesi falan gibi.

Bakın bu saydıklarım istese de kimseye dokunduramayacak haberler olduğu için basına aynı şekilde yansıyorlar. Şimdi bu örneklerin tersini düşünelim. Neler taraflı haber haline geliyor?

Zahid Akman'ın sunduğu sahte belge, Metrobüslerin akıbeti, 3 yaz üst üste asfaltlanan TEM otoyolu (muhtemelen bu yaz da asfaltlarlar), internet sansürü, Kadir Topbaş'ın karıştığı söylenen yolsuzluklar, elektrik zammı, IETT zammı, dış politika ile ilgili herhangi bir haber ve bunun gibi. Saydığım örnekleri gazete gazete ayırarak düşünürseniz emin olun ne demek isteyeceğimi çok iyi anlayacaksınız. Mesela Deniz Feneri yolsuzluğu X gazetede nasıl anlatılıyor ve Y gazetede nasıl anlatılıyor, hatta belki anlatılmıyor bile.

Bütün bunlar bir yana, çok sevdiğimiz futbol ve futbol gazeteciliği, etliye sütlüye fazla dokunmuyor gibi gözükmekle beraber, aslında dönen para anormal miktarlarda olduğu için "anlayış özürlü, zavallı, yalancı, aldatıcı, üçkağıtçı, provokatif" sıfatlarını en çok hakeden gazetecilik kapsamına giriyor benim için. Örnek mi? Alın size örnek:

Eto'o Operasyonu: Transfer çalışmalarını büyük bir gizlilik içinde sürdüren Fenerbahçe, Barcelona'nın golcüsü Eto'onun peşine düştü.

Kelime kelime inceleylim:

1. Eto'o - Ulan Eto'o nun Fener'de ne işi var? Siz adam mı seviyosunuz, biz gerizekalı mıyız? Eto'o denen adam bu sene etrafta kupa bırakmayan Barcelona'nın birinci forveti. Tahmini değeri 42 milyon Euro adamın ya.

2. Operasyonu - Savaşa mı gidiyoruz? Ne operasyonu? Operasyon ya ameliyat masasında olur ya da savaşta. Sokun ince ince provokatif çomaklarınızı, dönüp dolaşıp size patlayacak bunların hepsi.

3. Büyük bir gizlilik - Ulan adamlar hakkında bir gazete sayfasınızda en az 15 tane adamı alacaklar diye haber çıkartıyorsunuz, bunun nesi gizlilik içinde? Bu kadar gizliyse siz ne kadar muhteşem gazetecilersiniz ya. Tövbe tövbe.

Senderos Yedekte: Lucas Neil ve Melberg ile ciddi şekilde ilgilenen Galatasaray, bu oyuncularda bir pürüz çıkma ihtimaline karşılık Philippe Senderos'u yedekte tutuyor.

1. Lan kültürsüz ayı, Lucas Neill iki "l" ile yazılır. Ulan araştırmaktan uzak böcek, Mellberg de iki "l" ile yazılır. Ya adam haber yazıyor, iki futbolcu adı atıyor götünden, onları da yanlış yazıyor.

2. Pürüz çıkma halinde - Tabi çıkacak pürüz, götünden atıyorsun çünkü haberleri, sayfa yetersiz kalınca da Varan bilmemkaç diye doldurup boş yeri 3. bir topçu adı daha atıyorsun.

3. Yedekte tutuyor - Ha evet tabi tabi, Senderos da Milan'da falan oynuyor ama bakma, futbolu Galatasaray'da bırakmak istediği için yedek tutabilirsin yani 24 yaşında adamı. "Sen bekle abi" dersin, "2 tane adam var, alamazsak seni alırız artık" napalım" dersin dimi?

Savaşa Hazırlanın: Alman Hoca'nın aybaşına kadar futbolcuların iyice dinlenmeleri geretiği ve kamp sonunda hepsinin asker gibi olacağını söylediği belirtildi.

1. Savaşa hazırlanın: Cümle zaten tamamen devrik de esas konu şu: ya bir teknik direktörün futbolcularına "savaşa hazırlanın" deme ihtimali var mı ya, hem de sezon öncesinde? Varsa bile herhalde dünya kupası finalinden evvel falan söyler, o da İngiltere Almanya maçı falan olacak yani.

Aklı sıra burada haberi hazırlayan gazeteci müsvettesi Fener taraftarına incenden "İşte efendim, takımımız yeniçeri ordusu gibi olacak, önüne geleni yenecek, yenemezse dövecek, her türlü hakkı olanı alacak" diye mesaj vermeye çalışıyor. Bütün sezon boyunca yiyeceği ekmeğin tohumlarını atıyor.

2. Belirtildi: Bakın bu önemli bir nokta. Bu tip gazetelerin hiç ama hiçbirinde kesinlike haber hazırlayanın bu bilgileri nereden aldığını belirtmeye ihtiyacı yoktur. Gazetede bir sayfada aşağı yukarı 50 kere "öğrenildi, belirtildi, ifade edildi, söylendi" gibi kelimeler kullanılır. Burada da bu kullanımı görüyoruz.

Futbolun bir savaş olduğunu kafalarımıza sokmak, olay çıkartmamızı sağlamak isteyen, her çıkan kavgada, her ölen taraftarda, her küfürlü tezahüratta kendilerinden birşeyler bulup salyalar akıtarak zevk çığlıkları ile anıran futbol medyası, futbol literatürüne inatla birtakım "savaş" terimlerini sokmaya çalılşıyor. Tamamen sallamasyon haberler yapıyor. Basın sadece futbolda değil, her noktasında çürümüş ve bilgisizlikten bitmiş durumda. Halk bunu farketmiyor hala, hala o gazeteler alınıyor, o televizyonlar seyrediliyor, hala o haberlere inanılıyor, yorumlar yazılıyor.

Uzun ve biraz da dağınık bir yazı oldu, ama neler hissettiğimi umarım biraz anlatabilmişimdir. Ben artık okumak, izlemek istemiyorum böyle haberleri. Doğru haber duymak istiyorum. AKP densin istiyorum, AK Parti değildi çünkü onun adı senelerdir. Birden bire dönüp her yere AK Parti yazan gazeteleri görmek bile istemiyorum. Hoşlanmıyorum artık bunlardan. Gerçekleri istiyorum.

Saygılar.

Fikriye

2009-06-19T01:06:00.004+03:00

Hubble Bubble gururla sunar!

Huzurlarınızda yeni aile bireyimiz Fikriye!

Fikriye çok güzel olmasının yanı sıra tam bir görev adamıdır. Sadece internete girmeye ve yazı yazmaya yarar. Minik ekranından dünyalara ulaşabilir, minik gövdesini heryere kolayca taşıyabilirsiniz.

Kendisi birkaç gün sonra vuku bulacak doğum günüm için sevgili sevgilim Cenk'in almış olduğu müthiş hediyedir.

Adı Fikriye, görevi, fikri gelen Tubik'e yardım ve yataklık etmektir.

Dilek kutusu

2009-06-18T17:23:00.002+03:00

Uzun zamandır sesimiz çıkmıyor. Aslında sebebi miskinlikten başka birşey değil. Gündüz iş saatleri arasında o kadar yoğun çalışıyorum ki, sadece sevdiğim blogları okumakla yetinebiliyorum. Gün içinde şöyle bir programım var ;

Müşteri ziyaretine gitmediğim günler minimum 72, gidersem 48, 36, 20 diye giden kotalarda telefon açmam gerekiyor. Sözleşme, teklif, destek, pazarlık, vs vs... Gün içinde bin farklı sorumluluğum var. Ne zaman çıldırıcam bilmiyorum. Ne kadar bana göre hiç bilmiyorum.

Akşam ise eve gittiğimde neden bilmem, kolumu kaldırasım gelmiyor. Halbuki o kadar çok isteğim, o kadar çok hayalim var ki bi yerden başlamam gereken.. Bugün onları ucundan paylaşma günü..

** Çektiğim fotoğrafları daha hızlı bir şekilde bilgisayara yükleyebileceğim bir sistem kurmalıyım. Makinayı kablo ile bilgisayara bağla, RAW formatında çekilmiş fotoları klasörle, işlem yap, JPEG'e dönüştür, bloga koyacakların boyutunu küçült... Tüm bunlarla uğraşmak ciddi zaman istediğinden her gün üşeniyorum.. Çektiğim resimler burada çok geç yer alıyor.

** Sahibi olduğum kırmızı kaplı Moleskine defterim aylardır küskün. Çantamın içinde orası senin burası benim diyerek heryere geliyor benimle. Ama aylardır tek bir çizik yok. Artık çantamda da değil.. Yatakodasının bir köşesinde yalnız ve sessiz..

** Oluşturmak istediğim bir müzik arşivim var. Bana ait olan. İstediğim zaman dinleyebileceğim. Eskiden odama kapanır, günlük ruh halime göre playlist'imi ayarlar, saatlerce birşeyler okurdum. Evlendikten sonra Cenk istemedi yatak odasına çalışma yeri yapmamı. Yanından ayırmak istemedi biliyorum ama iki kişi salonda kendi dilediği gibi hareket edemiyor. O bilgisayar oynamak isterken ben müzik dinlesem ortaya korkunç bir gürültü çıkar. Bu nedenle müziksiz, kitapsız, yazısız kalıyorum uzun zamandır.

** Eve minik minik objeler yapmak istiyorum. Kendim. Derya Baykal misali, keçeler, hamurlar, boyalar.. Duvarlarda bizim resimlerimiz.. Balkonda minik ışıklar. Daha loş bir ev istiyorum aslında. Cenk nefret eder ama ben bayılırım sadece temel detayların seçildiği aydınlıklara.

** Bir dergide çalışmak istiyorum. Ya da bir dergi kurmak, oluşturmak, hazırlamak.. Yazılar yazayım, araştırayım, resimler seçeyim.. Ama nerede o dergi? Nerede benim alakasızlığım.. Ama biliyorum ki, çok mutlu bir iş olur benim için. Keşke diyorum, demeyi hiç sevmesem de. Ne yapmam lazım bu yolda, işte onu bilmiyorum.

** Daha düzenli, daha enerjik olmak istiyorum. Defdef'in annesi şoktan şoka sokuyor beni enerjisiyle.. Gel de imrenme..

** Başka bir iş, bambaşka konular istiyorum.. Yaratmak olsa içinde, hayal ediyorum, kuruyorum, batırıyorum o işleri :) Biri elimden tutsa, benimle gaza gelse, girişsek bi yerlerden bi işlere..

** Düzenli olarak balkonu yıkayabilen, hemen her akşam yemek yapabilen, tatlı yapan, tatlı yiyen, tatlı seven, irade sahibi olup diyet yapabilen, hergün yüzmeye gidecek kadar hırslı olan bir kadın olmak istiyorum. Tembel tenekelik bitse ya artık.

İşte böyle.. Mesai bitti.. 72 aramamı çoktan bitirmiştim bu satırları yazabileyim diye.. Sevgiler saygılar efendim..

Dönmek iyi gelir mi?

2009-06-15T10:29:00.002+03:00

İyi gelir mi hiç, gelmez! Gitmişken oralarda kalası geliyor insanın..

İnsan tek bir kötü şey düşünemez mi ya?

Şahane bir tatil yaptık ayıptır söylemesi.. Ne kadar dinlendiğimi ve rahatladığımı anlatamam. Hala suratımda saçma bir gülümseme var. Frank Sinatra gibi direklerin etrafında dönerek zıplamak, yanımdan geçenlerden makas almak, şarkılar söylemek falan istiyorum.

Ancak ne yazık ki işe geldim, masama oturdum, yüzlerce maile göz ucuyla baktım ki zaten daha derine inmek mümkün değil şu ruh haliyle.

Hem normal hayatıma konsantre olabilmek için eski halime dönmek istiyorum, hem de bu mutluluğum sürsün diye kafamı bu mooddan çıkartmak istemiyorum.. Değişik bir ikilemdeyim anlayacağınız.

Fotoğraf makinesini kum olur o olur bu olur diye evhamımızdan hiçbiyere götüremediğimiz için çok fazla resim yok elimde ancak en kısa sürede mevcut olanları koyacağım.

Tatili özetlersek, yol şarkıları, en sevdiğimiz film kategorileri münazaraları, sabahtan akşama malak gibi yatmak, buz gibi denize "cups"lamak, Fotogol-Fotomaç-Fanatik ve türevlerinde yayınlanan %99,5 yalan transfer haberlerine gülmek, tekila içmek, yemek yemek, kilo almak, uyumak, cupslamak, tekila içmek, uyumak, cupslamak, tekila içmek...

Bir tatil böyle geçti...

Bir de şöyle :

I'd like to buy a Hamburger
Yükleyen deep. - See more comedy videos.

Bütün tatil bununla eğlenilir mi?

Belki uzaklar iyi gelir...

2009-06-07T22:41:00.002+03:00

Arabaya atlayip cok sevdigimiz bir dostumuzla yollara dusmus,
Iclerden Ege'lere yonelmis,
Ortaklarda lokum gibi, efsane copsisi mideye indirmis,
Simdi de sakince Turgutreis sahilinde pizza bekliyor olabilir miyiz acaba?

Tubik ve Cenk bira esliginde Bodrum'dan bildiriyor.

Kadınlar gittiğinde..

2009-06-05T17:27:00.004+03:00

Bekir Coşkun'un bu yazısını muhakkak birçoğunuz okumuştur. Az önce bir arkadaşım kanalıyla forward mail şeklinde yine karşıma çıktı..

Yazacak birşey bulamadığımdan, ya da kadınların gururunu fazlasıyla okşayacak kadar romantik olduğundan, ya da kendimi giden kadın olursam böyle olacağım düşüncesine soktuğumdan koymuyorum bu yazıyı..

Zamanında böyle kadınlar varmış, Bekir Coşkun'un yaşına yakın erkeklerin hafızasında "kadın" imajını bu şekilde yaratan kadınlar...

Bana kalırsa artık çok da yok.. Suç her zaman erkeklerde değil.. Böyle kadın olmak kolay iş değil, ve çoğumuz kolaya kaçıyoruz gibi geliyor bana... Bu sebeple yazılarıma dönüp dönüp baktığımda karşıma çıkar da bir iki ışık yanar kafamda diye koyuyorum..

-----------------------------------------------------------------------------------------------

''Kadınlar bir gün çekip gittiklerinde,peşlerinde'yetim-öksüz'kalan çok olur.
Mutfaktaki dolap,perdeler,kavanozun içindeki eski düğmeler,özenle saklanmış,küçülmüş giysiler,dolap
diplerindeki kurdeleler....
Çekmecenin dibinde artık kimsesizdir eski tarak...
Sabah karanlığında mutfaktan gelen tıkırtılar susar,yetim kalmıştır tabaklar...
Bir kadın gittiğinde hep suyu unutulur saksıların.Sık sık boynunu büker sarı kız...
Teki kalmış o eski bardağın anlamını bilen olmaz,değerini kimse anlayamaz krom hac tasının...
Balkon artık sessizdir,koridor kimsesiz...
Bir kadın gittiğinde...
Bir kadın gittiğinde ne çok kişi gider aslında;bir ağır işçi,bir temizlikçi,bir bakıcı,bir bahçıvan,bir
muhasebici...
Bir anne gider...
Bir dost...
Bir arkadaş...
Bir sevgili...
Ne çok kişi yok olur aslında,bir kadın gittiğinde...''
''...Hep böyle olur;bir kadın gittiğinde;övgüler,uyarılar,yakınmalar,dualar yetim kalır...
Kapı eşiğindeki 'Dikkat et...ler duyulmaz,annesi gitmiştir 'geç kalma...'nın...
Kadınlar,arkalarında büyük boşluklar bırakarak giderler...
Bir kadın gittiğinde pek çok kişi gitmiştir aslında.Ve bir kadın gittiğinde pek çok'yetim'bırakmıştır
arkasında...''
BEKİR COŞKUN...

Bana göre babam...

2009-05-31T21:48:00.011+03:00

Bir pazar öğleden sonrasında baba işyerini ziyaret etmek pek de güzel olurmuş.. Pamuk elleriyle her gün görev bilip yaptığı şahanelere bakmak zevk doluymuş.. Senelerce sevmediği bir işi, bizlerin geleceği için yaptıktan sonra, emekliliğini 50 senelik göz bebeği olan Klasik Türk Müziği'yle dolu, hasretle beklediği şekilde geçirmesi ne de özenilesiymiş..

Hobisine bile vergi levhası koyacak kadar dürüstmüş...

Sedefle işlemiş adının soyadının baş harflerini.. İsmi Hüseyin, soyadı Yerliyurt'muş...

O minik dükkana girince insanın ruhunun içine kadar müzik girermiş..

Akşamlar sesini çağırır bana demiş..

Kim bilir kaç eser bestelemiş..

Kızının her adımında, aklının bir köşesinde dururmuş..

Minik dükkanın her köşesine sevgisini serpmiş..

Bir zamanlar benim yaşımdaymış...

En kadife sesiyle şarkılar söylermiş... İsteyen buradan dinlermiş..

Bir müziğe ömrünü vermiş...

Kalbi gibi süslemiş udları..

Hem yapmış hem tasarlamış...

Keman çalmış, ud çalmış...

Gözdelerini başucuna asmış.. Belki müşteri çıkarsa satarmış...

Yeni bebek yoldaymış...

Yol arkadaşlarını sıra sıra dizer, ortalığa atmazmış..

Bu dükkanda ne ararsan varmış...

Bazen marangoz...

Bazen oymacıymış...

Işıkta, karanlıkta, durmadan çalışırmış..

Her detaya ince ince özenirmiş..

Tek tek, parça parça uğraşırmış...

Kızı müziksiz kalmasın diye seneler evvel yaptırdığı araba teybinden bozma sistemi, hemen yanına koymuş...

Kanun demiş, candır...

Gündüz aşkının adını "Beste" koymuş...

Bir kızı varmış ki, yanındayken dünyalardan mutluymuş...

Bir baba varmış Kadıköy'de.. Ud keman dersleri verir, kendine ait el yapımı udlar satarmış...

Bir baba varmış yüreğimde, sevgiymiş, aşkmış, notaymış, insanmış....